സാരിയും മീശയും

പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ സാരി ഉടുത്തപ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ അടി പുറത്തുവീണത്. വീഴാതിരിക്കാൻ കുത്തി നടക്കുന്ന വല്യമ്മച്ചിയുടെ കയ്യിലെ കാപ്പിവടിയാണ് ഇരുമ്പിനേക്കാളും മൂർച്ചയിൽ പുറത്തു കിടന്നു പഴുത്തത്. ആ വടി വെട്ടി, ചെത്തിമിനുക്കി ഭംഗിയാക്കി കൊടുത്തത് ഞാനാണെന്ന് വല്യമ്മച്ചിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ കിട്ടിക്കാണില്ല. അല്ലെങ്കിലും ശിക്ഷിക്കുമ്പോൾ അതൊക്കെ ഓർത്തുവെക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ശിക്ഷിക്കാൻ ആയുധം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും അതിന്റെ ചരിത്രം നോക്കുമോ? അതുപോലെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന എന്റെ ചരിത്രവും ആരും നോക്കിയില്ല.

______________

ആദ്യമായി ഒറ്റയ്ക്ക് മുഖത്ത് കരി വരച്ചു പൊട്ടുതൊട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു, കാണാത്തവരെ വിളിച്ചു കാണിച്ചു, സുന്ദരിയെന്ന് വിളിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു. പിന്നെ പിന്നെ ആരും അതുപോലെ കയ്യടിച്ചില്ല, സുന്ദരിയെന്ന് വിളിച്ചില്ല. പകരം സുന്ദരനാക്കാൻ പലരും കഷ്ടപ്പെട്ടു.

__________________

സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ വെറുക്കപ്പെട്ടു ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എത്ര വിഷമകരം ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ദിനങ്ങളായിരുന്നു ജീവിതമെന്നത്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കാലം നീണ്ടുനിന്നത് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ എന്റെ ഉത്തരം വെറുപ്പ് എന്നാവും. എന്തിനാണ് എല്ലാവരും അറപ്പോടെയും വെറുപ്പോടെയും നോക്കുന്നത് എന്നറിയാതെ, തിരിച്ചവരെനോക്കി ചിരിച്ചു കോമാളി ആയതായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിഷമം.

___________________

അന്ന് സാരിയുടുത്ത എനിക്ക് ഭംഗി ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. ഒരു വട്ടമേ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കാനായുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും വേദന മൂലം ഒന്നുകൂടി തലയുയർത്തിനോക്കാനാവാത്തവിധം പുറം മരവിച്ചിരുന്നു, ചീത്ത കേട്ട് കാത് അടച്ചിരുന്നു, വെള്ളമൊഴുകി കണ്ണ് മങ്ങിയിരുന്നു.

ഭംഗി ഉണ്ടാവുകയില്ല എന്നറിയാം. അല്ലെങ്കിലും മീശയും സാരിയും ഒരുമിച്ചായാൽ എങ്ങനെ തമ്മിൽ ചേരാനാണ്?

••••••••••••••••

Pc: pinterest