ഒറ്റ

നടവാതുക്കൽ നാട്ടിയ പ്രകാശത്തിന്റെ നീണ്ട വടിയാണ് ആദ്യം എന്റെ കണ്ണിലുടക്കിയത്! തെക്കും വടക്കും വശങ്ങളിലെല്ലാം പിന്നെയുമുണ്ട്

വിലങ്ങനെയും കുറുകനെയും

പല പല പ്രകാശവരകൾ!

വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ളവഴിയിലും

ഇരുട്ടിനെ പെട്ടിയിലടച്ച് വെളിച്ചം ചിരിതൂവുന്നു!

പതിവില്ലാതെന്തേ

വീടിനു മുൻപിൽ ഇങ്ങനെയൊരു പ്രഭാ പൂരം?

ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ

വീടിനുള്ളിലേക്കിരച്ചു കയറി..

ആളുകൾ ഉറുമ്പുകളെപ്പോലെ തിരക്കിട്ടോടുന്നു

പരിചിത മുഖങ്ങൾ… എന്നിട്ടും

ഉറ്റവരൊക്കെയും കാണാമറയത്തു തന്നെ!

അമ്മച്ചി കാണും, അപ്പുറത്തെ മുറിയിലല്ലേ

കണ്ണ് ജ്ഹടുതിയിലങ്ങോട്ടു പാഞ്ഞു

പരിചിതഗന്ധമൊന്നെന്നെ പൊതിഞ്ഞു, പക്ഷേ…

കണ്ണുകളന്ധമായോ??

കനത്തൊരു മൗനം

നോട്ടത്തെ മറയ്ക്കുന്നു..

തിരുമ്മിത്തുറന്നിട്ടും കാഴ്ചയിൽ നിറഞ്ഞ

അമ്മയുടെ അസ്സാന്നിധ്യം….

കണ്ണുനീറുന്നു ….പീളകെട്ടുന്നു !

‘അ..മ്മ…’

ചിലമ്പിച്ചൊരു വിതുമ്പൽ

ഏതോ

ഒരരുതായ്കയുടെകലമ്പലായ് ചുണ്ടുകളിൽ വിറപൂണ്ടു..

തിരിച്ചറിവിന്റെ ആണി

നെഞ്ചിലമർന്നത് ആംബുലൻസ് മുറ്റത്തു വന്നുനിന്നപ്പോഴാണ്!

വെള്ളത്തുണിയിൽ പ്പൊതിഞ്ഞ്

വിറങ്ങലിച്ചു,

വികാരങ്ങളസ്തമിച്ച്

വിധാതാവിനുനേർക്ക് വിരലുകൾ കോർത്ത്

എന്റെ ആദ്യഗൃഹം !

ഉടയപാശവും കൈയിൽച്ചുരുട്ടി

നിർമ്മമയായി

നിരാകുലയായി

നിദ്രയിലാണ്ട്

എന്റെ അമ്മ!

വികാരത്തള്ളലിൽ മലർക്കെത്തുറന്ന

അധരവാതിലിൽ നിന്നപ്പോൾ തെറിച്ചുവീണ വാക്കുകൾ

മെല്ലെ ഞാൻ പെറുക്കിക്കൂട്ടി…

സ്വപ്നത്തെ തൂത്തെറിഞ്ഞ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് കണ്ണു തുറക്കുമ്പോഴും

ആ വാക്കുകളൊരു നോവായ്

എന്റെ മിഴികളിൽ തളം കെട്ടി…

‘ഇനി… ഞാൻ ..ഒറ്റ…’