Author: Amal Fermis

വീട്! ഓർമ്മകളുടെ നിലവറ എൻ്റെ ആദ്യ നിലവിളി പ്രതിദ്ധ്വനിച്ചത് ഒരു പക്ഷേ ആ വീടിൻ്റെ മച്ചിലേക്കായിരിക്കാം. അന്നത്തെ കാലത്ത് ആശുപത്രിയിലെ പ്രസവമൊന്നും അത്ര സാധാരണയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉമ്മാടെ പത്താമത്തെ പ്രസവമായിരുന്നതിനാൽ എന്നത്തേയും പോലെ ഇതും വീട്ടിൽ തന്നെ മതിയെന്ന് തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ എൻ്റെ രണ്ടാമത്തെ ഇത്തയും പ്രസവിച്ച് കിടപ്പുണ്ട്. ഇത്ത മൂത്ത മോനെ പ്രസവിച്ചിട്ട് അന്നേക്ക് കൃത്യം ഒരു മാസം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടും പിന്നീടുള്ള കാലത്തെല്ലാം ഇരട്ട കുട്ടികളെ പോലെ വളർന്നു. കുഞ്ഞിമ്മയും മോനും! ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല ഇതൊന്നും. ബാല്യത്തിൻ്റെ സുഗന്ധങ്ങൾ.. രുചി ഭേദങ്ങൾ. കയ്പ്പിക്കുന്ന ജീവിത സത്യങ്ങൾ, നിതാന്തമായ വേർപാടുകൾ എല്ലാം അനുഭവിച്ചതവിടെ നിന്നാണ്. ഏതൊരു മനുഷ്യൻ്റേയും പോലെ ഞാൻ ജനിച്ചു വീണ, പിച്ചവെച്ച, ഓടി കളിച്ച ആ വീട് തന്നെയാണ് എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടത്. എന്നെ ഞാനാക്കിയത് ആ വീടാണ്. ചെറുപ്പത്തിൽ കറ്റ മെതിച്ച് നെല്ല് കൂമ്പാരമാക്കി കൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റം.…