ഓർമ്മക്കായ്

റിഷാൽ..

കരാമയിൽ അൽ അത്താർ സെന്ററിലെ നിരവധി മൊബൈൽ ഷോപ്പുകളിലൊന്നിലെ അനേകം ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളിലെ ഒരു മുഖം.

എങ്ങനെയോ ഞങ്ങൾ സ്ഥിരം ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഉത്പന്നങ്ങൾ വാങ്ങുന്ന ഇടമായി മാറി കാസർഗോഡ്കാരുടെ ഈ കട. മൊബൈൽ കവർ , ഇയർ ഫോൺ, ചാർജർ ഇതൊക്കെ വാങ്ങാൻ ഇടയ്ക്കിടെ സന്ദർശനം നടത്തി അവിടത്തെ സ്ഥിരം കസ്റ്റമേഴ്സ് ആയി മാറി. ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സുകാരൻ റിഷാലിനോട് പ്രത്യേക അടുപ്പം തോന്നിയത് അതേ പ്രായത്തിലുള്ള ആൺമക്കൾ ഉള്ളത് കാരണം ആയിരിക്കും, പ്രത്യേകിച്ചും അവർ കൂടെ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ..

വാട്സാപ്പിൽ ഇടക്കൊക്കെ മെസ്സേജ് അയക്കാനും ഞങ്ങൾ നാട്ടിൽ പോകുന്നതും അവൻ നാട്ടിൽ പോകുന്നതും ഒക്കെ അന്യോന്യം അറിയിക്കാനും

തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ അവൻ നാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വന്ന ചിപ്സ് കടയിൽ കൊണ്ട് വന്ന് വെച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് തന്നിരുന്നു.

മാർച്ച് അവസാന ദിവസങ്ങളിലൊന്നിൽ കടയിൽ ചെന്നപ്പോൾ രണ്ട് മക്കളും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് പേരും ഒരേ പ്രായക്കാർ. ഒരു കൗതുകം തോന്നി ഞാനവരെ മൂവരെയും എന്റെ ഗാലറിയിൽ ആക്കി .

അന്ന് കരുതിയതേയില്ല അവന്റെ ഓർമ്മക്കായി ഇനി ഈ ഫോട്ടോയെ കാണു എന്ന്.

മിനിഞ്ഞാന്ന് കടയിൽ ചെല്ലുമ്പോളാണ് അറിഞ്ഞത്, ഏപ്രിൽ ആദ്യ വാരത്തിൽ ഒരു രാത്രിയിൽ പനിയും ദേഹം വേദനയും വന്ന റിഷാലിനെ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും പിറ്റേന്ന് റാഷിദ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തുവെങ്കിലും അവിടത്തെ ഡോക്ടർമാർക്ക് രക്ഷിക്കാനായില്ലെന്ന്..!

ഏപ്രിൽ അഞ്ചിന് അവന്റെ സ്വദേശത്ത് ഖബറടക്കി എന്ന്..

ജീവിതത്തിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ട് മുട്ടുന്ന ചില മുഖങ്ങൾ , തീർത്തും അവിചാരിതമായി അവർ നമ്മളെ വിട്ട് പോകുമ്പോൾ.. എത്ര നിസ്സാരമാണീ ജീവിതം എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നു.

വീട്ടിലെ ഏക പ്രതീക്ഷയായിരുന്ന, ഒരു പാട് സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും കാത്ത് വെച്ചിരുന്ന റിഷാലിൻറെ വേർപാട് ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. സദാ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന അവനെ ഇനി കാണാനൊക്കുകയില്ലെന്ന ദുഃഖം വെറും കസ്റ്റമേഴ്സ് ആയ ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ അലട്ടുമ്പോൾ അവന്റെ വീട്ടുകാർ ഇതെങ്ങനെ നേരിടും,  എങ്ങനെ കരകയറും എന്നറിയില്ല. അവന്റെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ചേട്ടനെയും പെങ്ങളേയുമൊക്കെ ഈ സങ്കടക്കടലിൽ നിന്ന് ഈശ്വരൻ കാക്കട്ടെ.