പരിഹാസം

“ഈ കൊച്ചിന് എവിടുന്ന് ചെക്കനെ കിട്ടാനാ.. എന്ത് തേച്ചിട്ടും നെറം വക്കാത്ത ഒരു സാധനം.”

അമ്മ അച്ഛനോട് പതം പറയുന്നുണ്ട്. തിണ്ണയിലിരുന്ന് റീൽസ് കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അനിയത്തി പുച്ഛത്തോടെ അവളെ നോക്കി ചിറിക്കോട്ടി.

ചേട്ടൻ അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു ബുള്ളറ്റ് തുടക്കുന്നത് തുടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു.

ഇന്ന് രാവിലെ കടം വാങ്ങിയ കാശ് തിരികെതരാൻ വന്ന പുഷ്‌പേച്ചിയുടെ “കല്യാണമൊന്നും ആയില്ലേ” എന്ന പരിഹാസം നിറഞ്ഞ അന്വേഷണത്തിൽ നിന്നാണ് വീട് വീണ്ടും പുകയാൻ തുടങ്ങിയത്.

നെഞ്ചിലും കണ്ണിലും പുകഞ്ഞു നീറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ചുമരിലിരുന്നു ചിരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശിയെ നോക്കി കണ്ണിലെ ആവിയകറ്റി. നോക്കി നിൽക്കേ.. മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് തൻ കറുത്തുപോയതിന്റെയും ചേട്ടനും അനിയത്തീം വെളുത്തുപോയതിന്റേം ആവലാതി പറയുന്ന പഴയ പത്തുവയസ്സുകാരിയായി അവൾ.

ചുക്കിചുളിഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ തലയിൽ തലോടി മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു,

“ഇച്ചിരി കറുത്തൂന്നല്ലേള്ളൂ…കയ്യിനും കാലിനും കണ്ണിനും കൊഴപ്പൊന്നുംല്ലല്ലോ പെണ്ണേ…”

പത്തുവയസ്സിലെ അവളുടെ ആവലാതിക്ക് ആ ഉത്തരം അത്ര പോരായിരുന്നു.

ഇരുപത്താറുവയസ്സിലും ആ ഉത്തരം മനസ്സിലായെങ്കിലും അവൾ അത് മനസിലാകാത്തത്പോലെ മുത്തശ്ശിയുടെ ചിത്രത്തിൽ നിന്നും മറ്റൊരു തൃപ്തമായ ഉത്തരത്തിനു വേണ്ടി പ്രതീക്ഷയോടെ ഉറ്റുനോക്കി. തന്റെ യുക്തിഹീനതയിൽ ലജ്ജതോന്നി സ്വയം ചിരിച്ചു ഫോണുമെടുത്തു അവൾ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.

വീണയുടെ മൂന്നു മിസ്സ്ഡ് കോളുകൾ കണ്ടപ്പോൾ തിരിച്ചുവിളിക്കാനായി റിങ് കൊടുത്ത് അവൾ കാത്തിരുന്നു. ഫോണെടുത്തതും മുഖവുരയൊന്നും കൂടാതെയുള്ള വീണയുടെ ആവേശവും സന്തോഷവും തിങ്ങിയ ശബ്ദം കേട്ടു. “രക്ഷപ്പെട്ടടി…രക്ഷപ്പെട്ടു. സെക്രട്ടറിയറ്റ് അസ്സിസ്റ്റ്‌ന്റെ അഡ്വൈസ് മെമോ വന്നു. ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ജോയിൻ ചെയ്യണം. നിനക്ക് വന്നോ? ല്ലേൽ ഉടനെ വരും. റാങ്കലിസ്റ്റിൽ നീ കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഞാൻ. ഉറപ്പായിട്ടും വരും.”

ബാക്കിയൊന്നും കാതിൽ എത്തിയില്ല. ഭൂമിയിൽ തൊട്ടിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നി. സന്തോഷമല്ല… ആശ്വാസമാണ്… പതം പറയുന്ന അമ്മയുടെയും പുച്ഛിക്കുന്ന അനിയത്തിയുടെയും അവഗണിക്കുന്ന ഏട്ടന്റെയും പരിഹസിക്കുന്ന നാട്ടുകാരുടെയും മുന്നിലൂടെ ഇനി തലയുയർത്തി നടക്കാം.

“ഈ കറുമ്പിക്കിനി നിങ്ങൾ ചെക്കനെ തിരയേണ്ട.. കല്യാണോം വേണ്ടാ…”

അവളുടെ മങ്ങി വരണ്ട മുഖത്തു ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തെളിച്ചം പടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു.