യാത്ര തുടരുകയാണ്…

പ്രായം എൺപത് കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഏലിയാസ് അലമാരയിലെ ലോക ഭൂപടത്തിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കത്താൽ നിറം മങ്ങിയ ആ ഭൂപടത്തിൽ, ചുവന്ന മഷിയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ നിരവധി സ്ഥലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു — സഞ്ചാരിയായ അയാളുടെ ജീവിതരേഖകൾ.

​തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ചാരിയിരുന്ന്, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഏലിയാസ് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. ലോകത്തിന്റെ മുക്കും മൂലയും തേടിയലഞ്ഞ കാലം. ഹിമാലയത്തിലെ കൊടും തണുപ്പിൽ ടെന്റ് കെട്ടിയിരുന്ന രാത്രികൾ, സഹാറയിലെ തീക്ഷ്ണമായ മണൽക്കാറ്റിൽ വഴികാട്ടിയായി വന്ന ഒറ്റയൊട്ടകത്തെ പിന്തുടർന്ന ദിവസങ്ങൾ, ആമസോൺ വനങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ നിശബ്ദത… എല്ലാമൊരു സിനിമ പോലെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

ഇപ്പോൾ, കാലം അയാളെ ഒരു വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. വാർദ്ധക്യം പേശികളുടെ ശക്തി കെടുത്തി, കാൽമുട്ടുകളിലെ വേദന ഓരോ ചുവടുകളെയും യുദ്ധക്കളമാക്കി. എങ്കിലും, ഏലിയാസിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു രഹസ്യമറിയാമായിരുന്നു: ശരീരം തളർന്നാലും യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല.

​ “അപ്പാപ്പാ, ഈ ഭൂപടം കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കെന്താണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്?”

പേരക്കുട്ടി, ആറു വയസ്സുകാരി മീര, അയാളുടെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ച് ചോദിച്ചു.

​ഏലിയാസ് അവളെ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി.

“എനിക്കോർമ്മ വരുന്നത്… നിന്റെ മുത്തശ്ശിയെക്കുറിച്ചാണ്.”

അവരുടെ സംഭാഷണം ഒരു ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വഴിമാറി.

​ഏലിയാസ് ഒരു സാധാരണ സാഹസികനായിരുന്നില്ല. ലോകം ചുറ്റാൻ തുടങ്ങിയ കാലത്ത്, ‘അഭയം’ തേടിയോ ‘വിശ്രമം’ തേടിയോ അദ്ദേഹം ഒരിടത്തും തങ്ങിയില്ല. യാത്ര തന്നെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ്, അറ്റ്‌ലസ് പർവതനിരകളിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ വെച്ച്, നാടോടി ചിത്രകാരിയായിരുന്ന റുക്കിയയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്.

​റുക്കിയ ലോകം മുഴുവൻ ക്യാൻവാസിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഏലിയാസ് ലോകം മുഴുവൻ നടന്ന് കാണാനും. അവർ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ യാത്രകൾക്ക് പുതിയ ഒരർത്ഥം കൈവന്നു. റുക്കിയയുടെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് ഏലിയാസിന്റെ അനുഭവങ്ങളുടെ നിറം ലഭിച്ചു. ഏലിയാസിന്റെ യാത്രകൾക്ക് റുക്കിയയുടെ കവിതയുടെ ഭംഗിയും.

“നമ്മുടെ യാത്രയവസാനിക്കുന്ന ഒരിടം ഉണ്ടാകുമോ റുക്കിയേ?”

ഒരു രാത്രി, ആഫ്രിക്കൻ സാവന്നയിൽ തീകൂട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ ഏലിയാസ് ചോദിച്ചു.

​റുക്കിയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.

“ഏലിയാസേ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എവിടെയാണ് ഒരവസാനം? ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി യാത്ര ചെയ്യുകയല്ലേ? നമ്മുടെ ശരീരം ഒരു ദിവസം യാത്ര നിർത്തും, പക്ഷേ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളും, നമ്മൾ പങ്കുവെച്ച സ്നേഹവും, നമ്മൾ കണ്ട കാഴ്ചകളും മറ്റൊരാളിലൂടെ യാത്ര തുടരും. യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല, അത് രൂപം മാറുന്നു, അത്രമാത്രം.”

ഏലിയാസ് ആ വാക്കുകൾ മറന്നില്ല.

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, റുക്കിയ ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ, ഒരു പുഴയുടെ തീരത്ത് വെച്ച് ഏലിയാസിനെ തനിച്ചാക്കി പോയി. ഏലിയാസ് തകർന്നുപോയെങ്കിലും റുക്കിയയുടെ വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന് കരുത്തേകി. അയാൾ തന്റെ യാത്ര തുടർന്നു—ഭൂമിയിൽ മാത്രമല്ല, ഓർമ്മകളിലും.

​”അപ്പോൾ മുത്തശ്ശി എങ്ങോട്ട് പോയി, അപ്പാപ്പാ?” മീര ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

ഏലിയാസ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“റുക്കിയ യാത്ര തുടരുകയാണ് മോളേ. ചിലപ്പോൾ അവൾ ഹിമാലയത്തിലെ മഞ്ഞുകണങ്ങളിൽ ഉണ്ടാവാം, അല്ലെങ്കിൽ സഹാറയിലെ മണൽത്തരികളിൽ. അവളുടെ ഓർമ്മകളും ചിത്രങ്ങളും ഇന്നും നമ്മോടൊപ്പമില്ലേ? അതുകൊണ്ട്, റുക്കിയ എങ്ങോട്ടും പോയിട്ടില്ല.”

ഏലിയാസ് കൈയ്യിലെ പഴയ ലെതർ ഡയറി തുറന്നു. അതിൽ റുക്കിയ വരച്ച ഒരു കൊച്ചുവീടിന്റെ ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് താഴെയായി, റുക്കിയ എഴുതിയ വരികൾ:

“വിശ്രമം ഒരു താൽക്കാലിക താവളമാണ്, ലക്ഷ്യമല്ല. നാം സ്വപ്നം കണ്ടിടത്തേക്ക് യാത്ര തുടരണം, അത് മനസ്സിലായിരുന്നാൽ പോലും.”

അന്ന് മുതൽ ഏലിയാസിന്റെ യാത്രകൾ പുതിയ രൂപം കൈക്കൊണ്ടു. കാൽമുട്ടിന്റെ വേദന ശരീരത്തെ തളർത്തിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹം മനസ്സിന്റെ വാതായനങ്ങൾ തുറന്നു.അദ്ദേഹം തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ മനുഷ്യർ, അവിശ്വസനീയമായ അനുഭവങ്ങൾ, താൻ ആസ്വദിച്ച ഓരോ നിമിഷവും. ആ എഴുത്തുകളിലൂടെ ഏലിയാസ് വീണ്ടും യാത്ര ചെയ്തു.

​മീര ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം, ഏലിയാസ് കണ്ണടച്ചിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആഫ്രിക്കയിലെ പുൽമേടുകളിലാണ്. ദൂരെ ഒരു സിംഹം ഗർജ്ജിക്കുന്നു. റുക്കിയ ക്യാൻവാസിൽ സൂര്യോദയം പകർത്തുന്നു. അവളുടെ കൈയ്യിൽ ഏലിയാസ് സമ്മാനിച്ച മോതിരം തിളങ്ങുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം, അദ്ദേഹം യൂറോപ്പിലെ ഒരു പുരാതന കഫേയുടെ കോർണർ ടേബിളിലിരുന്ന് കയ്യിലുള്ള ഭൂപടം നോക്കി ചായ കുടിക്കുന്നു. അപ്പുറത്തെ മേശയിൽ ഒരു യുവ കവി തന്റെ കാമുകിക്ക് വേണ്ടി ഒരു കവിത എഴുതുന്നു. ഏലിയാസ് ആ കവിതയുടെ താളത്തിൽ തന്റെ മനസ്സുണർത്തുന്നു.

​അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ചന്ദ്രന്റെ മറുവശത്തേക്ക് ചിന്തകൾ പറന്നു. അവിടെ, ശാന്തമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ, താനും റുക്കിയയും ഒരുമിച്ച് നടക്കുന്നു.

​യാത്ര ഭൂപടത്തിലെ രേഖകളായിരുന്നില്ല. അത് അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു പ്രവാഹമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഏലിയാസിന്റെ മകൻ അനീഷ് ഒരു വലിയ പെട്ടിയുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

“അപ്പാ, ഇതാ നിങ്ങൾ എഴുതിയ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ. ഞങ്ങൾ ഇതൊരു പുസ്തകമാക്കി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ‘യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല’ എന്നാണിതിന് പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്.”

​ഏലിയാസ് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആ പുസ്തകം കൈയ്യിലെടുത്തു. കവർ പേജിൽ റുക്കിയ വരച്ച ആ കൊച്ചുവീടിന്റെ ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു.

​പുസ്തകം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സഞ്ചാരികൾക്ക് പ്രചോദനമായി. ഏലിയാസിന്റെ കഥകൾ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ അനുഭവവും, ഓരോ ചിന്തയും, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിലേക്ക് പുതിയ യാത്രയായി.

​ ഒരു വൈകുന്നേരം, ഏലിയാസ് തന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കസേരയിലിരുന്ന് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു പ്രതി മടിയിൽ വെച്ചു. ഭൂപടത്തിലേക്ക് നോക്കി അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു.

​ഇല്ല, യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല.

​ഈ മുറിയുടെ ചുവരുകൾക്ക് അകത്തു തന്റെ ശരീരം തളർന്നു കിടക്കുകയായിരിക്കാം. പക്ഷേ, തന്റെ കഥകൾ ഈ ലോകത്ത് യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്. തന്റെ വാക്കുകൾ ഒരാളെ എവറസ്റ്റ് കീഴടക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാകാം, മറ്റൊരാളെ സ്വന്തം മുറ്റത്തെ ഒരു പൂവിന്റെ ഭംഗി തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

​ഏലിയാസ് കണ്ണുകളടച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. റുക്കിയയുടെ വാക്കുകൾ സത്യമായിരുന്നു. ശരീരം വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ യാത്ര തുടങ്ങുകയാണ്.

അവസാനം, ആ മുറിയിൽ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞു. അനീഷ് മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, ഏലിയാസ് ശാന്തമായി തലചായ്ച്ചിരുന്നു. പുസ്തകം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മടിയിൽ തുറന്നു കിടന്നു. ഏലിയാസിന്റെ അവസാന ശ്വാസം ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു.

​പക്ഷേ, അദ്ദേഹം എഴുതിയ വാക്കുകൾ ഈ ലോകത്ത് എന്നും യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. റുക്കിയയുടെയും ഏലിയാസിന്റെയും സ്നേഹവും സാഹസികതയും കാലാതിവർത്തിയായി നിലകൊണ്ടു.

​അവരുടെ യാത്രകൾ അവസാനിച്ചില്ല. അത് തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറി, ഓരോ വായനക്കാരനിലേക്കും ഒരു പുതിയ യാത്രയായി പരിണമിച്ചു.

മീര ആ പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തു. ഭൂപടത്തിലെ ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ നോക്കി അവൾ മുത്തശ്ശനോട് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

“നിങ്ങൾ യാത്ര തുടരുകയാണ്, അപ്പാപ്പാ. ഞങ്ങളുടെ ഓരോ സ്വപ്നത്തിലൂടെയും.”

അങ്ങനെ, ഒരു സാഹസികന്റെ കഥ ഒരു മഹത്തായ സത്യമായി മാറി: യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല, അവ പുതിയ രൂപങ്ങൾ കൈക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

#എന്റെരചന – യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല

​