🌹പ്രണയനിഴലുകൾ🌹  (അവസാന ഭാഗം )

Part 1 മുതൽ വായിക്കൂ..

“ഞാൻ അനുഭവിച്ചത്ര ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റാരും അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. “

“വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഇവളുടെ പ്രായത്തിൽ ഞാനും ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. കോട്ടയത്തുള്ള ഒരു അച്ചായൻ, പേര് സെബാസ്റ്റ്യൻ എന്നായിരുന്നു. അന്ന്, ചെക്കൻ ക്രിസ്ത്യൻ,  പെണ്ണ് ഹിന്ദു. ഇന്ന് നേരെ തിരിച്ചും. കോയമ്പത്തൂരുള്ള കോളേജിലായിരുന്നു അന്ന്  ഞാൻ  പഠിച്ചിരുന്നത്. രാവിലെത്തെ ലോക്കൽ ട്രയിനിനാണ് ഞാൻ കോളേജിൽ പോയിക്കോണ്ടിരുന്നത്. ട്രെയിനിന്റെ എഞ്ചിൻ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തെ ഇട വഴിയിൽ കൂടിയായിരുന്നു ഞാനും കൂട്ടുകാരികളും എന്നും ട്രയിൻ കയറാൻ എത്തിയിരുന്നത്. അന്നത്തെ കാലം, ആണും പെണ്ണും മിണ്ടിയാൽ തന്നെ കുറ്റം. ആ കാലത്താണ് ക്രിസ്ത്യാനിയാ
യ സെബാസ്റ്റ്യനെ, ഹിന്ദു ബ്രാഹ്മണ യുവതിയായ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്
എന്നോർക്കണം. ട്രെയിനിന്റെ ലോക്കോ പൈലറ്റായിരുന്നു സെബാസ്റ്റ്യൻ.
പരസ്പരം കണ്ടും ചിരിച്ചും ഞങ്ങൾ സ്നേഹത്തിലായി. പിരിയാൻ വയ്യാത്ത ഘട്ടം എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒളിച്ചോടാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൂട്ടുകാരികൾ എല്ലാത്തിനും തുണയായി കൂടെ നിന്നു. 

ഒരു ദിവസം കോളേജിൽ പോകുന്ന വഴി അദ്ദേഹം കാറുമായി കോയമ്പത്തൂര് വന്നു. അവിടുന്ന് സെബാസ്റ്റ്യന്റെ നാടായ കോട്ടയത്തേക്ക് കാറിൽ പുറപ്പെട്ടു.  പക്ഷേ കൂട്ടുകാരിൽ ആരോ ഒരാൾ ചതിച്ചു. കേരള ബോർഡറിൽ എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഞങ്ങളെ പോലീസ് പിടിച്ചു. എന്റെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം അന്ന് കോയമ്പത്തൂരിലും മറ്റും പോലീസിലും, കോടതിയിലുമെല്ലാം ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട് എല്ലാരും ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥര്. അവരുടെ ഒത്താശയോടെ ഞങ്ങളെ സ്റ്റേഷനിലെത്തിച്ചു. അവിടുന്ന് എന്നെ എന്റെ വീട്ടുകാര് വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീട് ഈ നിമിഷം വരെ സെബാസ്റ്റ്യനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അവര് അദ്ദേഹത്തെ എന്തു ചെയ്തുവെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴുമറിയില്ല. പിന്നീട് എന്നെ പല വിവാഹത്തിനും എല്ലാരും നിർബന്ധിച്ചു. പക്ഷേ ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. എന്റെ കഥകൾ ഇവനു പോലും അറിയില്ല. മഹിയുടെ കൈയെടുത്ത് മെല്ലെ തലോടി കൊണ്ട് പാട്ടി പറഞ്ഞു. അന്ന് ഞങ്ങളെ വേർപിരിച്ചവരെല്ലാം ഇന്ന് മരിച്ച് മണ്ണടിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഒരാള് പോലും ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. ഞങ്ങളെ തമ്മലകറ്റിയിട്ട് അവർക്ക് മൃത്യുഞ്ജയ വരമൊന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ലാലോ, ഞങ്ങളെ തമ്മിലകറ്റിയെന്നല്ലാതെ അവർക്കെന്ത് ലാഭമാ കിട്ടിയത്. അവരും മരിക്കും, നമ്മളും മരിക്കും. പക്ഷേ മരിക്കുന്നത് വരെ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചവർ തമ്മിൽ ഒന്നിച്ചു ജീവിച്ചാൽ അവരുടെ ജീവിതം എത്ര മാത്രം സന്തോഷമായിരിക്കും. അതാരും ചിന്തിക്കുന്നില്ല.

എന്നെ തീരാദു:ഖത്തിലാഴ്ത്തിയിട്ട് അവരെന്ത് നേടി. ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ ഞാനനുഭവിക്കാനുള്ളത് ഞാനനഭവിച്ചു. വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കണ്ണീരൊഴുക്കി കാത്തിരുന്നു. എന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം വരുമെന്നോർ
ത്ത് ഇപ്പഴും കാത്തിരിക്കുന്നു. 

കാലത്തിന്റെ മുമ്പിലും, ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിലും ‘ജീവിക്കാൻ മറന്നു പോയവൾ ‘ എന്ന പേരിൽ  ഞാനൊരു വഡ്ഢിയായിരിക്കാം. പക്ഷേ എന്റെ മനസാക്ഷിക്ക് മുമ്പിൽ ഞാൻ വിഡ്ഡിയല്ല. പിന്നീട് ഞാൻ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാരുടെ മുമ്പിലും ഞാൻ ചിരിച്ചു കളിച്ച നടന്നു. എൻ്റെ സങ്കടങ്ങളും വിഷമങ്ങളും ഞാനെന്റെ ചിരിയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒളിച്ചുവെച്ചു. അന്ന് ഞങ്ങളെ വേർപിരിയ്ക്കാതെ ചേർത്തു വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പേരിൽ   ഞങ്ങളെ ക്രൂശിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം എത്ര മാത്രം സന്തോഷകരമായേനെ, പിന്നീട്  ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാതിരുന്നത് എന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം തിരിച്ചു വരുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയുള്ളത് കൊണ്ടാണ്. നാളെയൊരു മഹേഷും അനീറ്റയും  ഞങ്ങളെപ്പോലെ ഉണ്ടാവരുത്.”

നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ ഉടുത്തിരുന്ന ചേലത്തുമ്പാലെ പാട്ടി ഒപ്പി ക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

പാട്ടി പറയുന്നത് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കേട്ടിരുന്നവരുടെയെല്ലാം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.  എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കാതെ നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പാട്ടിയെ മഹേഷും, അനീറ്റയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അലിവോടെ  ചേർത്തുപിടിച്ചു. 

കണ്ണുകൾ തുടച്ച് പാട്ടി മെല്ലെ മുഖമുയർത്തി. പെട്ടെന്നാണ് ഹാളിലെ ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ട ഫ്രെയിം ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോയിൽ പാട്ടിയുടെ ദൃഷ്ടി പതിഞ്ഞത്. ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുമ്പിലെ ചുവന്ന ബൾബ് മിന്നികൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കണ്ണിനുമുകളിൽ കൈ വെച്ച് പാട്ടി വീണ്ടും ഫോട്ടോയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി’

“അത്. അത്.. ആരുടെ ഫോട്ടോയാ?”

“പപ്പയുടെ മൂത്ത ചേട്ടനാ, ഞങ്ങളുടെ വല്യപ്പച്ഛൻ” അനീറ്റ പറഞ്ഞു. 

“മഹീ, മോനെ, നീയാ ഫോട്ടോ യൊന്ന് എടുത്ത് താ, ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ.” പാട്ടി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

മഹി എഴുന്നേറ്റ് പോയി, ഒരു കസേര എടുത്ത് വെച്ച് അതിൽ കയറി നിന്ന് ചുമരിൽ തൂക്കിയ ഫോട്ടോ ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്ത് പാട്ടിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. 

ഫോട്ടോ നോക്കിയ പാട്ടി വിങ്ങിവിങ്ങി കരഞ്ഞു. 

“എന്റെ സെബാൻ, എത്രയോ വർഷങ്ങളായി ഒന്നു കാണാനാഗ്രഹിച്ച രൂപം. എന്ത് പറ്റിയെന്നു പോലും അറിയാതെ എന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞ സെബാൻ..” വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പാട്ടി ഫോട്ടോ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു. 

കണ്ടുനിന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു

അനീറ്റയുടെ പപ്പ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. 

“അമ്മേ. ഇതെന്റെ മൂത്ത ചേട്ടൻ്റെ ഫോട്ടോയാണ്, പുള്ളി മരിച്ചിട്ടിപ്പോ പത്തുവർഷത്തിനു മേലെയായി. ഞങ്ങള് ഒൻപത് മക്കളായിരുന്നു. അഞ്ചാണും നാലു പെണ്ണും എല്ലാത്തിലും ഇളയതായിരുന്നു ഞാൻ, എൻ്റെ ചെറുപ്പത്തിലേ തന്നെ അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും മരിച്ചു പോയി. പിന്നെ എന്നെ വളർത്തിയതും പഠിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം ഈ ചേട്ടനും മൂത്ത ചേച്ചിയും കൂടെയാണ്. ഒരു ദിവസം ചേട്ടൻ വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയത് ഭയങ്കര വിഷമത്തോടെയും മേലാകസകലം അടി കൊണ്ട പാടുമൊക്കെ ആയിട്ടാണ്, ഞങ്ങളൊക്കെ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും പുള്ളി എന്താ കാര്യം എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. പിന്നീട് പുള്ളി കുറേ ദിവസം ലീവായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ  പുള്ളി, റെയിൽവേയുടെ ചെന്നൈ ഡിവിഷനിലേയ്ക്ക് സ്ഥലംമാറ്റം വാങ്ങി  അങ്ങോട്ട് മാറി. പോവുമ്പോ എന്നെയും കൂടെക്കൂട്ടിയിരുന്നു. പിന്നീട് എൻ്റെ പഠനവും ജീവിതവുമൊക്കെ അവിടായിരുന്നു. പിന്നെ റിട്ടയർ ആവുന്നത് വരെ ചേട്ടൻ ചെന്നൈയിലും, ഉത്തരേന്ത്യയിലുമൊക്കെയായി ജോലി ചെയ്തു. ഒരിക്കൽ പോലും നാട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നില്ല. വിവാഹവും കഴിച്ചിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളെല്ലാം പുള്ളിയെക്കൊണ്ട് വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാനായി ആവുന്നത് ശ്രമിച്ചതാ പക്ഷേ പുള്ളി സമ്മതിച്ചില്ല. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പുള്ളിക്കേ ജോലിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പുള്ളി ബാക്കിയുള്ള എട്ട് പേരെയും പഠിപ്പിച്ച് ജോലിക്കാരാക്കി, എല്ലാരുടെയും വിവാഹവും നടത്തിക്കൊടുത്തു. പക്ഷേ ചേട്ടന് മാത്രം ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടായില്ല. പക്ഷേ പുള്ളിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യമുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങളാരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. 

അന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ യുവാവ്, ഹിന്ദു പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ തന്നെ വല്യ പ്രശ്നമാണല്ലോ. എന്നിട്ടും ചേട്ടൻ നിങ്ങളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ ആ ശ്രമത്തിൽ പുള്ളി തോറ്റുപോയിക്കാണും.
നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളുടെ കയ്യിലകപ്പെട്ട ചേട്ടനെ അവര് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും, ഉപദ്രവിച്ചും ചിലപ്പോ കൊന്നു കളയുമെന്നോ പറഞ്ഞ്  നാട്ടിലേക്കയച്ച് കാണും. പിന്നീട് നിങ്ങളെ ഒന്നു കാണാനോ മിണ്ടാനോ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. ആ നാട്ടിലേക്ക് തന്നെ വരാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.
പിന്നീടെപ്പോഴോ സ്ഥലം മാറ്റം വാങ്ങി ചെന്നെയിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാവും. ചിലപ്പോൾ  പുള്ളിയുടെ ജീവന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം ഭാവി നശിച്ചുപോവുമല്ലോ എന്നു കരുതിക്കാണും, അതായിരിക്കാം പിന്നീടൊരിക്കലും നിങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചു വരാതിരുന്നത്. നഷ്ടപ്പെട്ട ആളെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ച് കിട്ടില്ല. എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കാൻ പുള്ളി തയ്യാറായതുമില്ല. ചേട്ടന് നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം അത്രയേറെ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞതാവും. എന്തായാലും ഇപ്പഴെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ, “
അയാൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി. 

അയാൾ പറയുന്നത് കേട്ട് കയ്യിലുള്ള ഫോട്ടോയിൽ നോക്കി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ഏങ്ങലടിച്ചു കൊണ്ടിരുക്കുന്ന പാട്ടിയുടെ രൂപം എല്ലാവർക്കും ഒരു നൊമ്പരമായി.
ഈ പ്രായത്തിലും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ കാത്തിരുന്ന പാട്ടിയുടെ രൂപം എല്ലാവരെയും സങ്കടപ്പെടുത്തി. 

“മോന്റെ പേരെന്താ”, പാട്ടി സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു. 

“തോമസ്”, പപ്പ പറഞ്ഞു. 

പാട്ടി എഴുന്നേറ്റ് പപ്പയുടെ തലയിൽ ഒന്നു തലോടി. 

“മോനെ, ഈ കുട്ടികള് ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കട്ടെ. ചിലപ്പോ എൻ്റെയും സെബാൻ്റെയും പ്രണയമായിരിക്കും ഇവരിലൂടെയിപ്പോൾ പുറത്ത് വന്നത്. അതുകൊണ്ട് അനീറ്റയെ ഞാൻ കൂട്ടികൊണ്ടുപോവുകയാണ്.  മഹേഷിന്റെ പെണ്ണായി.
വാ… മോളെ”, പാട്ടി എഴുന്നേറ്റ് അനീറ്റയുടെ കൈപിടിച്ചു. 

അവൾ ദയനീയമായി അവളുടെ പപ്പയുടെയും മമ്മിയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. 

അതു കണ്ടപ്പോൾ അനീറ്റയുടെ പപ്പ അവളെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു

“എന്റെയും മമ്മിയുടെയും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെയും സന്തോഷത്തിനും സമാധാനത്തിനും  വേണ്ടി സ്വന്തം ഇഷ്ടം വേണ്ടാന്നു വെച്ച മോൾക്ക്, അവളുടെ സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പപ്പയും മമ്മിയും എന്ന നിലയ്ക്ക് പറയുവാ. മോളിപ്പോ പാട്ടിയുടെ കൂടെ പൊയ്ക്കോ. വൈകുന്നേരം തിരിച്ച് വരണം. പിന്നീട് നല്ലൊരു മുഹൂർത്തം നോക്കി നിങ്ങളുടെ വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ശേഷം ഏതെങ്കിലും ഒരു ഹാൾ ബുക്ക് ചെയ്ത്, നമുക്ക് രണ്ടു വീട്ടുകാരുടെയും വേണ്ടപ്പെട്ടവരെയും ബന്ധുക്കളെയുമെല്ലാം വിളിച്ച് ഭംഗിയായിത്തന്നെ നിങ്ങളുടെ വിവാഹം നടത്താം. പങ്കെടുക്കാൻ താത്പര്യമുള്ളവരെല്ലാം പങ്കെടുക്കട്ടെ.”
അവളുടെ പപ്പാ പറഞ്ഞു നിർത്തി. 

അതു കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മമ്മി, പപ്പയോട് ചോദിച്ചു

” ഇനി നമ്മൾ ക്രിസ്റ്റിയോടെന്ത് പറയും?”

“അതൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം ചിലര് നമ്മളോട് പിണങ്ങുമായിരിക്കും പിണങ്ങുന്നോര് പിണങ്ങട്ടെ. നമ്മൾ നമ്മളുടെ മോളുടെ സന്തോഷവും സമാധാനവും നോക്കിയാ മതി.  വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചിട്ടല്ലേ ഉള്ളൂ മിന്നുകെട്ട് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. മന:സമ്മതം പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടും എത്രയോ വിവാഹം മാറിപ്പോവുന്നു. പിന്നെ അവൻ ഇവളെ വിളിച്ച് ചീത്ത പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ നമ്മൾ കേട്ടതല്ലേ. അങ്ങനെ ഒരാളുടെ കയ്യിൽ എങ്ങനെയാ വിശ്വസിച്ച് നമ്മളുടെ മോളെ ഏൽപിക്കുക. പിന്നീട് ഇവളുടെ കണ്ണീര് നമ്മൾ തന്നെ കാണണ്ടേ. അവൾ സന്തോഷത്തോടെ അവൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ആളോടു കൂടി ജീവിക്കട്ടെ. “

അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അനീറ്റയെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് പാട്ടി, അവരുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങുമ്പോൾ അനീറ്റയുടെ പപ്പ, കയ്യിൽ കരുതിയ ഫോട്ടോ പാട്ടിയുടെ കയ്യിലേൽപിച്ചു. 

നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ, തെളിഞ്ഞ മനസ്സോടെ പാട്ടി ഫോട്ടോ ഏറ്റുവാങ്ങി. വർഷങ്ങളായി പാട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ മൂടി ക്കെട്ടിയിരുന്ന കാർമേഘം പെയ്തൊഴിഞ്ഞു പോയി. അനീറ്റയെ അലിവോടെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് പാട്ടിനടന്നു. 

മഹേഷിന്റെ അപ്പാ കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും പാട്ടി അതെല്ലാം പറഞ്ഞ് സമാധാനിപ്പിച്ചു. 

ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽത്തന്നെ മഹേഷിന്റെയും അനീറ്റയുടെയും വിവാഹം മംഗളമായിത്തന്നെ നടന്നു. 

അന്ന് രാത്രി, മഹേഷിന്റെ തോളിൽ ചാരിയിരുന്ന് ചുമരിൽ പതിഞ്ഞ നിഴലിനെ നോക്കിയവൾ ചിരിച്ചു. 

വെള്ളപൂശിയ ചുമരിൽ പ്രണയാതുരമായി പരസ്പരം മുഖം നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്ന നിഴലുകൾ  മഹേഷിനെയും അനീറ്റയെയും നോക്കിയ ശേഷം ഒന്നായലിഞ്ഞുചേർന്നു. 

✍️ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര🌹