ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ അധ്യായം 5: കോവിലകത്തെ ചതുരംഗം

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര

അധ്യായം 5: കോവിലകത്തെ ചതുരംഗം

​അരുണിന്റെ വിലക്കുകളെല്ലാം ലംഘിച്ചുകൊണ്ടാണ് നൈമി ആറാട്ടുകാവിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത്. കൂടെ വരാൻ അവൻ ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചതാണ്. പക്ഷേ, അജ്ഞാത സന്ദേശത്തിലെ ഭീഷണി അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. തന്റെ ഒരു എടുത്തുചാട്ടം കാരണം ദേവരാഗിന്റെയോ ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെയോ ജീവൻ അപകടത്തിലാകാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. നേരം പുലർന്നു വരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആറാട്ടുകാവിലേക്കുള്ള വഴിയിലുടനീളം വല്ലാത്തൊരു മൂടൽമഞ്ഞായിരുന്നു.

​പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ഏതോ ഒരു നൂലിഴ അവളെ ആ വഴിയിലൂടെ കൃത്യമായി നയിച്ചു. ഒടുവിൽ കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വലിയ വടക്കിനിപ്പറമ്പും കടന്ന് അവൾ ആ പഴയ നാലുകെട്ട് കോവിലകത്തിന് മുന്നിലെത്തി. ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ വേലുവും താമരയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്ന അതേ വലിയ മാളിക വീട്! പക്ഷേ ഇന്ന് അതിന് വല്ലാത്തൊരു പ്രേതാലയത്തിന്റെ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു.

​നൈമി പതുക്കെ കോവിലകത്തിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് പടികയറി ചെന്നു. വലിയ മരവാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു കാറ്റ് അവളെ തഴുകിപ്പോയി. ഹാളിലെ ചുവരുകളിൽ പഴയ രാജാക്കന്മാരുടെയും തമ്പുരാക്കന്മാരുടെയും ചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. പൊടിപിടിച്ച ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു.

​”ദേവാ…!” നൈമി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. എവിടെനിന്നോ അവളുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി മാത്രം തിരിച്ചുവന്നു.

​അപ്പോഴാണ് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നും ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി കേട്ടത്! നൈമി പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വലിയ മരഗോവണിയുടെ മുകളിൽ കൈവരിയിൽ ചാരിനിന്ന് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റൽ വാർഡന്റെ മകൻ! ലഹരിയുടെ കണ്ണുകളോടെ അവൻ നൈമിയെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.

​”വാ… വാ പൊന്നു മോളേ! ഞങ്ങൾ നിന്നെത്തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.” അവൻ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു.

​”എന്റെ ദേവനും ആ കുട്ടിയും എവിടെടാ? അവരെ എന്ത് ചെയ്തു നീ?” നൈമി ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.

​”അതിനൊക്കെ മുൻപ് നീ ഒരു കാര്യം കാണണം.” അവൻ അവളെ വശത്തുള്ള വലിയ ഇരുണ്ട മുറിയിലേക്ക് നയിച്ചു. നൈമി ഭയത്തോടെയാണെങ്കിലും ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

​അവിടെ നിലത്തു കെട്ടിയിട്ട നിലയിൽ ദേവരാഗ് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു! അവന്റെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനടുത്ത് തന്നെ ഭയന്നുവിറച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ നിഗൂഢ പെൺകുട്ടിയും ഇരിപ്പുണ്ട്. നൈമിയെ കണ്ടതും ദേവരാഗ് ഒച്ചയുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ വായ് തുണികൊണ്ട് മൂടിക്കെട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

​”ദേവാ…!” നൈമി അവനടുത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാർഡന്റെ മകൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് പുറകോട്ട് വലിച്ചു.

​”അത്ര ധൃതി വേണോ മോളേ… കളി ഇനി തുടങ്ങാൻ പോകുന്നതേയുള്ളൂ.”

​പെട്ടെന്നാണ് മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ കിടന്നിരുന്ന വലിയ ഈസിചെയർ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞത്. അതിൽ ഗാംഭീര്യത്തോടെ സരോജ തമ്പുരാട്ടി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ നെറ്റിയിലെ ചന്ദനക്കുറിക്ക് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ചോര നിറം തോന്നിച്ചു. ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ വേലുവിനോട് കാരുണ്യം കാണിച്ച ആ തമ്പുരാട്ടിയായിരുന്നില്ല അത്.

​”നൈമി… അല്ല, എന്റെ വേലുവിന്റെ മകൾ താമര!” സരോജ തമ്പുരാട്ടി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നൈമി തരിച്ചുപോയി. “എന്ത്? താമരയോ? എന്റെ പേര് നൈമി എന്നാണ്. ആ കിടക്കുന്ന കുട്ടിയാണ് താമര!” അവൾ ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

​അപ്പോഴാണ് കഥയിലെ ഒന്നാമത്തെ വമ്പൻ ട്വിസ്റ്റ് സരോജ തമ്പുരാട്ടി വെളിപ്പെടുത്തിയത്!

​തമ്പുരാട്ടി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അല്ല മോളേ… നിനക്ക് തെറ്റി! ആ ഹോസ്റ്റലിൽ കിടന്ന നിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ട് നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരുത്താൻ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു നാടകം മാത്രമായിരുന്നു ഈ കുട്ടി! ഇവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ ഇവൾ നിന്റെ സഹോദരിയല്ല. എന്റെ മകൻ ജയിലിൽ നിന്ന് ഇറക്കിക്കൊണ്ടുവന്ന വെറുമൊരു അനാഥപ്പെണ്ണാണ് ഇവൾ. ഇവളുടെ നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരവും വേഷവുമെല്ലാം നിന്നെ പറ്റിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ചെയ്തതാണ്! നിന്നെപ്പോലെ മുഖസാദൃശ്യമുള്ള ഒട്ടനവധി പെൺകുട്ടികളിൽ ഒരാൾ മാത്രം!”

​നൈമി അന്തംവിട്ടുപോയി. താൻ സ്വന്തം സഹോദരിയാണെന്ന് കരുതി ജീവൻ പണയം വെച്ച് ഓടിവന്നത് വെറുമൊരു കെണിയിലകപ്പെടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നുവെന്നോ! “അപ്പൊ… അപ്പൊ ഞാൻ ആരാണ്?” നൈമിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

​തമ്പുരാട്ടി അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടി. “പതിനഞ്ച് വർഷം മുൻപ് ഈ കോവിലകത്തിന്റെ പടികടന്നു വന്ന ആ വേലുവിന്റെ മകൾ താമര നീയാണ്! നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു പണ്ട്. നിന്റെ ആ കഴിവുകേടാണ് എനിക്ക് നിധിപോലെ തോന്നിയത്. കാരണം, ഈ കോവിലകത്തെ കൊട്ടാരരഹസ്യങ്ങൾ നീ കണ്ടാലും ആരോടും പറയില്ലല്ലോ! പക്ഷേ, നിന്റെ അച്ഛൻ വേലുവിന് എന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലായി. അവൻ നിന്നെയും കൊണ്ട് ഈ കോവിലകത്ത് നിന്നും രാത്രിക്ക് രാത്രി രക്ഷപ്പെട്ടു. എങ്ങോട്ടോ ഓടുന്നതിനിടയിൽ അവൻ നിന്നെ അനാഥാലയത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. പിന്നീട് ആ വേലുവിനെ എന്റെ ആളുകൾ വകവരുത്തുകയും ചെയ്തു!”

​തമ്പുരാട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നൈമിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. തന്റെ വളർത്തച്ഛൻ എന്ന് കരുതിയ വേലു, യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച സ്വന്തം അച്ഛനായിരുന്നു! തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അയാൾ സ്വന്തം ജീവൻ ബലിനൽകിയത്.

​”പക്ഷേ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നു? ഞാൻ ജനിച്ചപ്പോഴേ ഊമയാണെന്നാണ് അച്ഛൻ അന്ന് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്!” നൈമി ചോദിച്ചു.

​അപ്പോഴാണ് രണ്ടാമത്തെ ഞെട്ടിക്കുന്ന ട്വിസ്റ്റ് പുറത്തുവന്നത്! കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ദേവരാഗിന്റെ വായിലെ തുണി വാർഡന്റെ മകൻ പതുക്കെ മാറ്റി.

​ദേവരാഗ് വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടെ നൈമിയെ നോക്കി കരഞ്ഞു. “നൈമീ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണംടാ! തമ്പുരാട്ടി പറയുന്നത് സത്യമാണ്. നീ ഊമയല്ലായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് നീ കണ്ട ഒരു വലിയ കൊലപാതകത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ നിന്റെ ശബ്ദം താല്ക്കാലികമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതായിരുന്നു. നിന്നെ അനാഥാലയത്തിൽ കൊണ്ടുവിട്ടത് നിന്റെ അച്ഛൻ വേലുവല്ല… ഞാനാണ്!”

​”ദേവാ… നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്?” നൈമിക്ക് തന്റെ കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​”അതെ നൈമി… അന്ന് നിന്റെ അച്ഛൻ വേലുവിനെ തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആളുകൾ തല്ലിക്കൊല്ലുന്നത് നേരിട്ട് കണ്ട കുട്ടിയാണ് ഞാൻ. അന്ന് ഞാൻ നിന്നെയും കൂട്ടി അനാഥാലയത്തിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു. നിന്റെ പേര് ‘പൊന്നു’ എന്നായിരുന്നു. അനാഥാലയത്തിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ നിനക്ക് ‘നൈമി’ എന്ന് പേരിട്ടത്. അവിടെ വളരുന്നതിനിടയിൽ ഉണ്ടായ മറ്റൊരു അപകടത്തിലാണ് നിനക്ക് നിന്റെ പഴയ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതും, നിന്റെ ശബ്ദം തിരികെ കിട്ടിയതും! ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ നിന്നിൽ നിന്നും ഈ സത്യം മറച്ചുവെക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, നീ ഇതറിഞ്ഞാൽ തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആളുകൾ നിന്നെയും കൊല്ലുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു!” ദേവരാഗ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

​കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായതോടെ നൈമിയുടെ മനസ്സിലെ സംശയങ്ങളുടെ അഴിയാക്കുരുക്കുകൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അനാഥാലയത്തിൽ തന്റെ കൂടെ വളർന്ന ദേവരാഗ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ രക്ഷിച്ച തന്റെ കാവൽക്കാരനായിരുന്നു! താൻ മറന്നുപോയ തന്റെ ഭൂതകാലം മുഴുവൻ അവൻ മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുകയായിരുന്നു.

​”ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല ദേവാ…” തമ്പുരാട്ടി കയ്യിലൊരു ചെറിയ തോക്കെടുത്ത് നൈമിയുടെ നേരെ ചൂണ്ടി. “ഈ കോവിലകത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ വലിയ നിധിശേഖരം എവിടെയാണെന്ന് വേലുവിന്റെ മകൾ താമരയ്ക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. അവളുടെ കൈമുദ്രകളിലാണ് അതിന്റെ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒന്നുകിൽ ആ രഹസ്യം എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരിക, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും ശവങ്ങൾ ഈ നാലുകെട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽത്തന്നെ അടിയും!”

​വാർഡന്റെ മകൻ ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ നൈമിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു കെട്ടാൻ അവൻ ആഞ്ഞു.

​പക്ഷേ, ആ സമയം കോവിലകത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നും വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. ചുവരിലെ വലിയൊരു പഴയ ഫോട്ടോ പതുക്കെ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി! അതിനുള്ളിൽ നിന്നും രണ്ട് വന്യമായ പൂച്ചക്കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങി വന്നു!

​അതൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു! താടിയും മുടിയും നീട്ടി വളർത്തിയ, ചങ്ങലയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ഒരു രൂപം! ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞ, മരിച്ചുപോയി എന്ന് എല്ലാവരും കരുതിയ, ആ കോവിലകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശിയായ തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആ ‘പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനായ മകൻ’ ആയിരുന്നു അത്! അവൻ ആ രഹസ്യ തുരങ്കത്തിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചാടി വാർഡന്റെ മകന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു!

​മുറിക്കുള്ളിലാകെ വലിയൊരു ബഹളമായി. തോക്കുമായി നിന്ന തമ്പുരാട്ടി ഭയന്നു പുറകോട്ട് മാറി. ഈ അവസരം മുതലാക്കി നൈമി പതുക്കെ ദേവരാഗിന്റെ കെട്ടഴിക്കാൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു…

​(തുടരും…)