മരണവീട്

അടുത്ത വീട്ടീന്ന് ഫോൺ വന്നു. “പെട്ടെന്ന് തറവാട്ടിൽ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു. മുത്തശ്ശന് തീരെ വയ്യാന്ന്.”

അമ്മേം അച്ഛനും മനുവും സിനിയും കൂടെ തറവാട്ടിലെത്തി. മുറ്റത്ത് കുറച്ചാണുങ്ങൾ നിൽപ്പുണ്ട്. അമ്മ സിനിയേം കൂട്ടി അടുക്കള വഴി മുറിയിൽ കേറി. മുത്തശ്ശൻ ശ്വാസം എടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നപോലെ. നെഞ്ചും വയറും പൊങ്ങിയും താന്നും വരുന്നു. അമ്മ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

“എപ്പോഴാ തുടങ്ങിയെ?”

“എല്ലാരും എപ്പോ എത്തീട്ട്ണ്ട്… ഇവിടെ അടുത്തുള്ള നിങ്ങൾക്ക് വരാൻ എന്താ ഇത്ര താമസം?”

അമ്മായി ചോദിച്ചു.

ഇതിലും ഭേദം വേറാരൊടേലും ചോദിക്കാരുന്നു എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നി കാണും. സിനിക്ക് ചിരി വന്നു. അവൾ നോക്കിയപ്പോൾ എല്ലാരും ഉണ്ടല്ലോ.
കസിൻസ് മൊത്തം എത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഹായ്.. അമ്മു.
അമ്മു സിനിയുടെ ചെവിയിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു. സിനിക്ക് ചിരി നിർത്താനായില്ല. പുറത്തോട്ട് സൗണ്ട് വന്നോ? ചുറ്റിലുമുള്ളവർ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കുന്നു. അമ്മ സിനിയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒരു നുള്ളു കൊടുത്തു.

“മുത്തശ്ശൻ വയ്യാതെ കിടക്കുവാ… മിണ്ടാതെ ഇരുന്നോ”.

സിനിക്ക് നല്ല വേദനയായി.
ഏതോ മൂത്ത കാരണവർ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.

” വെള്ളം കൊടുത്തു തുടങ്ങിക്കൊള്ളൂ…”

അവർക്കിടയിലൂടെ സിനി ഒന്നു എത്തിനോക്കി. മുത്തശ്ശന് ശ്വാസം വലിച്ചെടുക്കാൻ പ്രയാസം പോലെ. ചെറുതായി ഒരു തുണി തെരുത്ത് വെള്ളം നാവിൽ വെച്ചുകൊടുക്കുന്നു. സിനി അമ്മൂനെ പിടിച്ചു അടുക്കള വാതിലിലൂടെ പുറത്തോട്ടിറങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി. ‘അച്ഛൻ പോയല്ലോന്നും…’ പറഞ്ഞ് രണ്ട്  വല്യമ്മയും അമ്മയും എല്ലാരും കൂടെ. സിനി അമ്മൂന്റെ കൈ വിട്ടു തിരിച്ചു അകത്തേക്ക് ഓടി. ചിറ്റ വഴിയിൽ തടഞ്ഞു.

“കുട്ടി ഇങ്ങട്ട് പോരൂ… അങ്ങോട്ടക്ക് പോണ്ട..”

പിന്നെ ആകേ ഒരു ബഹളമായിരുന്നു. ആരൊക്കെയോ വന്നുപോകുന്നു. കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കൂടിയും കുറഞ്ഞുമിരുന്നു. മൂത്ത അമ്മാവൻ പായ വിരിച്ചു ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു രാമായണം വായിക്കുന്നു. കോലായിൽ നിന്നും നേരിട്ടുള്ള മുറിയിൽ മുത്തശ്ശനെ കിടത്തിയിട്ടുണ്ട്. സിനി ചിന്തിച്ചു, ഓരോരുത്തർ വന്നു പോകുമ്പോഴും അമ്മായി കരയുന്നതിനിടയിൽ കഥകൾ പറയുന്നു… വീണ്ടും കരയുന്നു..

ഏതോ ഒരു ആന്റി കരഞ്ഞു തല കറങ്ങി വീണു.

“കുളിപ്പിക്കാൻ എടുക്കല്ലേ?”

മാമൻ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഉച്ച കഴിയാറായി. ഇനിയാരും വരണില്ലല്ലോ.

സിനിക്ക് മുത്തശ്ശനെ ഓർത്തപ്പോൾ സങ്കടം വന്നു. എപ്പോ വന്നാലും തുരുതുരാ കവിളിൽ ഉമ്മ തരും. നാമം ചൊല്ലാൻ പഠിപ്പിച്ചതും കഥകൾ പറഞ്ഞ് തരുന്നതും മുത്തശ്ശനാ.. വയ്യാതായതിൽ പിന്നെ അധികം മിണ്ടാറില്ല. ഇനി മുത്തശ്ശനെ കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ? സിനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു.

അതിനിടയിൽ അമ്മു സിനിയോട് പറഞ്ഞു.

” വിശന്നിട്ട് വയ്യാലൊ, രാവിലെ ഒന്നും കഴിക്കാതെ വന്നതാ. മാളുവിനെ കണ്ടോ നീ?”

“ഇല്ലല്ലോ… അവൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ?”

“മ്മ്… ഞാൻ ഒരു മിന്നായം പോലെ കണ്ടു. വാ നോക്കാം”

അവർ കൈപിടിച്ച് ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ ഓടി. തൊട്ടപ്പുറത്തെ തൊടിയിൽ കുറേ ആണുങ്ങൾ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ളതെല്ലാം റെഡിയാക്കുന്നുണ്ട്. വല്യച്ഛൻ കുളിച്ച് തോർത്തും ചുറ്റി ഈറനോടെ വന്നു.ഒരു മൺകുടത്തിൽ വെള്ളം നിറച്ചു തലയിൽ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിനിടയിൽ മാളുവിനെ കണ്ടതും സിനി ഓടി.

“നീ എപ്പോ വന്നു? കണ്ടില്ലല്ലോ ഇതുവരെ”.

മാളു അവിടത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. അമ്മ ഓടി വന്നു. മുത്തശ്ശന്റെ  കർമ്മങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി പോയി കുളിക്കണം. എന്നാലേ ചോറു കഴിക്കാൻ പറ്റൂ.

സിനിക്ക് സന്തോഷമായി. കുറേക്കാലമായി എല്ലാരും ചേർന്ന് കുളത്തിലൊക്കെ കുളിച്ചിട്ട്. അമ്മുവും മാളുവും തോർത്തുമായി വന്നു. എല്ലാരും കൂടെ കുളത്തിലേക്ക് ഓടി.

ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് ഉച്ചയൂണ് ഉണ്ടാക്കുന്നു, പുറത്തെ തൊടിയിൽ വെച്ചാണ്. കുളിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും എല്ലാർക്കും വിശപ്പായി. അമ്മുവും സിനിയും മാളുവും ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. പതിനാറ് ദിവസം ഇനി തറവാട്ടിൽ നിക്കണം എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ സിനിക്ക് സന്തോഷായി. അത്രേം ദിവസം എല്ലാരും കൂടെ കളിക്കാം, കുളത്തിൽ പോയി കുളിക്കാം. മൂന്നുപെൺകുട്ടികളും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

“ആരാ ചിരിക്കണേ?

മരണ വീടാ ഇത് ഓർമ വേണം”

വല്യച്ഛൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞതും അവർ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളും പതുക്കെ എണീറ്റ് മുറ്റത്തേക്കോടി…