Author: Arunkumar P V

കവിത- “കുരുക്ക്” അറിയാതെ വീണൊരു കുരുക്കാണ് ജീവിതം, അഴിക്കുന്തോറും മുറുകുന്ന തന്ത്രം. കാണാത്ത നൂലുകളാൽ ബന്ധിതർ നമ്മൾ, കാണാമറയത്തിരുന്നാരോ വലിക്കുന്നു. ചിന്ത തൻ കാട്ടിലെ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ, ചിത്തത്തിൽ മെല്ലെ പിണഞ്ഞു നിൽപ്പൂ. ബന്ധങ്ങൾ തന്നിലെ സ്നേഹപാശങ്ങളും, ബന്ധനമായങ്ങു മാറുന്നൊരത്ഭുതം. കാലത്തിൻ കൈകളാൽ നെയ്യുന്ന വലകളിൽ, കാലിടറാതെ നാം നീങ്ങുവതെങ്ങനെ? ഓരോ ചുവടിലും കാത്തിരിപ്പൂ വിധി, ഓരോ കുരുക്കിലും ഒളിപ്പൂ രഹസ്യങ്ങൾ. അഴിക്കുവാൻ നോക്കവേ അറ്റം തെളിയാതെ, അലയുന്ന മർത്ത്യന്റെ വ്യർത്ഥ മോഹം. സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നൊരു സ്വപ്നത്തിൻ പിന്നാലെ, സ്വയം നെയ്ത കൂട്ടിലെ തടവുകാരൻ. ഒടുവിലീ കുരുക്കുകൾ അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു, ഒരൊറ്റ നൂലിലായ് ജീവൻ നിലയ്ക്കവേ. അഴിയാത്ത കുരുക്കില്ലീ ലോകവീഥിയിൽ, അഴിയുന്ന നേരമോ, ശൂന്യമീ ഭൂമി.

കൊച്ചിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഐടി കമ്പനിയിൽ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനീയറാണ് സിദ്ധാർത്ഥ്. രാവിലെ ഒൻപത് മണിക്ക് ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നാൽ രാത്രി എട്ടു മണി വരെ കോഡിംഗിന്റെയും മീറ്റിംഗുകളുടെയും ലോകത്താണ് അവൻ. ഇടയ്ക്കിടെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കും — ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ പോലും വരാത്ത ഡിസ്‌പ്ലേയിലേക്ക്. അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏക ആശ്വാസം മീരയായിരുന്നു. ഒരു മെട്രോ യാത്രയ്ക്കിടയിലാണ് അവർ പരിചയപ്പെട്ടത്. രണ്ടുപേരും രണ്ട് തിരക്കുള്ള ലോകങ്ങളിൽ. മീര ഒരു പരസ്യ ഏജൻസിയിൽ ക്രിയേറ്റീവ് ഡയറക്ടറാണ്. അവരുടെ പ്രണയം വളർന്നത് വാട്ട്‌സ്ആപ്പ് മെസ്സേജുകളിലൂടെയും വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന വീഡിയോ കോളുകളിലൂടെയുമായിരുന്നു. ആധുനിക പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ‘സമയം’ തന്നെയാണ്. സിദ്ധാർത്ഥും മീരയും ഒരേ നഗരത്തിൽ തന്നെയാണെങ്കിലും നേരിട്ട് കണ്ടിട്ട് ആഴ്ചകളായി. രണ്ടുപേർക്കും അവരുടേതായ കരിയർ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്. ഒരു വശത്ത് സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിലും മറുവശത്ത് ‘ഡെഡ്‌ലൈനുകൾ’ അവരെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം സിദ്ധാർത്ഥ് മീരയെ വിളിച്ചു. “നമുക്കൊന്ന് കണ്ടുകൂടെ? ഒരു കോഫി കുടിച്ചാലോ?” മീരയുടെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു,…

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഫുട്പാത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ദീപക്കിന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ ഭാരം പേറുകയായിരുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സഞ്ചിയിൽ കുറച്ചു മരുന്നുകളും ഒരുപാടു ആശങ്കകളുമുണ്ട്. അച്ഛന്റെ അസുഖവും വീട്ടുവാടകയും കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന കടങ്ങളും. ഇതിനിടയിലാണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനം സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി മൂലം അടച്ചുപൂട്ടിയെന്ന വാർത്ത അയാളെ തേടിയെത്തുന്നത്. “ഇനി എന്ത്?” എന്ന ചോദ്യം അയാളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ മരുന്നിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛനെയും പ്രത്യാശയോടെ നോക്കുന്ന അമ്മയെയും എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും? റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് അടുത്തുള്ള ചെറിയ പാലത്തിന് മുകളിൽ ദീപക് കുറച്ചുനേരം നിന്നു. താഴെ ഇരുട്ടിൽ പാളങ്ങൾ അനന്തതയിലേക്ക് നീളുന്നു. ഒരു നിമിഷം മനസ്സ് ദുർബലമായി, ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന ചിന്ത അയാളിലൂടെ കടന്നുപോയി. പെട്ടെന്നാണ് അടുത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്. “ഭായ്… വല്ലതും തരുമോ? വിശക്കുന്നു.” അഴുക്കുപുരണ്ട വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു ബാലൻ. അവന്റെ കാലുകളിൽ ഒന്നിന് ചെറിയ സ്വാധീനക്കുറവുണ്ട്. എന്നിട്ടും അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ദീപക് തൻ്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൊതിച്ചോറ്…

നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ കലകൾ പലവിധമുണ്ട്. സംഗീതം, നൃത്തം, ചിത്രരചന… എന്നാൽ ഇവയേക്കാളൊക്കെ ജനകീയമായ, ഒരു പരിശീലനവും കൂടാതെ ഏതൊരാൾക്കും വശത്താക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കലയുണ്ട് — പരദൂഷണം. ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആരാധകരും വക്താക്കളുമുള്ള ഈ കലയെക്കുറിച്ച് സത്യത്തിൽ നമ്മൾ ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എന്തുകൊണ്ട് ഇതൊരു കലയാകുന്നു? പരദൂഷണം കേവലം സംസാരമല്ല, അതൊരു ‘ക്രിയേറ്റീവ്’ പ്രക്രിയയാണ്. ഒരു ചെറിയ കാര്യം കേൾക്കുമ്പോൾ അതിൽ ആവശ്യത്തിന് ഉപ്പും മുളകും ചേർത്ത്, കേൾക്കുന്നവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ എത്തിക്കാൻ പ്രത്യേകമൊരു കഴിവ് വേണം. അവതരണം: ഒരു കാര്യത്തെ നേരിട്ട് പറയാതെ, “ഞാൻ ആരോടും പറയരുതെന്ന് കരുതിയതാ…” അല്ലെങ്കിൽ “ഇത് പുറത്താരും അറിയരുത്” എന്ന മുഖവുരയോടെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതിന്റെ ആകാംക്ഷ വർദ്ധിക്കുന്നത്. ഭാവന: കിട്ടിയ വിവരത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം സ്വന്തം ഭാവന ഉപയോഗിച്ച് പൂരിപ്പിക്കുക എന്നത് ഒരു വലിയ കലാകാരന് മാത്രം കഴിയുന്ന കാര്യമാണ്. നെറ്റ്‌വർക്കിംഗ്: ഒരൊറ്റ ഫോൺ കോളിലൂടെയോ മതിൽപ്പുറത്തെ സംസാരത്തിലൂടെയോ ലോകം…

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പതിനഞ്ചാം നിലയിൽ, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ. കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിൽ ഒരു സന്ദേശം ടൈപ്പ് ചെയ്യണോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകളില്ല എന്ന് പറയാറുണ്ടെങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷമായി ദേവന്റെ ഉള്ളിലെ മുറിവ് ഉണങ്ങാതെ നിന്നു. അത് മകൻ രാഹുലുമായി ഉണ്ടായ ആ വലിയ പിണക്കമായിരുന്നു. പത്തുവർഷം മുൻപ്, ഒരു വൈകുന്നേരം നിസ്സാരമായ ഒരു കാര്യത്തിന് തുടങ്ങിയ തർക്കം വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറിയിൽ അവസാനിച്ചു. “ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടില്ല” എന്ന് ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയതാണ് രാഹുൽ. പിന്നെ ഒരിക്കൽ പോലും അവൻ തിരികെ വന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് മരുമകൾ അഞ്ജലി വിളിക്കുമെങ്കിലും ദേവന്റെ കാർക്കശ്യം അവരോടും മിണ്ടാൻ അനുവദിച്ചില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന് ദേവൻ തളർന്നിരിക്കുന്നു. ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതിക്കഴിഞ്ഞു—ഹൃദയത്തിന്റെ പമ്പിംഗ് കുറയുകയാണ്, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിശ്ചലമാകാം. ഈ ഏകാന്തതയിൽ, മരണത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ് ദേവന് തന്റെ മകനോട് ഒരു വാക്ക് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോൺ…

ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനായ രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരോദ്യാനത്തിൽ അതിമനോഹരമായ ഒരു സ്വർണ്ണക്കൂടുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ‘നീലി’ എന്ന നീലപ്പക്ഷിയായിരുന്നു താമസം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപിടിപ്പുള്ള രത്നങ്ങളും സ്വർണ്ണനൂലുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ആ കൂട് കാണാൻ തന്നെ വലിയ ചന്തമായിരുന്നു. നീലിക്ക് വിശക്കുമ്പോൾ രാജാവ് നേരിട്ട് മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളും ബദാമും നൽകും. കുടിക്കാൻ പനിനീർ കലർത്തിയ വെള്ളവും. പുറംലോകം കാണാതെ, സകല സുഖസൗകര്യങ്ങളിലും നീലി കഴിഞ്ഞുപോന്നു.   അതേ തോട്ടത്തിലെ ഒരു പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ പൊത്തിൽ ‘ചാരൻ’ എന്ന കുരുവി താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് നീലിയെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന തൂവലുകളോ സ്വർണ്ണക്കൂടോ ഇല്ലായിരുന്നു. വെയിലത്തലഞ്ഞും മഴ നനഞ്ഞും അവൻ ആഹാരം തേടി. ഒരു വൈകുന്നേരം, ചാരൻ നീലിയുടെ കൂടിനടുത്തെത്തി. നീലി അവനെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി പറഞ്ഞു,   “കഷ്ടം തന്നെ നിന്റെ അവസ്ഥ! ആഹാരത്തിനായി നീ എത്ര കിലോമീറ്റർ പറക്കുന്നു. ഈ വേനൽചൂടിൽ നീ തളരുന്നില്ലേ? എന്നെ നോക്കൂ, എനിക്ക് അധ്വാനിക്കാതെ തന്നെ രാജകീയ ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നു. നീ…

തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ ഒരു സായന്തനമായിരുന്നു അത്. ഡോക്ടർ സുഭദ്രയുടെ കാർ പഴയ മധുരയിലെ തണുപ്പുള്ള മതിലുകൾക്കുള്ളിലൂടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് സാവധാനം നീങ്ങി. സുഭദ്ര- തിരക്കിട്ട നഗരജീവിതം നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രശസ്ത ഡോക്ടറാണ്. ഭർത്താവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത വിയോഗശേഷം, ജീവിതത്തിന്റെ താളം തെറ്റിയപ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് മനസ്സിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ചില താളങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാനായാണ് സുഭദ്ര ഈ യാത്ര തിരിച്ചത്. പഴയ മധുരയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഇപ്പോഴും മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തണുപ്പും, മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും, പിച്ചിപ്പൂവിന്റെയും ഗന്ധവുമുണ്ട്. ഈ ഗന്ധങ്ങൾ സുഭദ്രയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ഇരുപത് വർഷം മുമ്പുള്ള മധുരയിലെ ഒരു സംഗീത സന്ധ്യയിലേക്കാണ്. ​അന്ന് സുഭദ്ര, മധുരയിൽ സംഗീതം അഭ്യസിക്കാൻ എത്തിയ യുവതിയായിരുന്നു. അവിടുത്തെ ഗുരുവായ ശാസ്ത്രികൾ, സംഗീതത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ കർക്കശക്കാരനാണെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നീലാംബരി രാഗം കേൾക്കുമ്പോൾ ആ കടുപ്പം അലിഞ്ഞില്ലാതാകും. ശാസ്ത്രികളുടെ കൺമുമ്പിൽ, സംഗീതത്തോട് അതിയായ അഭിനിവേശമുള്ള ഒരു ശിഷ്യയായിരുന്നു സുഭദ്ര. എന്നാൽ മനസ്സുകൊണ്ട്, അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു. “സുഭദ്രേ, ഈ രാഗം…

​വൈകുന്നേരം സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിൽ കടുഞ്ചുവപ്പ് ചായം തേച്ചപ്പോൾ, നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അൽപ്പം അകലെയുള്ള ചേരിപ്രദേശത്തെ ഓലമേഞ്ഞ ഒറ്റമുറി വീട്ടിൽ ശാന്തത മാത്രം. അവിടത്തെ ഭിത്തികളിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പഴകിയ ഗന്ധം തങ്ങിനിന്നു. ഉമ്മറത്തെ മൺതിണ്ണയിലിരുന്ന്, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, വിശപ്പ് എന്ന വികാരം കടിച്ചമർത്തി ഒരു ബാലൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പേര് അപ്പു. ​അപ്പുവിന് ഏഴ് വയസ്സ് പ്രായം. അവന്റെ മെലിഞ്ഞ ശരീരം അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നേർസാക്ഷ്യമായിരുന്നു. വലിയ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം, ഒരുതരം ശൂന്യത മാത്രം. അവന്റെ അമ്മ, മുത്തുലക്ഷ്മി, അടുത്തുള്ള ഒരു നിർമ്മാണ സൈറ്റിൽ കല്ലു ചുമക്കുന്ന ജോലിയെടുക്കുന്നു. അച്ഛൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ അവരെ വിട്ടുപോയിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ അപ്പു ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. മുത്തുലക്ഷ്മി രാവിലെ പോകുമ്പോൾ ഒരു കപ്പ് കഞ്ഞി വെള്ളം പോലും വെക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു തീ കത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. അത് വിശപ്പ് എന്ന…

​പുലരിയുടെ നേർത്ത പ്രകാശം, ഗ്ലാസ്‌ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തി, അവന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചു. ആ പതിവ് കാഴ്ചയിലാണ് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും കിരൺ ഉണരുന്നത്. അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ ചായയുടെ മണം. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ റേഡിയോയിൽ പഴയ പാട്ട്. എല്ലാം പഴയതുപോലെ, ഒന്നിനും മാറ്റമില്ല. മാറ്റം വന്നത് തനിക്ക് മാത്രം. ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ മങ്ങി. അവിടെ, ആ ചുമരിലുണ്ട് മാഞ്ഞുപോകാത്തൊരു ചിത്രം – താനും, തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയായ കാവേരിയും. ​അവളില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം അവനൊരിക്കലും സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. കളിവീടുണ്ടാക്കിയതും മഴ നനഞ്ഞതും സൈക്കിൾ ഓടാൻ പഠിപ്പിച്ചതും പരീക്ഷയിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചതും – എല്ലാമെല്ലാം കാവേരിയായിരുന്നു. അവർ രണ്ട് ശരീരങ്ങളും ഒരൊറ്റ മനസ്സുമായിരുന്നു. അയൽക്കാരായിരുന്നു അവർ, ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ, ഒരേ ബെഞ്ചിൽ. കിരണിന്റെ ലോകം കാവേരിയിൽ തുടങ്ങി, കാവേരിയിൽ അവസാനിച്ചു. പ്ലസ് ടു വിന്റെ അവസാന നാളുകൾ. അവധിക്കാലം അടുക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു നേരിയ മൗനം കടന്നുവന്നു.…

പ്രായം എൺപത് കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഏലിയാസ് അലമാരയിലെ ലോക ഭൂപടത്തിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കത്താൽ നിറം മങ്ങിയ ആ ഭൂപടത്തിൽ, ചുവന്ന മഷിയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ നിരവധി സ്ഥലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു — സഞ്ചാരിയായ അയാളുടെ ജീവിതരേഖകൾ. ​തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ചാരിയിരുന്ന്, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഏലിയാസ് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. ലോകത്തിന്റെ മുക്കും മൂലയും തേടിയലഞ്ഞ കാലം. ഹിമാലയത്തിലെ കൊടും തണുപ്പിൽ ടെന്റ് കെട്ടിയിരുന്ന രാത്രികൾ, സഹാറയിലെ തീക്ഷ്ണമായ മണൽക്കാറ്റിൽ വഴികാട്ടിയായി വന്ന ഒറ്റയൊട്ടകത്തെ പിന്തുടർന്ന ദിവസങ്ങൾ, ആമസോൺ വനങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ നിശബ്ദത… എല്ലാമൊരു സിനിമ പോലെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഇപ്പോൾ, കാലം അയാളെ ഒരു വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. വാർദ്ധക്യം പേശികളുടെ ശക്തി കെടുത്തി, കാൽമുട്ടുകളിലെ വേദന ഓരോ ചുവടുകളെയും യുദ്ധക്കളമാക്കി. എങ്കിലും, ഏലിയാസിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു രഹസ്യമറിയാമായിരുന്നു: ശരീരം തളർന്നാലും യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ​ “അപ്പാപ്പാ, ഈ ഭൂപടം കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കെന്താണ് ഓർമ്മ…