🌹പ്രണയനിഴലുകൾ 2🌹

 Part 1

 Part 2, (തുടർക്കഥ )

“മഹേഷ് എന്നല്ലേ എനിക്കറിയാം, ഇവിടെ പേര് രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുമ്പോ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു.”
അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. 

“എന്നാ ശരി. പത്ത് മണി ആവാറായി എനിക്ക് ജോലിക്ക് കയറാൻ സമയം ലേറ്റായി, പോട്ടെ. പിന്നെ കാണാം. “

‘ഏയ്… പോവല്ലേ ആ ഫോൺ നമ്പർ ഒന്നു തരാമോ?”

“എന്തിനാ.. “

“ഒന്നിനുമല്ല. ഞാനിനി രണ്ടു ദിവസം ഇവിടെ പോസ്റ്റായിരിക്കുകയല്ലേ, അപ്പോൾ ബോറടിക്കുമ്പോൾ ഇയാളെ വിളിച്ച് സംസാരിക്കാലോ”

“മഹേഷിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട് പേര്  രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുമ്പോ ഞാൻ നമ്പർ നോട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. ആവശ്യം വരുമ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചോളാം”, അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വേഗം പുറത്തേക്ക് നടന്നു. 

അവൾ പുറത്തെത്തിയതും അവളുടെ നിഴൽ മഹേഷിന്റ നിഴലിനെ തിരഞ്ഞ് തുടങ്ങി. 

മഹേഷ്  ബൈക്ക് യാത്രക്കാരനോട് പറഞ്ഞു. “എന്റെ തെറ്റാണ് ചേട്ടാ, പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധയില്ലാതെ റോഡ് മുറിച്ച് കടന്നതാണ്. ചേട്ടൻ പൊയ്ക്കോളു.”

മഹേഷിന്റെ അനുവാദം കിട്ടിയതോടെ അയാൾ അവിടുന്ന് വേഗം പുറത്തിറങ്ങി നടന്നു.

അനീറ്റയുടെ നിഴലിനോട് ഒന്നു മിണ്ടാൻ പോലുമാവാതെ മഹേഷിന്റെ നിഴൽ ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിൽ തളർന്നിരുന്നു. 

മഹേഷ് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് അപ്പാ യോട് വിവരം പറഞ്ഞു.  അപ്പായും അമ്മയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ എത്തി. അമ്മാ കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഓടിവന്നു.
ബെഡ്ഡിൽ പ്ലാസ്റ്ററിട്ട വലതു കാലും നീട്ടിവെച്ച് ഇരിക്കുയായിരുന്നു
മഹേഷപ്പോൾ. 

മഹേഷിന്റെ നിഴൽ മഹേഷ് വരുന്നതും കാത്തിരുന്നു. അനീറ്റയുടെ നിഴലിനോട് മിണ്ടാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇനി ആശുപത്രി യിൽ നിന്ന് എപ്പോഴാണാവോ മഹേഷ് പുറത്തു വരിക… അതുവരെ കാത്തിരിക്കുക തന്നെ. 

വൈകീട്ട് ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനീറ്റ ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി. അവളുടെ നിഴലിന് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി, മഹേഷിന്റെ നിഴലിനെ കാണാം, ഇപ്പോ കാണാനും മിണ്ടാനും അതിയായ ആഗ്രഹം. 

വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിലടക്കി വെച്ച സ്വപ്നങ്ങളാവാം ആഗ്രഹങ്ങളായി പുറത്ത് വരുന്നത് നിഴൽ മനസ്സിലോർത്തു. 

അനീറ്റ ആശുപത്രിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ നിഴൽ മഹേഷിന്റെ നിഴലിനെ  അവിടെ മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു. ആശുപത്രിയിലെ ട്യൂബ് ലൈറ്റ് പ്രകാശത്താൽ നിഴൽ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു’ നിഴലിന് എന്തെന്നില്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി. വെളിച്ചത്തിനോട് അമർഷവും.
വെളിച്ചമാണല്ലോ നിഴലിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നും കൊല്ലുന്നതും,
കൂടുതൽ വെളിച്ചമില്ലാതിരിക്കട്ടെ അനീറ്റയുടെ നിഴൽ അങ്ങനെ സമാധാനിച്ചു. 

അനീറ്റയെ കണ്ട് മഹേഷ് ബെഡിൽഎഴുന്നേറ്റിരുന്നു

“ആഹാ വീട്ടിൽ പോവാതെ നേരെയിങ്ങോട്ട് പോന്നോ?”അവൻ ചോദിച്ചു. 

”രാവിലെ ഇവിടെ കൊണ്ടാക്കിയിട്ട് പോയതല്ലേ ഞാൻ, വിവരം അറിഞ്ഞിട്ട് പോയാ മതീന്ന് വിചാരിച്ചു.” അവൾ പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. 

‘അപ്പാ ഇത്.. അനീറ്റ, ഈ കുട്ടിയാണ് രാവിലെ എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചത്. “

“അതെയോ, ഒരു പാട് നന്ദിയുണ്ട് മോളെ.”
മഹേഷിന്റെ അമ്മ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

“അനീറ്റാ ഇത് എന്റെ അപ്പായും   അമ്മായും, രണ്ട് പേരും അപകട വിവരമറിഞ് ഓടിവന്നതാ, ഇനി ഡിസ്ചാർജ് ആയിട്ടേ ഇവര് പോവുന്നുള്ളൂ. “

“മോൾടെ വീടെവിടെയാ?”

“നമ്മൾ റോഡിന്റെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമാണ് അമ്മാ, പറഞ്ഞിട്ടെന്താ തിരക്ക് പിടിച്ച ഈ ജീവിതത്തിനിടയിൽ ആർക്കും ആരോടും മിണ്ടാനോ പറയാനോ, ഒന്നും നേരമില്ല.
ഞാനും മഹേഷും ഒരേ സമയത്ത് റോഡിന്റെ ഇരുവശത്ത് കൂടെ പോവുന്നവരാണ്. പക്ഷേ പരസ്പരം മിണ്ടാനും, പരിചയപ്പെടാനും ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥ വരേണ്ടി വന്നു.” അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

“എന്നാലും വല്യ ഉപകാരമായി മോളെ. “

മഹേഷിന്റെ അമ്മ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. 

“ഞാൻ മഹേഷിന്റെ സ്ഥിതി എന്താന്നറിഞ്ഞിട്ട്  പോവാന്ന് കരുതി വന്നതാ. ഇനി പൊയ്ക്കൊട്ടെ. ഇല്ലെങ്കിൽ ലേറ്റാവും.” അവരോടങ്ങനെപറഞ്ഞിട്ട് അനീറ്റ പോവാൻ ഇറങ്ങി. 

അവൾ പുറത്തിറങ്ങിയതും, അവളുടെ നിഴൽ മഹേഷിന്റെ നിഴലിനെ ഒരു നോക്കു കാണാനാവാതെ അവളോടൊപ്പം ചേർന്നു നടന്നു. രാവിലെ മുതൽ അനീറ്റയുടെ നിഴൽ മഹേഷിന്റെ നിഴലിനെ തിരയുന്നുണ്ട്.
ആശുപത്രിയിലെ ട്യൂബ് ലൈറ്റിൻ്റെ മുൻവശത്ത് കിടക്കുന്ന മഹേഷിന് നിഴലില്ലാത്തത് കൊണ്ട്, മഹേഷിറങ്ങി പുറത്ത് വരാതെ അവന്റെ നിഴലിനെ എങ്ങനെ കാണാനാവും. 

അനീറ്റയുടെ നിഴലിന് വല്ലാത്ത സങ്കടവും ദേഷ്യവും തോന്നി. അവർക്ക് പരസ്പരം കാണാനും മിണ്ടാനും സാധിക്കുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നില്ല. അവർ സുഹൃത്തുക്കളും അയൽക്കാരും മാത്രമാവുന്നു.. 

പക്ഷേ നിഴലുകളായ ഞങ്ങളോ,
പരസ്പരം കണ്ടിട്ടും മിണ്ടിയിട്ടും രണ്ടു ദിവസങ്ങളാവുന്നേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവന്റെ നിഴൽ എവിടെ, ഇനിയെത്ര നാൾ കഴിഞ്ഞാലാണ് അവന്റെ നിഴലിനെ ഒന്നു കാണാനും, മിണ്ടാനും സാധിക്കുക.  ഒന്നു കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ച്, ചേർന്ന് നടക്കാനാവുക. ഓരോന്നോർത്ത് അനീറ്റയുടെ നിഴലിന് കണ്ണുനിറഞ്ഞു. പരസ്പരം കണ്ട്, മിണ്ടി സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉള്ളൂ അപ്പോഴയ്ക്കും തന്നെ പരസ്പരം കാണാതാവേണ്ട അവസ്ഥ വന്നു.. ഇനി മഹേഷ് വീട്ടിലെത്തി അസുഖം മാറി അവൻ ജോലിക്ക് പൊയ് തുടങ്ങിയാലേ അവന്റെ നിഴലിനൊപ്പം നടക്കാനും മിണ്ടാനും കഴിയു.. 

അവളുടെ നിഴലിന് അതിയായ സങ്കടം വന്നു. 

രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷം മഹേഷിനെ ഡിസ്ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. അവന്റെ നിഴൽ അനോടൊപ്പം ചേർന്നു. അവർ വീട്ടിലെത്തിയതും, നിഴലിന് വീണ്ടും അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. 

അനീറ്റയുടെ നിഴലിനെ കാണാനും മിണ്ടാനും, കൊതിച്ച് മഹേഷിൻ്റെ നിഴൽ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. 

പിറ്റേന്ന് ഉച്ചക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി വീണ്ടും അനീറ്റ മഹേഷിനെ കാണാനായി മഹേഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നു. 

ഉച്ചസൂര്യനാൽ ചെറിയ നിഴലോടു കൂടി അനീറ്റ മഹേഷിന്റെ വീടിന്റെ പടിവാതിൽ എത്തിയതും മഹേഷിന്റെ നിഴലിന് സന്തോഷമായി നിഴലുകൾ പരസ്പരം സന്തോഷം പങ്കുവച്ചു. 

തമ്മിൽ കണ്ടതോടെ ഇതുവരെ കാണാതിരുന്ന സങ്കടങ്ങളും പരിഭവവും പറയാൻ തുടങ്ങി. മഹേഷിന്റെ നിഴൽ അനീറ്റയുടെ നിഴലിനെ ചേർത്തണച്ച് പുൽകി പരിഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. 

ഉച്ചസൂര്യന്റെ തീഷ്ണതയാൽ നിഴലുകൾ വീണ്ടും ചെറുതായി വന്നു. 

മുൻ വശത്തെ വാതിൽ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. അനീറ്റ കോളിംഗ് ബെൽ അമർത്തി. അകത്തെ മുറിയിലെവിടെയോ കിളി ചിലയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. 

“മുൻവശത്തെ ഡോർ പൂട്ടിയിട്ടില്ല. ആരായാലും തുറന്ന് കയറിക്കോളു..”
ഹാളിലെ സോഫയിലിരുന്ന് ടി വി കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന  മഹേഷ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. 

ചിരിച്ച് കൊണ്ട് അനീറ്റ കയറിവരുന്നു.
വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ മഹേഷ് അനീറ്റയെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

“ഇതാരാ വരുന്നത് അനീറ്റയോ,
അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നല്ലോ. “

“എന്തേ ഇത്ര അത്ഭുതപ്പെടാൻ എനിക്കിങ്ങോട്ട് വന്നുടെ.” അവൾ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. 

“വരാം, അതല്ല ഉച്ച സമയത്ത്, ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോയില്ലേ?”

“പോയിരുന്നു. പക്ഷേ ഉച്ചക്ക് വീട്ടിൽ വരേണ്ട കാര്യമുണ്ട്. വീട്ടിൽ എൻ്റെ അങ്കിളും ആന്റിയും വരുന്നുണ്ട്. എന്തോ ഗഹനമായ കാര്യം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു എന്നോട് ഉച്ചക്ക് വീട്ടിൽ ഉണ്ടാവണംന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
അതു കൊണ്ട് നേരത്തെ പോന്നതാ”

“എന്തേ വല്ല കല്യാണ കാര്യവും ആണോ?”

“ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആന്റിയുടെ സംസാരത്തിൽ അങ്ങനെ തോന്നി. “

എന്തു കൊണ്ടോ അത് കേട്ടപ്പോൾ മഹേഷിന്റെ മുഖം വാടി. മുഖത്തെ ചിരിമാഞ്ഞു. 

ഇടം കണ്ണാലെ അനീറ്റ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. 

“അതൊക്കെ പോട്ടെ. ആദ്യമായി ഒരാൾ വീട്ടിൽ വന്നാൽ ഇങ്ങനെയാണോ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം പോലും തരാതെ. “

“അയ്യോ ഞാനത് പറയാൻ  മറന്നു

അപ്പാ ഷോപ്പിൽ പോയി.
അമ്മാ, ഇവിടില്ല ബാങ്കിൽ പോകണം.
പിന്നെ വീട്ടിലേക്കുള്ള പച്ചക്കറിയും സാധനങ്ങളുമെല്ലാം വാങ്ങണംന്ന് പറഞ്ഞ് പുറത്ത് പോയി, ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ എനിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് പോയി ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റില്ലാലോ.
പാല് പഞ്ചസാര ഒക്കെ കിച്ചണിൽ ഉണ്ട് പറ്റുമെങ്കിൽ എനിക്കും കൂടെ ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ ഉണ്ടാക്കിത്താ. ” അവൻ ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അവളതു കേട്ട് ചിരിയോടെ തലയൊന്നു കുലുക്കിയ ശേഷം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. 

“അതിഥിയെ അടുക്കളക്കാരിയാക്കി അല്ലേ?” അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. 

“അനീറ്റാ ഒരു കാര്യം.. “

“എന്താ..” അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. 

“അല്ലേൽ ഒന്നുമില്ല. ചായ ഉണ്ടാക്ക്. “

“അതല്ല എന്തോ ഉണ്ട്”

“ഇല്ലാന്നേ. “

“അത് പറഞ്ഞിട്ടേ ഞാൻ പോണു ള്ളൂ എന്തായാലും പറ.” അവൾ പോവാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. 

“പറയണോ?”

“പറയണം.. ചായ വേണമെങ്കിൽ പറഞ്ഞേ പറ്റൂ”

“ഒന്നുല്ല, എനിക്കൊന്നു ടോയ്ലെറ്റ് പോണം. എന്നെയൊന്നു പിടിക്കാമോ,
ബുദ്ധിമുട്ടാവോ?”

“ഹൊ ഇതായിരുന്നോ, ഞാൻ വിചാരിച്ചു….”

“എന്ത് വിചാരിച്ചു?”

“ഒന്നും വിചാരിച്ചില്ല. ഹൊ.. എന്തൊരു കഷ്ടാ ഒന്നും പറയാനും പാടില്ലേ”
ചിരിച്ചു കൊണ്ടവൾ സങ്കോചമൊന്നുമില്ലാതെ മഹേഷിന്റെ വലത് കൈ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ സഹായിച്ചു. പിന്നീട് അവന്റെ കൈയെടുത്ത് തോളത്ത് വെച്ച് മെല്ലെ ബാത്റൂമിലേക്ക് നടത്തിച്ചു.
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രണ്ടു പേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു. 

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ വേഗം ടോയ്ലറ്റിലേക്ക് കയറി. 

“വാതിൽ ചേർത്ത് അടച്ചോള് ട്ടോ.. ഇല്ലേൽ ഞാൻ ഒളിഞ്ഞ് നോക്കും”, അവൾ കുസൃതി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവനും ചിരിച്ചു. 

അവൾ കിച്ചണിൽ കയറി വേഗം ചായ ഉണ്ടാക്കി. രണ്ടു ഗ്ലാസുകളിൽ പകർന്ന്
ഡൈനിം ഹാളിലെ ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. 

ടോയ്ലറ്റിനു പുറത്തിറങ്ങി നിൽക്കുന്ന മഹേഷിനെ വീണ്ടും തോളോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് നടത്തിച്ചു. 

പെട്ടെന്നായിരുന്നു. മഹേഷിന്റെ അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നത്. 

അവർ നോക്കുമ്പോ തന്റെ മകനെ അനീറ്റ ഒരു മടിയും കൂടാതെ തോളോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് നടന്ന് വരുന്നതാണ് കണ്ടത്. 

“അല്ല, ആരിത് അനീറ്റ മോളോ, എപ്പോ വന്നു? ബുദ്ധിമുട്ടായി ഇല്ലേ?”

“ആ ബുദ്ധിമുട്ട് ഞാനങ്ങ് സഹിച്ചു അമ്മേ. കാല് വയ്യാത്ത ഒരാളെ സഹായിച്ചുന്ന് വെച്ച് എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്. എനിക്ക് ഉച്ചക്ക് വീട്ടിലെത്തേണ്ട  കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോ വിവരം അറിയാലോന്ന് കരുതി ഇവിടൊന്ന് കയറിയതാ.. “

“എന്തായാലും അമ്മ ചായ കുടിക്ക്.” ഒരു ഗ്ലാസ് മഹേഷിനും, ഒരു ഗ്ലാസ് അമ്മയ്ക്കും അവൾ വെച്ച് നീട്ടി. 

“അപ്പോ മോൾക്ക് വേണ്ടേ?”

അടുക്കളയിലുണ്ട് ഞാൻ എടുത്തിട്ട് വരാം. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു വന്ന്, മൂന്നുപേരുമിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചു. കുടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാരുടെയും ഗ്ലാസ് വാങ്ങി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. 

“അയ്യോ മോളെ ഞാൻ കഴുകിക്കോളാം  അവിടെ വെച്ചേക്ക്”

“അമ്മ വെയിലത്ത് വന്നതല്ലേ പോയി വേഷം മാറ്റി   വാ, അപ്പോഴക്കും ഞാൻ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വരാം” അവൾ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. 

അമ്മ വേഷം മാറി വന്നപ്പോഴേക്കും, അവളും ഹാളിലെത്തി.

“മോളെന്താ ഇന്ന് നേരത്തേ? സാധാരണ വൈകീട്ടാണല്ലോ വീട്ടിലേക്ക് പോവാറ്. “

“അപ്പോ എല്ലാ ദിവസവും അമ്മ എന്നെ കാണാറുണ്ടല്ലേ.. എന്നിട്ടെന്തേ ഇതുവരെ എന്നോട് മിണ്ടിയില്ല. “

“അത് മോളെ, എല്ലാ ദിവസവും ഞാൻ വൈകീട്ട് ചെടി നനയ്ക്കുമ്പോൾ, നീ നടന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോവുന്നത് കാണാറുണ്ട്. പക്ഷേ നീ എവിടെയാണ്ന്നോ ഏത് വീട്ടിലേക്ക് കയറി പോവുന്നെന്നോ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. 

ഇപ്പോ അയൽക്കാരെല്ലാം അങ്ങനെയായിപ്പോയി. തങ്ങളിൽ തന്നെ ഒരുങ്ങിക്കൂടി സ്വന്തം കാര്യവും, വീട്ടുകാര്യവും, നോക്കി എല്ലാരും അവനവനു വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരായി. ആർക്കും ഒന്നിനും സമയം ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇവന് അപകടം പറ്റിയത് മുതൽ ഞാൻ നിന്നെയൊന്നു കാണണമെന്ന് വിചാരിച്ചിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ഒരു നന്ദി പറയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. “

“അയ്യോ അമ്മേ, നന്ദിയൊന്നും വേണ്ട. ഒരാൾക്ക് അപകടം പറ്റിയാൽ അയാളെ സഹായിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യരായ നമ്മുടെയൊക്കെ ഉത്തരവാദിത്വം തന്നെയാണ്. മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ പലരും ഒന്നും കണ്ടില്ലാന്ന് നടിക്കുന്നതാണ്.
പക്ഷേ എനിക്കങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞ് മാറാൻ തോന്നീല. എന്റെ പപ്പ അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങളെ വളർത്തിയത്. ഞങ്ങൾ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാനും എന്റെ അനിയത്തി  അലീനയുമാണ് കേട്ടോ.” അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തായിരുന്നു. 

(തുടരും )

✍️ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര

#നിഴലുകൾ

🌹പ്രണയനിഴലുകൾ 3🌹