ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ ​അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര

​അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര

​പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ പേറി നിൽക്കുന്ന ആ വലിയ പുരയിടത്തിന് ഒരറ്റത്താണ് വേലുവിന്റെ ചെറിയ കുടിൽ. ഒരുകാലത്ത് ലക്ഷ്മിദേവി വിളയാടിയിരുന്ന കോവിലകവും അതിന്റെ വടക്കിനിപ്പരമ്പും ഇന്ന് കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. എങ്കിലും തമ്പുരാട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ വേലുവിന് ഇപ്പോഴും പഴയ ആദരവാണ്. ആ വലിയ നാലുകെട്ടിന്റെ പടികയറുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഭയഭക്തിബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

​”വേലുവേ! ഇന്നലെ നിന്റെ കൂടെ കണ്ട കുട്ടി ഏതാ?”

​കോവിലകത്തിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്തിരുന്ന് സരോജ തമ്പുരാട്ടി ചോദിച്ചപ്പോൾ വേലു കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പടിക്കു താഴെ നിന്നു. തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ ഗാംഭീര്യമില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തതയും തളർച്ചയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ സങ്കടം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ വേലുവിന് തോന്നി.

​”അത് തമ്പുരാട്ടി… ആറാട്ട് കാവിൽ പൂരത്തിന് പോയപ്പോ കിട്ടിയതാ. മിണ്ടില്ല കുട്ടി. ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ചോരക്കുഞ്ഞ്! അന്നേരം നെഞ്ചോട് ചേർത്തതാ. ഇപ്പൊ എനിക്ക് അവളല്ലാതെ ആരുമില്ല.” വേലുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. പൂരപ്പറമ്പിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ കരയാൻ പോലും ശബ്ദമില്ലാതെ കിടന്നിരുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തുകൊണ്ടുവരുമ്പോൾ നാട്ടുകാർ ഒത്തിരി സംസാരിച്ചതാണ്. പക്ഷേ വേലുവിന് അവൾ സ്വന്തം ചോരയായിരുന്നു.

​”അവളുടെ പേര് എന്താ?” തമ്പുരാട്ടി താല്പര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“താമര എന്നാ ഞാൻ വിളിക്കുന്നത്…”

​”എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ട പേരാണ് താമര.” തമ്പുരാട്ടിയുടെ ചുണ്ടിൽ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “എന്നാ പിന്നെ അവളെ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുത്തേണ്ട, കൂടെ പോരെ. ഇവിടെ ചെറിയ അടുക്കള പണിയിലൊക്കെ സഹായിക്കാമല്ലോ? എനിക്കും അതൊരു ആശ്വാസമാവും. ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ വേലൂ…”

​”അത്രക്കൊന്നും ആയിട്ടില്ല തമ്പുരാട്ടി അവള്…” വേലുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ നേരിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ജീവനായ മകളെ കോവിലകത്തെ വേലക്കാരിയാക്കാൻ അയാളുടെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

​വേലുവിന്റെ അനിഷ്ടം സരോജ തമ്പുരാട്ടിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അവർ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

“പണ്ടത്തെപ്പോലെ അല്ല വേലൂ കാര്യങ്ങൾ. നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ അവളെക്കൊണ്ട് പണിയെടുപ്പിക്കാനല്ല ഞാൻ വിളിച്ചത്. എനിക്കിപ്പോ സംസാരിക്കാൻ ഇവിടെ ആരാ ഉള്ളത്? മോനാണെങ്കിൽ വല്ലാത്തൊരു പ്രത്യേക സ്വഭാവമാ. എപ്പോഴും മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി അടച്ചിരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ വായിച്ചും ചിന്തിച്ചും ഇരിക്കും. ആരോടും ഒരു വാക്ക് സംസാരിക്കില്ല. അങ്ങേർക്കാണെങ്കിൽ ഒട്ടും വയ്യ, കിടപ്പ് തന്നെ കിടപ്പ്. പണ്ടത്തെ പ്രതാപമൊക്കെ പോയി… ക്ഷയിച്ചു ഇപ്പോ ഈ പുരയിടം മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ.”

​തമ്പുരാട്ടി തന്റെ അവസ്ഥ വിവരിച്ചപ്പോൾ വേലുവിന് വലിയ വിഷമമായി. അയാൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “താമരയ്ക്ക് എത്ര വയസ്സുണ്ട് ഇപ്പൊ?”

“പതിനഞ്ച് കഴിഞ്ഞു തമ്പുരാട്ടി. പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാ. നന്നായി വരക്കുകയും ചെയ്യും. സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നേയുള്ളൂ, നല്ല വിവരമാ. പക്ഷെ അടുത്ത വർഷം ഉപരിപഠനത്തിന് കുറച്ചു ദൂരേക്ക് വിടണം എന്നുണ്ട്.” വേലു ദയനീയമായി നോക്കി, “പക്ഷെ എന്റെ കയ്യിൽ എവിടെന്നാ അതിനുള്ള കാശ്! ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരനായ എനിക്ക് അവളെ എങ്ങനെ വലിയ നിലയിൽ എത്തിക്കാൻ പറ്റും?”

​”അതോർത്തു നീ വിഷമിക്കേണ്ട വേലൂ!” തമ്പുരാട്ടി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ അവളെ പഠിപ്പിച്ചോളാം, പറ്റുന്നത്രയും. എനിക്ക് കൂടെയൊരു കൂട്ട് ഉണ്ടായാൽ മാത്രം മതി. നീ പേടിക്കുന്നത് പോലെ വലിയ ജോലികളൊന്നും ഞാൻ അവളെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കില്ല. പോരെ?”

​തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ വേലുവിന്റെ മനസ്സിലെ വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. മകളുടെ ഭാവി ഓർത്ത് ദിവസവും വിഷമിച്ചിരുന്ന അയാൾക്ക് അതൊരു വലിയ വെളിച്ചമായിരുന്നു. “ശരി തമ്പുരാട്ടി… വലിയ ഉപകാരം. എന്നാൽ ഞാൻ പോയിക്കോട്ടെ? അവിടെ കുഞ്ഞ് ഒറ്റയ്ക്കാ.”

“ഉം, പൊയ്ക്കോ വേലൂ. നിൽക്ക്, ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം.”

​അകത്തേക്ക് പോയ തമ്പുരാട്ടി കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു താലത്തിൽ കുറച്ചു പലഹാരപ്പൊതികളുമായി തിരിച്ചുവന്നു. “ഇത് താമരയ്ക്ക് കൊടുത്തോളൂ. അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും.”

“ശരി തമ്പുരാട്ടി!” വേലു സന്തോഷത്തോടെയും നന്ദിയോടെയും പടികളിറങ്ങി നടന്നു.

​വേലുവിനെ കാത്ത് വീടിന്റെ പുറത്ത് താമര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് അച്ഛൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം മലർക്കെ വിടർന്നു. അവൾ ഓടിവന്ന് വേലുവിന്റെ കയ്യിലെ പൊതിയിലേക്ക് നോക്കി. താൻ സംസാരിക്കില്ലെങ്കിലും അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ ഒരേസമയം ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”ഇത് തമ്പുരാട്ടി മോൾക്ക് തന്നു വിട്ടതാ…” ആംഗ്യത്തിലൂടെ വേലു പറഞ്ഞു. “കഴിച്ചോ. നല്ല സ്വാദുള്ള പലഹാരങ്ങളാ. പിന്നെ… നാളെ സ്കൂൾ അവധി അല്ലെ, മോള് എന്റെ കൂടെ കോവിലകം വരെ വരണം. തമ്പുരാട്ടിക്ക് നിന്നെ നേരിട്ട് കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു.”

​അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ തലയാട്ടി പലഹാരപ്പൊതിയുമായി അകത്തേക്ക് നടന്നു. “മോള് പോയി കഴിച്ചോ, അച്ഛൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം.” വേലു ഓർത്തു.

പക്ഷെ, ആ അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും ജീവിതത്തിൽ വരാൻ പോകുന്ന വലിയ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച്, കോവിലകത്തിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന നിഗൂഢതകളെക്കുറിച്ച് അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

​അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷികളും മരങ്ങളും ഒക്കെ ഉണർന്നു വരുന്ന ആ സുന്ദരമായ പ്രഭാതത്തിൽ അവർ കോവിലകത്തേക്ക് ചെന്നു. ആ വലിയ നാലുകെട്ട് വീട് കണ്ടപ്പോൾ താമര അന്തംവിട്ടുപോയി. ചുറ്റുമുള്ള വലിയ കാത്തുനിൽക്കുന്ന തൂണുകളും കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത വലിയ മരപ്പണികളും അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ആദ്യമായാണ് അവൾ ഇത്രയും വലിയൊരു വീട് കാണുന്നത്. അതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു പരിភ്രമവും അന്തളിപ്പും പേടിയും അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വേലുവിന്റെ മുണ്ടിന്റെ അറ്റത്ത് പിടിച്ചു നടന്നു.

​അപ്പോഴാണ് അകത്തുനിന്ന് നേരിയത് ഉടുത്തു, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. പ്രായമുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഐശ്വര്യമുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ താമരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി അത് അച്ഛൻ പറഞ്ഞ തമ്പുരാട്ടിയാണെന്ന്.

​”ഇതാണോ താമര? എന്നെ മനസ്സിലായോ?” തമ്പുരാട്ടി വാത്സല്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

മനസ്സിലായി എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു.

​”മോള് അകത്തേക്ക് വാ…” തമ്പുരാട്ടി ഉള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ താമരയും വേലുവും പരസ്പരം നോക്കി. അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വയ്ക്കാൻ അവർ രണ്ടുപേരും മടിച്ചുനിന്നു.

​അത് കണ്ട് തമ്പുരാട്ടി പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “പണ്ടത്തെപ്പോലെ ഐത്തമൊന്നുമില്ല ഇപ്പൊ വേലൂ. അതൊക്കെ ഒരു കാലം… ആ പ്രതാപമെല്ലാം പോയി. മനുഷ്യന്റെ ചോരയുടെ നിറം ചുവപ്പ് തന്നെയല്ലേ? അതിൽ വലിയവനെന്നും ചെറിയവനെന്നും വ്യത്യാസമില്ല. മടിച്ചു നിൽക്കാതെ കയറിയിരിക്ക് മോളേ.”

​തമ്പുരാട്ടിയുടെ നിർബന്ധം കൂടിയായപ്പോൾ താമര പതുക്കെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. അവൾ ചുറ്റും വലിയ കണ്ണുകളോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് സരോജ ചോദിച്ചു, “താമര എന്താ നോക്കുന്നത്? ആദ്യമായി എന്തോ അത്ഭുതം കണ്ടത് പോലെയുണ്ടല്ലോ?”

​വേലു ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു, “അവൾ ഇതുപോലെയുള്ള വീട് ആദ്യമായി കാണുകയാ തമ്പുരാട്ടി, അതാ… പിന്നെ, മിണ്ടാത്ത കുട്ടി ആയതുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങാറില്ല. ആരുമില്ല അവൾക്ക് കൂട്ടുകാരായിട്ട്. എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കാ.”

​”ഇന്ന് മുതൽ ഞാൻ ഉണ്ട് കൂട്ടുകാരിയായിട്ട്.” സരോജ താമരയുടെ കൈകൾ മെല്ലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്റെ പേര് സരോജ എന്നാ. അപ്പൊ ഞാൻ താമരയുടെ കൂട്ടുകാരി. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഒത്തിരി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം.”

​താമര സരോജയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. എവിടെ നിന്നോ കളഞ്ഞു കിട്ടിയ വലിയൊരു നിധി പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. സരോജ അവളെ അകത്തെ വലിയ ഹാളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ഓരോന്ന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. വലിയ ചുവർച്ചിത്രങ്ങളും പഴയ രാജാക്കന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങളും ആഭരണപ്പെട്ടികളും പഴയ ഫർണിച്ചറുകളും ഒക്കെ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. ഏതോ മാന്ത്രിക ലോകത്ത് എത്തിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു അവൾക്ക്.

​അപ്പോഴാണ് ഒരു വലിയ ഇരുണ്ട മുറിയുടെ ചുവരിലെ ഫോട്ടോയിൽ താമരയുടെ കണ്ണ് ഉടക്കിയത്. ഭരതനാട്യത്തിന്റെ പല മുദ്രകൾ കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായ ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം! അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ ചിത്രത്തിലെ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്തിന് താമരയുമായി വല്ലാത്തൊരു സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. താമര ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നീട് ചിത്രത്തിലെ അതേ കൈмуദ്രകൾ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​അതു കണ്ട സരോജയ്ക്ക് സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല. “കൊള്ളാമല്ലോ! താമരയ്ക്ക് ഡാൻസ് പഠിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണോ?”

അവൾ അതേ എന്ന് വളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ തലയാട്ടി.

​”ആ ഫോട്ടോയിലുള്ളത് എന്റെ ചെറുപ്പകാലമാ… നിനക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ ഓരോന്നായി പഠിപ്പിച്ചു തരാം, കേട്ടോ?” സരോജയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് താമരയുടെ മുഖം നന്ദികൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവൾ സരോജയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും മടിച്ചു നിന്നു.

​അവർ വീണ്ടും കോവിലകത്തിന്റെ ഓരോ മുറികളും കണ്ടു നടന്നു. ആ വലിയ വീടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ കാൽപ്പെരുമാറ്റങ്ങൾ മാത്രം പ്രതിധ്വനിച്ചു കേട്ടു. എന്നാൽ, അവർ രണ്ടുപേരും അറിയാതെ, ആ ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള ഒരു മുറിയുടെ വാതിലിനിടയിലൂടെ രണ്ട് പൂച്ചക്കണ്ണുകൾ അവരെത്തന്നെ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വന്യവും നിഗൂഢവുമായ ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ അപകടം ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു… താമരയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു, അവൾ അറിയാതെ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി…

​തുടരും….

ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ അധ്യായം 2: കൺമുന്നിലെ പ്രതിബിംബം