കവിത- “കുരുക്ക്”
അറിയാതെ വീണൊരു കുരുക്കാണ് ജീവിതം,
അഴിക്കുന്തോറും മുറുകുന്ന തന്ത്രം.
കാണാത്ത നൂലുകളാൽ ബന്ധിതർ നമ്മൾ,
കാണാമറയത്തിരുന്നാരോ വലിക്കുന്നു.
ചിന്ത തൻ കാട്ടിലെ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ,
ചിത്തത്തിൽ മെല്ലെ പിണഞ്ഞു നിൽപ്പൂ.
ബന്ധങ്ങൾ തന്നിലെ സ്നേഹപാശങ്ങളും,
ബന്ധനമായങ്ങു മാറുന്നൊരത്ഭുതം.
കാലത്തിൻ കൈകളാൽ നെയ്യുന്ന വലകളിൽ,
കാലിടറാതെ നാം നീങ്ങുവതെങ്ങനെ?
ഓരോ ചുവടിലും കാത്തിരിപ്പൂ വിധി,
ഓരോ കുരുക്കിലും ഒളിപ്പൂ രഹസ്യങ്ങൾ.
അഴിക്കുവാൻ നോക്കവേ അറ്റം തെളിയാതെ,
അലയുന്ന മർത്ത്യന്റെ വ്യർത്ഥ മോഹം.
സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നൊരു സ്വപ്നത്തിൻ പിന്നാലെ,
സ്വയം നെയ്ത കൂട്ടിലെ തടവുകാരൻ.
ഒടുവിലീ കുരുക്കുകൾ അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു,
ഒരൊറ്റ നൂലിലായ് ജീവൻ നിലയ്ക്കവേ.
അഴിയാത്ത കുരുക്കില്ലീ ലോകവീഥിയിൽ,
അഴിയുന്ന നേരമോ, ശൂന്യമീ ഭൂമി.
