മദാമ്മച്ചപ്പ

ണിം…ണിം…

ണിം….ണിം….

കയ്യിലൊരു മണിയും പിടിച്ച് ഒരു ഹിന്ദിക്കാരൻ ചെക്കൻ പഞ്ഞിമുട്ടായിയും കൊണ്ട് വീടിനു മുമ്പിൽ കൂടി പോണു.

“അമ്മാ…അമ്മാ ഒരു പത്തു രൂപ തരോ? പഞ്ഞിമുട്ടായി വേടിക്കാനാ…”

“പിന്നെ നീ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ. വയറ്റിലുള്ള പെണ്ണാ. അതൊന്നും കഴിക്കണ്ടാ…”

അതെന്താ വയറ്റിലുള്ള പെണ്ണിന് കഴിച്ചാൽ? എറങ്ങൂലേ? അഞ്ജു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

“നിക്ക്ട്ടാ…ഇപ്പ വരാ “ഹിന്ദിക്കാരനെ കൈകൊണ്ട് വീശിക്കാണിച്ചു. അയാൾ പകുതി വഴിയിൽ നിന്നും തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.

അഞ്ജു ഓടി പോയി പേഴ്‌സ് തുറന്ന് അൻപത് രൂപ നോട്ട് എടുത്തു. തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും അയാൾ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഉമ്മറത്ത് എത്തിയിരുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ വടി. അതിനു ചുറ്റും ചെറിയ ചെറിയ കവറിലാക്കിയ പഞ്ഞിമുട്ടായി. കാണാൻ നല്ല ഭംഗി.

“എത്രയാ ഒരു കവറിന്? ”

“ഇരുപത് രൂപ.”

ഓ…പണ്ടൊക്കെ അഞ്ച് രൂപയ്ക്കു പൂരപറമ്പീന്നും ബീച്ചിന്നും കിട്ടും. ഇപ്പോൾ എന്തൊരു വിലയാ.
കവർ മാത്രം വലുത്. ഉള്ളിൽ നിറയെ കാറ്റും, കൊറച്ച് പഞ്ഞിമുട്ടായിയും മാത്രം.

അഞ്ജു കവർ പൊട്ടിച്ചു തിന്നാൻ തുടങ്ങി.

“ഓ …നീ അപ്പോഴേക്കും അതും വേടിച്ചാ?” അമ്മ വന്നു കവറിൽ കൈയ്യിട്ടു.

അഞ്ജു ദേഷ്യത്തിൽ അമ്മയെ നോക്കി.

“എടീ…ഞങ്ങൾ ഇതിനെ ‘മദാമ്മച്ചപ്പാന്നു’ പറയും.”

“ആരാണ് ആ പേരിട്ടത്…?” അഞ്ജുവിന് ചിരി വന്നു. നല്ല പേര്.

‘മദാമ്മച്ചപ്പ ‘

“അറിയില്ല.ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് കഴിക്കുമാരുന്നു. ഞാനും കൂട്ടുകാരും അമ്പല പറമ്പിലും സ്കൂൾ പടിയിലും കൊതിയോടെ ഒരുപാട് നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട്. അച്ഛനോട് വാങ്ങിത്തരാൻ പറഞ്ഞ് വഴക്കിടും. ഇപ്പോ കിട്ടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ പിന്നെ മധുരം പാടില്ലല്ലോ. അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ പരിഭവം നിറഞ്ഞത് അഞ്ജു കണ്ടു. വായിലിട്ടാൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകും. നല്ല മധുരം കിനിയും മദാമ്മച്ചപ്പ. ഇപ്പോ വെറും കളർ അല്ലേ…”

അതും പറഞ്ഞ് അമ്മ തിരിച്ചു പോയി.

കണ്ടാലും തോന്നും. മദാമ്മ കണക്കെ റോസ് കളർ. കവറിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് കുറേ നേരം വെക്കാൻ പറ്റില്ല. അപ്പോ കട്ട പിടിക്കും. അഞ്ജു ഓർത്തു. ഇപ്പോ പിന്നെ ചില കല്യാണ വീടുകളിലൊക്ക പല കളറിലും ഉണ്ടാക്കി തരും. നമ്മുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ കുറെ കളർ പൊടിയൊക്കെ ചേർത്ത പഞ്ചസാര ഉപയോഗിച്ച്. കാണാൻ തന്നെ നല്ല രസാ…ചുറ്റും നിറയെ കുട്ടികളും കാണും.

അഞ്ജു രണ്ടു കവറും പൊട്ടിച്ചു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു. ഓരോ തവണ മധുരം കിനിഞ്ഞ പഞ്ഞിമുട്ടായി ഇറക്കുമ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക സുഖം. വയറ്റിലുള്ള കുഞ്ഞ് ഒന്നിളകി. അഞ്ജു സന്തോഷിച്ചു. “ആ നിനക്കും ഇഷ്ടായാ! പുറത്തോട്ട് വാ…കുറേ വാങ്ങി തരാം, അമ്മമ്മേടെ മദാമ്മച്ചപ്പ ” അഞ്ജു തന്റെ നിറവയർ തലോടി ചിരിച്ചു.

കുറച്ചു സെക്കൻഡുകൾ കഴിഞ്ഞതും വയറിൽ ഒരു വേദന. പതിയെ വേദന കൂടി. “അമ്മാ…ഓടിവാ…”

അഞ്ജുവിന് ഉമ്മറത്തെ സ്റ്റെപ്പിൽ നിന്നും എണീക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല “അമ്മാ..”

അമ്മ ഓടി വന്നു. “ഞാൻ അപ്പഴേ പറഞ്ഞതാ. എന്താടീ വയ്യേ? അതൊന്നും വയറ്റിൽ പിടിച്ചു കാണത്തില്ല…” അമ്മ രണ്ടു കൈയ്യും പിടിച്ച് അവളെ താങ്ങി.

ഇത് പ്രസവ വേദന തന്നെയാ. മുട്ടായി കഴിച്ചതൊന്നുമല്ല. അമ്മമ്മ വന്നു പറഞ്ഞു. അമ്മ ഓടി പോയി ഫോൺ വിളിച്ചു. അച്ഛനും ഏട്ടനും എല്ലാരും വന്നു അഞ്ജുവിനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി.

പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു. പ്രസവിച്ചു. ‘പെൺകുഞ്ഞ് ‘

അഞ്ജു കണ്ണു തുറന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം കണ്ടതും കണ്ണുനിറഞ്ഞു. അവൾ നോക്കി മദാമ്മച്ചപ്പ  കണക്കെ റോസ് കളർ. സുന്ദരി പെണ്ണ്…

ഫോട്ടോ കടപ്പാട് : ഗൂഗിൾ