Author: Reshma Lechus

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 6: പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗ്നിനാളം ​രഹസ്യ തുരങ്കത്തിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് പുറത്തേക്ക് ചാടിയ ആ ഭീകരരൂപം വാർഡന്റെ മകന്റെ നെഞ്ചിലേക്കാണ് വീണത്. വർഷങ്ങളായി ഇരുട്ടറയിൽ ചങ്ങലയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്നതിന്റെ വന്യത ആ രൂപത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. താടിയും മുടിയും നീണ്ടു ജടപിടിച്ച, കണ്ണുകളിൽ ചോരത്തിളപ്പുള്ള ആ മനുഷ്യൻ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല—സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്വന്തം മകൻ ഹരിപ്രസാദ്! ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞ ‘പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനായ മകൻ’. കോവിലകത്തിന്റെ സ്വത്തുക്കളും നിധിയും ഒറ്റയ്ക്ക് കൈക്കലാക്കാൻ വേണ്ടി സരോജ തമ്പുരാട്ടിയും വാർഡന്റെ മകനും ചേർന്ന് അവനെ ഭ്രാന്തനാക്കി ആ ഇരുട്ടറയിൽ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ​തന്റെ ജീവിതം തകർത്തവരോടുള്ള പകയോടെ ഹരിപ്രസാദ് വാർഡന്റെ മകന്റെ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വാർഡന്റെ മകൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. അവരിരുവരും നിലത്തുരുണ്ട് വലിയൊരു പോരാട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. ​”ഹരീ… വിടടാ അവനെ! നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” സരോജ തമ്പുരാട്ടി കയ്യിലിരുന്ന തോക്കുമായി മകന്റെ നേരെ ആഞ്ഞു. സ്വന്തം മകനേക്കാൾ…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 5: കോവിലകത്തെ ചതുരംഗം ​അരുണിന്റെ വിലക്കുകളെല്ലാം ലംഘിച്ചുകൊണ്ടാണ് നൈമി ആറാട്ടുകാവിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത്. കൂടെ വരാൻ അവൻ ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചതാണ്. പക്ഷേ, അജ്ഞാത സന്ദേശത്തിലെ ഭീഷണി അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. തന്റെ ഒരു എടുത്തുചാട്ടം കാരണം ദേവരാഗിന്റെയോ ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെയോ ജീവൻ അപകടത്തിലാകാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. നേരം പുലർന്നു വരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആറാട്ടുകാവിലേക്കുള്ള വഴിയിലുടനീളം വല്ലാത്തൊരു മൂടൽമഞ്ഞായിരുന്നു. ​പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ഏതോ ഒരു നൂലിഴ അവളെ ആ വഴിയിലൂടെ കൃത്യമായി നയിച്ചു. ഒടുവിൽ കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വലിയ വടക്കിനിപ്പറമ്പും കടന്ന് അവൾ ആ പഴയ നാലുകെട്ട് കോവിലകത്തിന് മുന്നിലെത്തി. ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ വേലുവും താമരയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്ന അതേ വലിയ മാളിക വീട്! പക്ഷേ ഇന്ന് അതിന് വല്ലാത്തൊരു പ്രേതാലയത്തിന്റെ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു. ​നൈമി പതുക്കെ കോവിലകത്തിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് പടികയറി ചെന്നു. വലിയ മരവാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു കാറ്റ്…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 4: ഇരുട്ടിലെ ചരടുവലികൾ ​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അരുണിന്റെ കാർ വീണ്ടും ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. കാറിന്റെ ജനാല ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴും നൈമിയുടെ മനസ്സിൽ ഹോസ്റ്റൽ വാർഡന്റെ ആ വന്യമായ മുഖമായിരുന്നു. തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ പക വെറുമൊരു ദേഷ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ‘എന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ച് അർദ്ധരാത്രിയിൽ വാർഡനെ വിളിച്ച ആ അജ്ഞാതൻ ആരായിരിക്കും? ആ ഫോൺ കോൾ വന്നതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണല്ലോ തന്നെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടത്.’ നൈമി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗിലേക്ക് ഒന്നുക്കൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ​അവളുടെ അസ്വസ്ഥത മനസ്സിലാക്കിയ അരുൺ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “നൈമി… നീ ഒത്തിരി ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നുണ്ട്. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയത് ഓർത്തു നീ വിഷമിക്കേണ്ടടാ. തത്കാലം നിനക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാം. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാ. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാകാത്തത് മറ്റൊന്നാണ്…” ​നൈമി പതുക്കെ തല തിരിച്ചു…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 3: നിഗൂഢതകളുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ ​ദേവരാഗിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ തല തിരിച്ച് വശത്തേക്ക് നോക്കിയത്. അവിടെ തൊട്ടടുത്തുതന്നെ നിൽക്കുന്ന നൈമിയെ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ ദേവരാഗിന്റെ കൈകളിലെ പിടിവിട്ടു. എന്നിട്ട് ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് നൈമിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ​അവൾ നൈമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം വിരിഞ്ഞു. “കുട്ടേട്ടാ… ദേ നോക്കിയേ! എന്നെപ്പോലെയുള്ള ആള്. ഇത് ഞാൻ തന്നെയല്ലേ? പക്ഷേ… ഞാൻ സാരിയാ ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്, ഇത് ജീൻസും ടോപ്പുമല്ലേ? ഹായ്… എന്റെ അതെ മുഖം, പക്ഷേ ഡ്രസ്സ് വേറെ വേറെ! നോക്കിയേ കുട്ടേട്ടാ… ഞാൻ വേറെ, ഞാൻ…” ​അവൾ കുട്ടിക്കളിയോടെ നൈമിയുടെ കൈകളിലും കവിളിലും മാറി മാറി തൊട്ടുനോക്കാൻ തുടങ്ങി. കൺമുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപമാണെന്നത്…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 2: കൺമുന്നിലെ പ്രതിബിംബം ​നൈമിയോട് കൃത്യമായി കാര്യം എന്താണെന്ന് പറയാതെയാണ് ദേവരാഗ് അവളെയും കൂട്ടി ബൈക്കിൽ പാഞ്ഞത്. വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കാണുമ്പോൾ തന്നെ നൈമിക്ക് എന്തോ അപകടം മണത്തിരുന്നു. വഴിയിലുടനീളം അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ദേവരാഗ് മറുപടി നൽകിയില്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമവും വെപ്രാളവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയുടെ കാഷ്വാലിറ്റിക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് ദേവരാഗ് ബൈക്ക് നിർത്തി. ​വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ നൈമി ദേഷ്യത്തിലും ആശങ്കയിലുമായി അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. “ടാ ദേവാ… എന്താ പറ്റിയത്? കാര്യം പറയാതെ നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്? ആർക്കാ അപകടം?” ​അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാൻ ദേവരാഗ് തുനിയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, ആശുപത്രിയുടെ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അവരുടെ സുഹൃത്തായ അരുൺ പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. ഡോക്ടർമാരുടെ കോട്ടണിഞ്ഞ അരുണിന്റെ മുഖത്തും വല്ലാത്തൊരു അമ്പരപ്പ് പ്രകടമായിരുന്നു. ​ദേവരാഗിനെ കണ്ടപാടെ…

​അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര ​പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ പേറി നിൽക്കുന്ന ആ വലിയ പുരയിടത്തിന് ഒരറ്റത്താണ് വേലുവിന്റെ ചെറിയ കുടിൽ. ഒരുകാലത്ത് ലക്ഷ്മിദേവി വിളയാടിയിരുന്ന കോവിലകവും അതിന്റെ വടക്കിനിപ്പരമ്പും ഇന്ന് കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. എങ്കിലും തമ്പുരാട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ വേലുവിന് ഇപ്പോഴും പഴയ ആദരവാണ്. ആ വലിയ നാലുകെട്ടിന്റെ പടികയറുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഭയഭക്തിബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. ​”വേലുവേ! ഇന്നലെ നിന്റെ കൂടെ കണ്ട കുട്ടി ഏതാ?” ​കോവിലകത്തിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്തിരുന്ന് സരോജ തമ്പുരാട്ടി ചോദിച്ചപ്പോൾ വേലു കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പടിക്കു താഴെ നിന്നു. തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ ഗാംഭീര്യമില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തതയും തളർച്ചയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ സങ്കടം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ വേലുവിന് തോന്നി. ​”അത് തമ്പുരാട്ടി… ആറാട്ട് കാവിൽ പൂരത്തിന് പോയപ്പോ കിട്ടിയതാ. മിണ്ടില്ല കുട്ടി. ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ചോരക്കുഞ്ഞ്! അന്നേരം നെഞ്ചോട് ചേർത്തതാ. ഇപ്പൊ എനിക്ക് അവളല്ലാതെ…

“അമ്മേ ഞാൻ എത്ര നേരമായി വിളിക്കുന്നു. അമ്മക്ക് ഇവിടെ എന്താ പണി ? എന്റെ കാര്യം അങ്ങനെ ആണോ ജോലിക്ക് നേരത്തെ ചെന്നില്ലെങ്കിൽ ആ എം. ഡി എന്നെ ചീത്ത വിളിക്കും. പിന്നെ അമ്മേ, അമ്മു  ഇത്രയും നേരം ആയിട്ട് എഴുന്നേറ്റിട്ട് ഇല്ല. അവളെ ഉണർത്തി ഫുഡ്‌ കൊടുത്തു അംഗൻവാടിയിൽ വിടണേ?” ഇത്രയും ഒറ്റ  ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തി പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ വിമല അവളെ വിളിച്ചു. “മോളെ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ രമണിയുടെ മോന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാൾ ആണ്. ഇവിടെ വന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ആ കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കണം” “എന്താ അമ്മേ ഈ പറയുന്നേ? കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച തന്ന പൈസ തീർന്നോ?” “ഞാൻ നോട്ട് അടിക്കുന്ന മെഷിൻ അല്ല ചോദിക്കുമ്പോൾ പൈസ എടുത്തു തരാൻ?” “വരുമ്പോൾ നോക്കട്ടെ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കൊണ്ട് വരാം. ഇപ്പൊ തന്നെ സമയം വൈകി.” അത്രയും പറഞ്ഞു അവൾ പോയി. കൂലി ഇല്ല എന്നാലും, പണിക്ക്…

“ടാ ഭദ്ര മരിച്ചു ഇന്ന് പുലർച്ചെ! ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ ഇരുമ്പ് ആഴിക്കുള്ളിൽ ഒരു സാരിയിൽ തൂങ്ങി. പാവം അവളെ നീയൊന്ന് ചേർത്തു നിർത്തിയെങ്കിൽ.. കൂടുതൽ ഒന്നും പറയുന്നില്ല മഹേഷേ!! പറഞ്ഞാൽ കൂടി പോകും അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു അത്രേയുള്ളു ഞാൻ വയ്ക്കുന്നു.” ”ആരാ ചേട്ടാ പാതിരാത്രിയിൽ?” “അത് മനുവാ.” “ഉം എന്താ കാര്യം?” “ഭദ്ര മരിച്ചു…” “ഭദ്രയോ? ചേട്ടന്റെ ആദ്യ ഭാര്യ പാവം ആയിരുന്നില്ലേ. എല്ലാവരും ചേർന്ന് അതിനെ… ഞാൻ ഇത് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ചേട്ടനെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കില്ലായിരുന്നു. അന്നൊന്നും ചേട്ടൻ പറഞ്ഞില്ല, ആ മനസ്സ് വേദനിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാവും നമുക്ക് കുഞ്ഞ് ഉണ്ടകാത്തത്. എന്റെ പണം കണ്ടിട്ടല്ലേ ചേട്ടൻ എന്നെ കല്യാണം കഴിച്ചത്?” “നീയൊന്ന് നിർത്താമോ? പാതിരാത്രിയായാലും തലയ്ക്കു സ്വൈരം തരരുത് നാശം പിടിക്കാൻ.” മഹേഷ്‌ പിറുപിറുത്ത് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി. ബാൽക്കാണിയിൽ കുറച്ചു നേരം ആകാശം നോക്കി നിന്നു. ഒരു നനുത്ത കാറ്റിന്റെ സ്പർശം അവനെ തലോടി…

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഞാൻ എന്താ പറയേണ്ടത് എന്ന് അറിയാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്. എല്ലാവരും ചേർന്ന് കുഞ്ഞു സമ്മാനം എനിക്ക് അയച്ചു തന്നപ്പോ സന്തോഷം കൊണ്ട് വാക്കുകൾ എല്ലാം ശൂന്യമായതു പോലെ ആയിരുന്നു. ഈ പുതു വർഷത്തിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഇൻസ്‌പെക്ടഡ് ഗിഫ്റ്റ് എഴുത്തിലൂടെ മാത്രം അറിയുന്ന എനിക്ക് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ സ്ഥാനം ഉണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞു അറിയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. നേരിട്ട് പോലും കണ്ടില്ലാത്ത എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യ രെ എന്റെ കൈയിൽ തരാൻ സ്‌നേഹം ❤️🥰😘.. മാത്രമേ ഉള്ളു. എഴുത്തും വായനയും ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയ ഈ സമ്മാനത്തെ ക്കാളും എനിക്ക് കിട്ടിയ അമൂല്യ നിധികളാണ് ❤️❤️😘😘😘. ആരുടേയും പേര് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. എല്ലാവരും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവർ തന്നെയാണ് ❤️.. വായിക്കാനും എഴുതാനും ഞാൻ ഒന്ന് പുറകെയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് വരുന്ന, കാണാതെ വരുമ്പോൾ what appil മെസ്സേജ് പ്രിയപ്പെട്ടവർ.. മോശം അവസ്ഥയിൽ…

ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ആ ഓണക്കാലം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു വയ്ക്കാനൊരു മണിച്ചേപ്പ് അല്ലെ നമ്മുടെ ഹൃദയം. ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് ബാല്യത്തിൽ നിറങ്ങളിൽ ചാലിച്ച എന്റെ ഓണ കാലത്തെ കുറിച്ചാണ്.. നിറങ്ങൾ കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും ആ കാലത്തെയാണ് ഞാൻ ഇഷ്‌ടപ്പെടുന്നത്. ഓല മേഞ്ഞ വീട്ടിൽ അതും ചോർന്നു ഒലിച്ചും ഈർപ്പവും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വീട്. കർക്കിടത്തിൽ കലി തീർത്തു പോയി. പുതു മലയാള വർഷത്തെ വരവേറ്റ് ഓണം ഇങ്ങ് എത്തി. എത്ര ദാരിദ്ര്യം ആയാലും ആ ഓണാനാളുകൾ സന്തോഷത്തിന്റെതാണ്.. കൂട്ടുകാർ ഒത്തു പറമ്പിൽ പോയി പൂക്കൾ പറിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു പൂക്കളം ഇട്ട് സ്കൂളിലേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടമാണ്. സ്കൂൾ അടക്കുന്നതിന് മുൻപ് സ്കൂളിൽ ഓണാഘോഷ പരിപാടി ഉണ്ടാകും. പൂക്കളവും ഓണ സദ്യയും ഉണ്ടാകും അന്നത്തെ ഓണപിരിവ് 50 രൂപ ആയിരിക്കും. അത് കൊടുക്കാൻ ഉള്ള ത്രാണി വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് വെളുപ്പിനെ എഴുന്നേറ്റ് പോയി പൂ പറിക്കും. ചെമ്പരത്തി, ചെത്തി, കോളാമ്പി, കൃഷ്ണ കീരിടം,…