ദൈവത്തെപ്പോലൊരാൾ

ഉണ്ടായിരുന്ന ഗോതമ്പ്പൊടികൊണ്ട് ചപ്പാത്തിയുണ്ടാക്കി കൊടുത്തല്ലോ ഇനീപ്പോ മക്കൾക്കെന്തുണ്ടാക്കി കൊടുക്കും?

കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസവും മൂന്നുനേരം ചപ്പാത്തിയാണ് കഴിക്കാൻ കൊടുത്തത്. വീട്ടിൽ ഒരു പിടി അരിയില്ലാഞ്ഞാ വേറെന്താക്കാനാണ്
സ്വയം പിറുപുറത്തുകൊണ്ട് ഉമ്മ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.

ഒരു രൂപ കൊടുത്താൽ റേഷൻ പീട്യേന്ന് അരി കിട്ടും. അത് വാങ്ങാനുള്ള ഒറ്റത്തുണ്ടിന് വേണ്ടി വീട്ടിൽ പരതാത്ത ഒരു സ്ഥലവും ബാക്കിയില്ല. ആരോടെന്നില്ലാതെ പരാതി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

പുറത്തേക്കു നോക്കി പണ്ടെങ്ങോ നട്ട മരച്ചീനി തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

രണ്ടാമതൊന്നാലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല തൂമ്പയെടുത്ത് വന്ന് അതിനടിയിൽ പരതി.

ഇതിലും ഒന്നൂല്യാല്ലോ… ഇനീപ്പോ ഉണ്ടേൽ തന്നെ എങ്ങനെ വെക്കാനാ. ഒരു നുള്ള് ഉപ്പു പോലും ഈ വീട്ടിൽ എടുക്കാല്ല്യാ.

“ന്താ ഉമ്മാ കഴിക്കാനുള്ളത് ഇന്നും ചപ്പാത്ത്യന്നേണോ”

പെട്ടെന്നുള്ള ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

മോളാണ് എന്താണ് കഴിക്കാനുള്ളത് എന്നന്വേഷിച്ചു വന്നതാണ്.

ഒന്നൂല്ല്യാന്നെങ്ങനെ കുട്ട്യോളോട് പറയ?

ഉമ്മ വീണ്ടും ആലോചനയിലേക്ക് മുഴുകി.
മൂത്ത മോളെ കെട്ടിച്ചുവിട്ടത് കൊണ്ട് അവൾക്കവിടെ കുഴപ്പൊന്നൂണ്ടാവൂല്ല.

എന്നാലും ഒരു കഞ്ഞിക്കുള്ള വകയൊക്കെ ഓളോടെങ്ങനെ ചോദിക്കാ.. അതൊക്കെ മോശായിപ്പോവൂലെ.
പിന്നെയുള്ള മൂന്നാൺകുട്ട്യോളും പഠിക്കാൻ പോയതാണ്.
ഓരോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാ രണ്ടൂസം പട്ടിണി കിടക്കാതിരിക്കാനുള്ള വകയൊക്കെ ഒപ്പിച്ചു തരും.
ഉമ്മ പട്ടിണിയാണെന്ന് കരുതി പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കോ? ചിന്തകൾ കാട് കയറാൻ തുടങ്ങി.

അടുക്കളയിലെ പാത്രത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉമ്മയുടെ ചിന്തകളെ മുറിച്ചു.

ചെറ്യോളാണ്.. കഴിക്കാനുള്ളത് പരതുന്ന തിരക്കിലാണ്. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്നൊരയ്ഡിയ മനസ്സിൽ വന്നത്.

“നമുക്ക് വിരുന്നു പോയാലോ?”

“എങ്ങോട്ട് പോകും”

“കുഞ്ഞുമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയാലോ?”

“പോവാലോ”
രണ്ടാളും സന്തോഷത്തിലായി

എങ്ങനെ പോകും…? ഉമ്മ വീണ്ടും ചിന്തയിലായി.

“നമുക്ക് പാടം കയറി നടക്കാം. വേഗം നടന്നാൽ ഒരു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് അവിടെയെത്താം”, ഉമ്മാടെ അഭിപ്രായം ശരി വെച്ച് അവരും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

***************

രണ്ടുസായല്ലോ ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇനിയും എങ്ങനാ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്. മനസ്സാകെ അസ്വസ്ഥപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. കയ്യിൽ ഒന്നൂല്ല്യാതെ ഇവരേം കൊണ്ട് എങ്ങോട്ട് പോകും? ഓരോ ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്തേലും വഴി ദൈവം കണ്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ടാവും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ മക്കളെയും കൂട്ടി യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.

വീടെത്താനാവുമ്പോഴാണ് പുറകിൽ നിന്നൊരു വിളി കേൾക്കുന്നത്
“മൈമൂനാത്താ…. ങ്ങ്ട്ട്ക്കൊന്ന് വര്വോ?”

രണ്ടു വീടപ്പുറെയുള്ള താത്തയാണ് കാണുമ്പോഴൊക്കെ വല്യേ സ്നേഹാണ്.

“ന്താണ് കാര്യം” ഉമ്മ അങ്ങോട്ട് കയറിച്ചെന്ന് ചോദിച്ചു

“മോന് ആദ്യ ശമ്പളം കിട്ടീണ്ട്. ആദ്യത്തെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വിഹിതം പാവപ്പെട്ട ആർക്കേലും കൊടുക്കണോന്ന് അവന് നേർച്ചണ്ട്ത്രേ.. ഞാനത് ഇങ്ങക്ക് തരാ കരുതി വിളിച്ചതാണ്”

ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഉള്ളിൽ പോയി ഏതാനും നോട്ടുകളെടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് ഉമ്മയുടെ കയ്യിൽ വെച്ചതും സങ്കടം കൊണ്ടോ സന്തോഷം കൊണ്ടോ മനസ്സ് കൈവിട്ടു പോയി. കണ്ണുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉമ്മാക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവരോടും ദൈവത്തിനോടും നന്ദി പറഞ്ഞ് മോന്റെ ജോലിയിലും സമ്പത്തിലും എപ്പോഴും ബർക്കത്തുണ്ടാവട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു

ത്വയ്യിബ് കടങ്ങോട്✍️✍️