പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യരേ,
നിങ്ങൾക്ക് മരിക്കാതിരിക്കാമോ?
ഒറ്റ വരിയിൽ തീർത്തുപോകാൻ
നിങ്ങളത്ര നിസ്സാരമായിരുന്നോ?
ഒരു ചിരികൊണ്ട് പണിതുയർത്തിയ
വീടുകളൊക്കെയും ബാക്കിവെച്ച്,
ചെറുനോട്ടങ്ങൾകൊണ്ട് തുന്നിച്ചേർത്ത
പകലുകളൊക്കെയും അനാഥമാക്കി,
എങ്ങോട്ടാണ് ഇത്ര ധൃതിയിൽ
നിങ്ങളിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്?
നിങ്ങളില്ലാതായാൽ ബാക്കിയാവുക
പാതി കുടിച്ചുവെച്ച
ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയാണ്,
പറഞ്ഞുതീരാത്ത സ്വകാര്യങ്ങളാണ്,
പങ്കുവെക്കാനിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളാണ്,
ആ ഒരാളുടെ ലോകം മുഴുവനുമാണ്.
തീൻമേശയിൽ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന
ഒരു കസേരയ്ക്ക്
താങ്ങാവുന്നതിലും ഭാരമുണ്ടാകും
നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക്.
ഒരു വിളിക്കായി കാതോർത്തിരിക്കുന്ന
ചില ഫോണുകളുണ്ട്,
നിങ്ങൾ തിരിച്ചെത്തുമെന്ന് കരുതി
തുറന്നുകിടക്കുന്ന ചില വാതിലുകളുണ്ട്,
നിങ്ങളുടെ കാലൊച്ച കേൾക്കുമ്പോൾ മാത്രം
പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്ന ചില വഴികളുണ്ട്.
നിങ്ങൾ പോകുന്നതോടെ
അവിടെയൊക്കെയും ശൂന്യമായിപ്പോകും…
ഒരു സ്വപ്നം കൂടി
കണ്ടുതീർക്കാനുണ്ടെന്ന്
മരണത്തോട് കള്ളം പറയൂ.
ഒരു മഴ കൂടി നനയാനുണ്ടെന്നും,
ഒരാളെക്കൂടി
സ്നേഹിച്ചുതീർക്കാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ്
ഇത്തിരി പിടിവാശി കാണിക്കൂ.
പൂർത്തിയാകാത്തൊരു
യാത്രയുണ്ടെന്ന്,
തിരിച്ചുകൊടുക്കാനുള്ളൊരു
ചിരിയുണ്ടെന്ന്,
ചേർത്തുപിടിക്കാനിരിക്കുന്ന
ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെന്ന്
പറഞ്ഞുനോക്കൂ…
ഒരുപക്ഷേ,
അത്രയും നേരം കൂടി
ജീവിതം നിങ്ങൾക്കായി
കാത്തുനിന്നാലോ?
പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യരേ,
നിങ്ങൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ
നിങ്ങളെ മറക്കാനാവാതെ ജീവിച്ചുതീർക്കേണ്ടിവരുന്ന
ചില ഹൃദയങ്ങളുണ്ട്.
നിങ്ങളില്ലാത്ത
ഓരോ ദിവസത്തോടും
നിങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന
കാലത്തെക്കുറിച്ച്
വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരുന്നവർ…
നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളെ
നെഞ്ചോടുചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോഴും
അവയുടെ ഭാരംകൊണ്ട്
ശ്വാസം മുട്ടുന്നവർ…
നിങ്ങളുടെ ശൂന്യത ചുമക്കാൻ
അവരുടെ നെഞ്ചുകൾക്ക്
ത്രാണി പോരാതെ വരുന്നുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട്,
പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യരേ,
സാധ്യമെങ്കിൽ…
നിങ്ങൾക്ക്
മരിക്കാതിരിക്കാമോ?
