വെയിൽ ചില്ല പൂക്കുമ്പോൾ

നനഞ്ഞ് നനഞ്ഞ് തീരാതെ, വിതുമ്പി വിതുമ്പി നിന്ന മഴ സന്ധ്യയിൽ ആണ് ഞാൻ വെയിലിനെ കുറിച്ച് ഓർക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. 

ജീവിതത്തിലൂടെ കയറിയിറങ്ങിപോയ “പാവം” (അത്ര പാവമൊന്നുമല്ല) വെയിലിനെ ഞാൻ മാത്രമല്ല, ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളും ഓർക്കാൻ തുടങ്ങും.

കരിമ്പനടിച്ച വെളുത്ത പെറ്റിക്കോട്ടിട്ടു കൂട്ടുകാരുമായി സാറ്റ് കളിക്കുമ്പോൾ…

ചിരട്ടകളിൽ മണ്ണപ്പം നിറയുമ്പോൾ…

പച്ചിലകൾ കൊണ്ട് കറിവെച്ച് കളിക്കുമ്പോൾ…

ആ അശരീരി വിടാതെ പിന്തുടർന്നു. 

“വെയിലത്ത് ഓടിക്കളിക്കണ്ട പെണ്ണെ. കറുത്തു പോകും”

തലയിൽ പൊത്തിയ വെളിച്ചെണ്ണ കുളിച്ചു കളയാതെ തേരാപ്പാരാ നടക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാം. 

“വെയില് കൊണ്ട് നടന്നിട്ട് പനി പിടിച്ചു കിടക്കാം. പിന്നെ സ്കൂളിൽ പോണ്ടല്ലോ”. 

അവധിദിനങ്ങളിൽ ചേക്കേറുന്ന അമ്മ വീട്ടിൽ കൊപ്ര ഉണക്കാൻ കൂടുന്നതും കൊപ്ര റാഞ്ചാൻ വരുന്ന കാക്കകൂട്ടങ്ങളെ ചിരട്ടയിൽ കരുതിവെച്ച കല്ലെടുത്ത് എറിയുന്നതും വെയിലിനു കീഴിലായിരുന്നു. ഉച്ചിയിൽ ഉദിക്കുന്ന വെയില് നോക്കിയായിരുന്നു അമ്മ മല്ലിയും മുളകും തുണികളും ഉണക്കാൻ ഇട്ടിരുന്നത്. വെയിൽ മങ്ങുകയും മഴ ചതി പരത്തുകയും, മല്ലിയും മുളകും തുണിയും നനയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ കഥയറിയാതെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ബാല്യത്തിനേറ്റ അടിയും പിച്ചും ഞാൻ മാത്രമാണോ അമ്മയിൽ നിന്നും കൊണ്ടത്?

യൗവനത്തിലാണ് വെയിലിനെ ഞാൻ വീണ്ടും വെറുക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. വെയിലേറ്റാൽ തലയ്ക്കകത്ത് വണ്ടുകൾ മൂളാൻ തുടങ്ങുന്നത് പതിവായപ്പോൾ ആസ്വദിച്ചും അർമ്മാദിച്ചും നടക്കേണ്ട ദിനരാത്രങ്ങൾ പലതും തലവേദന കുത്തിവച്ചു വെയിൽ കൊണ്ടുപോയി. ക്ലാസ്സിനകത്തും ബസ്സിനകത്തും എന്തിനേറെ… ചില്ലോടിൽ കൂടി വീടിനകത്ത് പോലും വെയിൽ എന്നെ തേടി വന്നു. മഴയെക്കാളും വെയിലിനെ പേടിച്ചാണ് കുടയെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്. 

അങ്ങനെ, വെറുത്തു വെറുത്തു വെറുപ്പിനൊടുവിൽ കുട്ടിശങ്കരൻ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, എപ്പോഴാണ് ഞാൻ വെയിലിനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്?

പള്ളി പെരുന്നാൾരാത്രിയിൽ, മാനത്ത് പൊട്ടി വിരിഞ്ഞു താഴേയ്ക്ക് ഉതിർന്നുവീണ, ചാറ്റൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞ അമിട്ട് ഗുളികകൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് ഉണക്കാൻ ഞങ്ങൾ വെയിലിനെ കാത്തിരുന്നു. ഉണക്കിയെടുത്ത അമിട്ട് ഗുളികകൾ വരിയായി വെച്ച് കത്തിച്ച് പച്ചയും ചുവപ്പും നിറം വിടരുമ്പോൾ ആർത്തുവിളിക്കുന്ന കുട്ടികൂട്ടങ്ങളായി ഞങ്ങൾ. വെയിലത്ത് അമ്മ ഉണക്കാനിടുന്ന മാങ്ങാപൂളും പുളിയും. 

(ദേ നിങ്ങടെ വായിൽ വെള്ളം വന്നു. 😛🥲🥲🥲🥲🤤)

ഞായറാഴ്ചകളിൽ ഇറച്ചികൂട്ടിൽ ചേർക്കാൻ വെയിലത്തിട്ട് ഉണക്കിയെടുത്തു പൊടിച്ചു വെക്കുന്ന മസാലക്കൂട്ടുകൾ. ഉണക്ക മീനുകൾ. ഹാ. ചില വെയിലുകൾക്ക് എന്ത് രുചിയാണെന്നോ. എന്ത് മണമാണെന്നോ.

ഇളംവെയിൽ കായുന്നതും. പൊന്നാകാൻ പോക്കുവെയിൽ നോക്കിയിരിക്കുന്നതും തീയിൽ കുരുത്തത് വെയിലത്ത് വാടില്ലെന്ന് ഗമക്ക് പറഞ്ഞതും “അന്തിവെയിൽ പൊന്നുതിരും ഈറൻ സ്വപ്നവുമായി” എന്ന് കുളിക്കുമ്പോൾ നീട്ടി പാടിയതും. നമ്മളാണ്. ഡിഗ്രി കാലങ്ങളിൽ സുഭദ്രകുമാരി ചൗഹാന്റെ വെയിൽ എന്ന ഹിന്ദി കവിത വായിച്ചു പഠിച്ചതും, കഴിഞ്ഞ ലോക്കഡൗണിൽ ബെന്യാമിന്റെ “മഞ്ഞവെയിൽ മരണങ്ങൾ” ആസ്വദിച്ചു വായിച്ചതും.

കോട്ടൻ സാരിയിൽ പശമുക്കി വിരിച്ചിടാൻ…

ആസ്ത്മയുടെ വലിവ് മുറുകുമ്പോൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ…

വെയിൽ നോക്കിയിരുന്നതും നമ്മളല്ലേ? ഞാൻ മാത്രമാണോ?

പ്രളയ പെയ്ത്തും മഴപെയ്ത്തും തുടരുമ്പോൾ വെയിൽ തെളിയണേ എന്ന് പ്രാർഥിച്ചത് നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ആയിരുന്നില്ലേ?

മുറ്റത്ത് വെയിലും കാച്ചിലും ഉള്ള സ്ഥലങ്ങൾ തപ്പിപ്പിടിച്ച് ചെടികൾ വച്ചുപിടിപ്പിച്ചത് നമ്മൾ തന്നെയാണ്. തുടുത്ത വെയിലിൽ മാത്രം മൊട്ടിട്ട് വിരിയുന്ന അഡീനിയം പൂക്കളെയും പത്തുമണി പൂക്കളെയും പ്രണയിച്ചതും നമ്മൾ മാത്രമാണ്. 

ദാ നോക്കൂ. നിന്നോട് എനിക്ക് പ്രണയമാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എന്റെ മുറ്റത്ത് അവൻ തെളിഞ്ഞും മറഞ്ഞും എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എന്തിനെന്നോ? എന്നെയും എന്റെ പൂച്ചെടികളെയും പ്രണയിക്കാൻ ❤

വാൽ : അങ്ങനെ ഇപ്പൊ എല്ലാരും മഴയെ മാത്രം പ്രണയിച്ചാ മതിയോ. എന്നെ പ്രണയിക്കാനും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വേണ്ടേ? അല്ല പിന്നെ!

എന്ന്,

സ്വന്തം

വെയിൽ. 

ഒപ്പ് 🌅🌅🌄

നിങ്ങൾക്കും വെയിൽ ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെക്കാം…