കവിത – മിസ്ഡ് കോളുകൾ

വാടാത്ത
പനിനീർപുഷ്പമവൾ
അവളിലെന്നും എപ്പോഴും
ആ നറുപുഞ്ചിരി
അതെത്ര മനോഹരം !

അമ്മ-ഭാര്യ-മകൾ-സുഹൃത്ത്-അധ്യാപിക-സഹോദരി-
“കുടുംബിനി “എന്ന പേരിലെ വീട്ടുവേലക്കാരി…
എന്നിങ്ങനെ എത്രയെത്ര കഥാപാത്രങ്ങൾ അവളിൽ
ഓരോദിവസത്തിലെ
ഓരോ കാല അളവുകളിലും !

അസുഖം മാറി
ദൂരെസ്ഥലത്ത്
ജോലിചെയ്യുന്ന
പ്രിയമകനെ
വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ..

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു
പോയാലും ദൂരെയുള്ള മകളും മരുമകനും സുഖമാണോ
എന്നൊക്കെ
ഇടക്കിടയ്ക്ക്
അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ …

അസുഖമായി കിടക്കുന്ന അച്ഛന് സ്നേഹമല്ലാതെ വേറെ ഏതാണ് നല്ലൊരു മരുന്ന് ?
ആ അച്ഛനെ
ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ
ശിശ്രൂഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ ..

കുടുംബത്തിനായി
രാത്രിപകൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന
ഭർത്താവിൻറെ കാര്യങ്ങൾ
ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ…
പ്രത്യേകിച്ച് മരുന്നുകളെല്ലാം എടുത്തുകൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ …

എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട
ആഹാരമുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത്
കുടുംബത്തിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു സമയത്തിന് കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ …

ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിൽവന്നു പൊതിയുന്ന
പല ആശയങ്ങളിൽ
ചിലതെങ്കിലും ഒന്ന്
കവിതയാക്കാനാകില്ലെങ്കിൽ….

തന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളെ
സമയാസമയം
പഠിപ്പിക്കാനാകില്ലെങ്കിൽ …

വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും
സൗഹൃദങ്ങളെ
ഒന്നു തിരിച്ചു വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ …
സത്യത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സിലൊരു
സമാധാനവും കിട്ടുന്നില്ല !

ഇങ്ങിനെ
യാന്ത്രികജീവിതചര്യ തുടരവെ
ഇന്നത്തെ
പുലർച്ചയിലെ സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സവളോട് സ്നേഹത്തോടെ
പറഞ്ഞറിയിച്ചു …

“എല്ലാമെല്ലാം
ഓർത്തു നീ ചെയ്യുന്നു
പക്‌ഷേ പാവം നീ
ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്നു….
ഇനിയുള്ള നീണ്ടതൊരു
ശിഷ്ടകാലത്തിന്
ആശംസകൾ !”

ഇതൊക്കെയല്ലേ ജീവിതം?
എന്ന അവളുടെ ചോദ്യത്തിന്
ഉത്തരം നൽകാതെ
സ്വപ്നം യാത്രയായി !

കണ്ണുതുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ
അവളുടെ മൊബൈലിൽ
മുപ്പത്തിയാറ് മിസ്ഡ് കോളുകൾ!

🌹എൻ സുരേഷ് 🌹