അച്ഛൻ

തലശ്ശേരി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ബെഞ്ചിൽ അച്ഛനോട് ചേർന്ന് ഞാൻ ഇരുന്നു. ഒരു ജോലി തേടി ഉള്ള യാത്രക്ക് ഉള്ള തുടക്കം. അച്ഛനെ വിട്ടു ദൂരേക്ക് ഉള്ള ആദ്യ യാത്ര. ട്രെയിൻ വരുന്നതും കാത്ത് അച്ഛനോട് ചേർന്ന് ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ പിടപ്പ്. ട്രെയിൻ വന്നു. ജനറൽ കമ്പാർട്ടുമെന്റിലേക്ക് കേറുമ്പോൾ അച്ഛൻ ആ വാതിലിൽ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു. ഇരിക്കാൻ സീറ്റ്‌ ഇല്ലാത്ത ആ കമ്പാർട്ടുമെന്റിൽ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു ആ വാതിലിൽ തന്നെ ഞാൻ നിന്നു. ട്രെയിൻ നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ അച്ഛൻ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൂടെ നടന്നു. ട്രെയിൻ വേഗം കൂടി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ കൈകൾ മെല്ലെ അയഞ്ഞു. 

 ആ കൈകൾ ദൂരേക്ക് ദൂരേക്ക് അകന്നു പോയ്‌. പിന്നെ മുംബൈയിലെ തിരക്കുകൾക്ക് ഇടയിലേക്ക്… അച്ഛന്റെ കത്തുകൾ മുറ തെറ്റാതെ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടന്ന് ഒരു ദിവസം കമ്പനിലേക്ക് ഫോൺ കാൾ വന്നു. അച്ഛന് സുഖമില്ല വേഗം എത്തണം എന്ന്. നാട്ടിലേക്ക് ഉള്ള അടുത്ത ട്രെയിനിൽ തന്നെ കേറി. തലശ്ശേരിയിൽ ട്രെയിൻ ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ കണ്ടു. അന്ന് ഞാനും അച്ഛനും ഒരുമിച്ചിരുന്ന ബെഞ്ച്. അതിൽ എന്നെയും കാത്തു അച്ഛൻ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ… 

വീട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ കണ്ടു. മുറ്റം നിറയെ ആളുകൾ. ഓടി വീട്ടു മുറ്റത്തെക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഐസ്‌  നിറച്ച ഒരു പെട്ടിയിൽ എന്നെയും കാത്തു എന്റെ അച്ഛൻ കണ്ണും അടച്ചു കിടക്കുന്നു. 

 എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഒക്കെ എന്റെ നേർക്ക് നീട്ടിയിരുന്ന ആ കൈ നീട്ടാൻ ആവാതെ അച്ഛൻ കിടക്കുന്നു. 

ഇരുപതു വർഷങ്ങൾക്ക് ഇപ്പുറവും ഞാൻ തലശ്ശേരി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ആ ബെഞ്ചിൽ ആണ്.. അച്ഛനെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവസാനമായി കേട്ട ആ ബെഞ്ചിൽ.