മദർ മേരി വന്നപ്പോൾ

അമ്മത്തങ്ങളുടെ ഒരു ഉറയൂരലാണ് അരുന്ധതി റോയിയുടെ mother mary comes to me. കൊട്ടിഘോഷിക്കലുകൾ ഇല്ലാതെ തന്നെ മേരി റോയ് എന്ന സ്ത്രി വെല്ലുവിളികളിലൂടെ സ്വയം വിജയിക്കുന്നതും അരുന്ധതി ഒരു third person ആയി നോക്കിക്കാണുന്നുണ്ട്. അമ്മയുടെ സംരക്ഷണമതിൽ ഇല്ലാതെ മകൾ ആഗോള പ്രശസ്തിയിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് മേരിയും നോക്കി കാണുന്നുണ്ട്. അരുന്ധതി സ്വയം ഒരു rebel ആകുന്നതിൽ മേരി റോയ് എന്ന അമ്മയുടെ പങ്കും നമ്മളിതിൽ വായിക്കും.

Emotional security എന്ന ഫ്ലാനൽ പുതപ്പിൽ പുതപ്പിച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തി കൊണ്ടുവരുന്നവർക്ക് നെഞ്ചിൽ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടാതെ ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു പൂർത്തിയാക്കാൻ പറ്റില്ല. അമ്മ എന്ന മേൽവിലാസത്തിൽ ഉപരി ഒരു ബാങ്കർ ആയി മക്കൾക്ക് മുന്നിൽ അവതരിക്കാനും അത് പരസ്യമായി പറയാനും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും മേരി റോയ്ക്ക് ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഫെമിനിസ്റ്റ് മൂവ്മെന്റിലെ ഒരു പ്രധാന ഏടായി മേരി റോയ്  നേടിയെടുത്ത ക്രിസ്ത്യൻ പിന്തുടർച്ച അവകാശം നിലകൊള്ളുമ്പോളും, പള്ളിക്കൂടം എന്ന സ്കൂളിലൂടെ women empowerment ന്റെയും alternative ആശയങ്ങളുടെയും തലത്തൊട്ടപ്പ ആയി നിൽക്കുമ്പോഴും ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ role model ആയിരിക്കുമ്പോഴും അവരെ അമ്മ എന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണാതെ എന്നാൽ അമ്മയായി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കണ്ട മക്കളും ഒരു കൗതുകമായി എനിക്ക് മുന്നിൽ നിക്കുന്നുണ്ട്. ജീവിതാവസാന നാളുകളൊന്നിൽ മകളെ വിളിച്ചു i love you എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അരുന്ധതിക്കൊപ്പം ഞാനും സ്ഥലകാല വിസ്‌മൃതിയിലായി പോയി. രണ്ടുലോകങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ആ വാത്സല്യങ്ങൾ ഒന്നും അനുഭവിക്കാതെ വളർന്ന മക്കൾ പരിഗണിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ വ്യക്തിത്വം എന്നതിന്റെ മഹത്വവും വായനക്കാരൻ അനുഭവിക്കും.

16 വയസ്സിൽ വീട് വിട്ട് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്ന, പലപ്പോഴും ഇല്ലായ്മയുടെ ചില്ലറപൈസകളിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന, വൈകാരിക നിമിഷങ്ങളിൽ ചായാനൊരു ചുമൽ ഇല്ലാതെ വന്ന അരുന്ധതി റോയ് ഇന്ന് ലോകത്തിനു മുന്നിൽ ഇന്ത്യയുടെ മേൽവിലാസമായി നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഒരു മലയാളി എന്ന നിലയിൽ നമ്മക്കും അഭിമാനിക്കാം.

സ്വന്തം ജീവിതത്തെ third person ആയി നോക്കിക്കാണാൻ ഉള്ള കഴിവ് അർജിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നൂടി ഞാൻ എന്ന വായനക്കാരി ഈ പുസ്തക വായനക്കു ശേഷം നോക്കുന്നുണ്ട്.