അധ്യായം 3: നിഗൂഢതകളുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ
ദേവരാഗിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ തല തിരിച്ച് വശത്തേക്ക് നോക്കിയത്. അവിടെ തൊട്ടടുത്തുതന്നെ നിൽക്കുന്ന നൈമിയെ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ ദേവരാഗിന്റെ കൈകളിലെ പിടിവിട്ടു. എന്നിട്ട് ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് നൈമിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവൾ നൈമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം വിരിഞ്ഞു. “കുട്ടേട്ടാ… ദേ നോക്കിയേ! എന്നെപ്പോലെയുള്ള ആള്. ഇത് ഞാൻ തന്നെയല്ലേ? പക്ഷേ… ഞാൻ സാരിയാ ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്, ഇത് ജീൻസും ടോപ്പുമല്ലേ? ഹായ്… എന്റെ അതെ മുഖം, പക്ഷേ ഡ്രസ്സ് വേറെ വേറെ! നോക്കിയേ കുട്ടേട്ടാ… ഞാൻ വേറെ, ഞാൻ…”
അവൾ കുട്ടിക്കളിയോടെ നൈമിയുടെ കൈകളിലും കവിളിലും മാറി മാറി തൊട്ടുനോക്കാൻ തുടങ്ങി. കൺമുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപമാണെന്നത് അവൾക്ക് ഒരു മാന്ത്രിക വിനോദം പോലെയാണ് തോന്നിയത്.
പക്ഷേ നൈമിക്ക് ഇതൊക്കെ കണ്ടിട്ട് ദേഷ്യവും അസ്വസ്ഥതയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ സുഹൃത്തിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും പോരാഞ്ഞ്, ഇപ്പോൾ വന്ന് തന്നെ തൊട്ടുനോക്കി കളിയാക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നൈമി ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കൈകൾ തട്ടിമാറ്റി പരുഷമായി പറഞ്ഞു:
”ദേ പെണ്ണേ! ഞാൻ വേറെ ഞാൻ ഒന്നും അല്ല. എന്റെ പേര് നൈമി എന്നാണ്. നിന്റെ പേര് എന്തുവാ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്തെ ആവേശം പെട്ടെന്ന് കെട്ടടങ്ങി. അവൾ വല്ലാതെ ഭയന്നുപോയതുപോലെ ഒരടി പുറകോട്ട് മാറി. “അത്… അത് എനിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ…” അവൾ പതുക്കെ തന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു. “എന്റെ പേര്…” എന്തോ വലിയൊരു കാര്യം ആലോചിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് പോലെ ആ പെൺകുട്ടി കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തെ ശ്രമത്തിന് ശേഷവും അവൾക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മവന്നില്ല.
പക്ഷേ അവൾ പെട്ടെന്ന് ദേവരാഗിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ എനിക്ക് കുട്ടേട്ടനെ ഓർമ്മയുണ്ട്. കുട്ടേട്ടൻ എനിക്ക് പണ്ട് മാങ്ങ പറിച്ചു തരും. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ വാങ്ങിത്തരും. എന്റെ കുട്ടേട്ടൻ…” അവൾ വീണ്ടും ദേവരാഗിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
ദേവരാഗ് വല്ലാതെ ധർമ്മസങ്കടത്തിലായി. അവൻ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കൈകൾ പതുക്കെ വിടുവിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “സോറി കുട്ടി… എനിക്ക് നിന്നെ ഓർമ്മയില്ല. നിന്റെ പേര് പോലും എനിക്കറിയില്ല. നീ ആളെ മാറി തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാകാനാണ് സാധ്യത.”
നൈമി ആ പെൺകുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളെ ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും കണ്ണുകളും കണ്ടപ്പോൾ നൈമിയുടെ മനസ്സിൽ പണ്ട് താൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു മുഖം ഓർമ്മവരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് വിരലോടിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് നൈമിയുടെ ജീൻസിന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ഫോൺ ഉച്ചത്തിൽ ബെല്ലടിച്ചത്.
അവൾ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. ഹോസ്റ്റലിലെ കൂട്ടുകാരി ‘മുട്ടു’ ആണ്.
നൈമി പെട്ടെന്ന് ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. “ടാ മുട്ടൂ… എന്താ ഈ സമയത്ത് വിളിച്ചത്?”
അപ്പുറത്ത് നിന്നും മുട്ടുവിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചപോലെയുള്ള ഭയന്ന ശബ്ദമാണ് കേട്ടത്. “നൈമീ… ബെസ്റ്റ്! വാർഡൻ ഇപ്പൊ റൂമിൽ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നിന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ച് ആരോ ഇവിടെ വിളിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ കയ്യിലേക്ക് ഫോൺ തരാൻ വേണ്ടി നിന്റെ റൂമിലേക്ക് വാർഡൻ നേരിട്ട് വന്നപ്പോഴാണ് നീ അവിടെയില്ലെന്ന് അറിയുന്നത്. പിന്നെ അവിടെ എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് നിനക്ക് ഊഹിക്കാമല്ലോ? അവരിപ്പോ കലി തുള്ളി നിൽക്കുകയാ. നീ എവിടെയാടാ? പെട്ടെന്ന് വാ!”
”ഞാൻ… ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം!” അത്രയും പറഞ്ഞ് നൈമി ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
അവളുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം കണ്ട് അരുൺ ചോദിച്ചു, “എന്താ പ്രശ്നം നൈമി?”
”ഞാൻ രാത്രി ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും പുറത്തുചാടിയ വിവരം വാർഡൻ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വേണ്ടി ആരോ വാർഡന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു. ആ ഫോൺ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരാൻ വേണ്ടി വാർഡൻ റൂമിൽ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഞാനില്ല. അതാണ് കാര്യം! മിക്കവാറും എനിക്ക് അവിടുന്ന് ഇപ്പൊത്തന്നെ ഇറങ്ങേണ്ടി വരും. നശിച്ച ഒരു നേരം! ആരോട് പറയാൻ… കോപ്പ്! ഞാൻ ഒന്ന് ഹോസ്റ്റൽ വരെ പോയിട്ട് വരാം.” നൈമി ഇറങ്ങാൻ ആഞ്ഞു.
അതുവരെ മിണ്ടാതെ നിന്ന ആ പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്ന് നൈമിയുടെ കൈകളിൽ വലിഞ്ഞു മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു. “പൊന്നു… പോകല്ലേ! നീ പോയാൽ നിന്നെ ആരെങ്കിലും കൊല്ലാൻ നോക്കും. എന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയത് പോലെ… കുട്ടേട്ടാ! അവളെ വിടല്ലേ കുട്ടേട്ടാ… പൊന്നു പാവമാ! പോകല്ലേ എന്ന് പറ കുട്ടേട്ടാ…” അവൾ ദേവരാഗിനെ നോക്കി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.
ആ പെൺകുട്ടിയുടെ നാവിൽ നിന്നും ആ വിളി കേട്ടതും നൈമി ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി! ‘പൊന്നു’…! പണ്ട് എപ്പോഴോ, വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ ആരോ തന്നെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചിരുന്ന പേര്. ആ ഒരു വ്യക്തിക്ക് മാത്രം സ്വന്തമായിരുന്ന വിളിപ്പേര്! ഈ അന്യയായ പെൺകുട്ടിക്ക് എങ്ങനെ ആ പേര് അറിയാം? നൈമി അന്തംവിട്ടു നിന്നു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ നൈമിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പാവം തോന്നി.
നൈമി അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്ന് കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്നെ ആരും കൊല്ലില്ല കേട്ടോ? ഞാൻ ഒരു മന്ത്രം പഠിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ചൊല്ലിയാൽ ആർക്കും എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ല. ഞാൻ ദാ വേഗം പോയിട്ട് വരാം.” നൈമി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
”അല്ല നൈമി, നീ എങ്ങനെ പോകും ഈ പാതിരാത്രിയിൽ? ഈ സമയത്ത് ഒരു ഓട്ടോ പോലും കിട്ടില്ല,” ദേവരാഗ് ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു.
“ടെൻഷനാവാതെ ദേവാ… ഞാൻ കൂടെ പോകാം. എന്റെ കാറുണ്ട്,” അരുൺ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ നൈമിയും അരുണും കൂടി ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.
അതേസമയം ഹോസ്റ്റലിൽ വാർഡൻ നൈമിയെയും കാത്ത് സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭദ്രകാളിയെപ്പോലെയുള്ള രൂപം. കണ്ടാൽ തന്നെ ആർക്കും അത്ര പെട്ടെന്ന് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു സ്ത്രീ. നെറ്റിയിൽ എപ്പോഴും വലിപ്പമുള്ള ഭസ്മക്കുറിയും കാവി നിറമുള്ള സാരിയുമായിരിക്കും വേഷം. ചില ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം വെള്ള സാരി ഉടുക്കും. യഥാർത്ഥത്തിൽ അതൊരു പഴയ വീടായിരുന്നു, അതിനെ ഒരു വർക്കിംഗ് വിമൻസ് ഹോസ്റ്റൽ ആക്കി മാറ്റിയതാണ്. അവിടെ കർശനമായ ചില നിബന്ധനകളൊക്കെയുണ്ട്. രാത്രി 8 മണിക്ക് ഉള്ളിൽ ഫുഡ് കഴിച്ച് എല്ലാവരും മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി കിടന്നിരിക്കണം.
ആ വാർഡന് പണ്ട് ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്. അവൻ ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ട് എങ്ങനെയോ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതായിരുന്നു. അതിനുശേഷമാണ് അവർ ജോലിക്ക് പോകുന്ന പെൺകുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി ഈ ഹോസ്റ്റൽ തുടങ്ങിയത്. പക്ഷേ, അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എപ്പോഴും വല്ലാത്തൊരു ക്രൂരത ഉണ്ടായിരുന്നു.
നൈമിയും അരുണും കാറിൽ വന്നിറങ്ങി ഹോസ്റ്റലിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ, കലി തുള്ളി നിൽക്കുന്ന വാർഡനെയാണ് കണ്ടത്.
അവർ നൈമിയെ നോക്കി അട്ടഹസിച്ചു: “ഞാൻ നൈമിക്ക് ഇതിനു മുൻപും ഒരിക്കൽ രാത്രി പുറത്തുപോയപ്പോൾ വാണിങ് തന്നിട്ടുള്ളതാണ്. പിന്നെയും ഇത് തന്നെ ആവർത്തിക്കുന്ന നിനക്ക് ഇവിടെ ഇനി റൂമില്ല! ഒന്നും കേൾക്കണ്ട, ഇപ്പൊത്തന്നെ നിന്റെ സാധനങ്ങളുമെടുത്ത് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിക്കോ! ആർക്കും വേണ്ടാതെ അനാഥാലയത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചവളാണെന്ന് ആലോചിക്കാതെ അഭയം തന്ന എന്റെ ബുദ്ധിമോശം! ബാക്കിയുള്ള പെൺകുട്ടികളുടെ പേര് കൂടി നീ കാരണം ദോഷം കേൾപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!”
ആ അധിക്ഷേപം കേട്ടിട്ടും നൈമിക്ക് തിരിച്ചു ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ പതുക്കെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ബാഗും വസ്ത്രങ്ങളും എല്ലാം എടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ തിരിച്ചിറങ്ങി. ആ സമയം വാർഡന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ നൈമി പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഭയന്നു. ആ മുഖത്ത് സാധാരണ കാണുന്ന ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, പകരം എന്തോ ഒരു പഴയ പക പ്രതിഫലിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി! ഇത് വരെ അവളിൽ കാണാത്ത വല്ലാത്തൊരു ഭാവം!
ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരി മുട്ടുവിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം എന്ന് നൈമിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മുട്ടു ഭയത്തോടെ മാറി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അതിന് തുനിഞ്ഞില്ല. ‘അപ്പൊ ഞാൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആരോ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് വ്യക്തം. എന്നെയും ആ പെൺകുട്ടിയെയും സംബന്ധിക്കുന്ന എന്തോ ഒരു വലിയ രഹസ്യം ഇവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്…’ നൈമിയുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
കാറിലേക്ക് കയറിയ നൈമി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി മിണ്ടാതിരുന്നു. അരുൺ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
“ടാ… എന്താ ഇത്ര വലിയ ആലോചന?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ലാടാ… വണ്ടി വേഗം ആശുപത്രിയിലേക്ക് വിട്ടോ,” നൈമി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴും ഹോസ്റ്റലിൽ വെച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനയിലായിരുന്നു നൈമി. ആരോ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇരുന്ന് പറയുന്നത് പോലെ തോന്നി—അവളെ തേടി വരാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു ആപത്തിനെക്കുറിച്ച്! കഥയുടെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ സരോജ തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞ ആ ‘പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനായ മകനും’, തന്റെ കൺമുന്നിൽ കിടക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയും, വാർഡന്റെ മകന്റെ മരണവും തമ്മിൽ എന്തോ ഒരു ബന്ധമില്ലേ?
എന്തൊക്കെയോ വലിയ രഹസ്യങ്ങൾ മറനീക്കി പുറത്തുവരാനുണ്ട്. ഓരോന്ന് ആലോചിക്കുന്തോറും നൈമിക്ക് തലയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവളുടെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുന്ന, തന്റെ അതെ മുഖമുള്ള ആ നിഗൂഢ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
എന്നാൽ, അവർ ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ, തങ്ങളെ തേടി അവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്ന പുതിയ ‘അതിഥികൾ’ ആരാണെന്ന് നൈമി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവർക്കായി വലിയൊരു കെണിയൊരുക്കി ചിലർ അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
(തുടരും…)
1 Comment
Pingback: ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ അധ്യായം 2: കൺമുന്നിലെ പ്രതിബിംബം - By Reshma Lechus - കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ