Author: Reshma Lechus

​ഞാനും അരുണും ഒളിച്ചോടി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് കല്യാണം കഴിച്ച കഥ പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കുന്നവർ ചിരിക്കും. “എന്തിനാ ഒളിച്ചോടിയത്?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, ഒരു രസത്തിന് എന്ന് മാത്രമേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ! ​സത്യത്തിൽ ഞങ്ങളുടേത് ഇന്റർകാസ്റ്റ് മാര്യേജ് ആയിരുന്നെങ്കിലും വലിയ എതിർപ്പുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു വീട്ടുകാരും കണ്ട് സംസാരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ഉറപ്പിച്ച വിവാഹമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു വൈകുന്നേരം കാര്യങ്ങളാകെ മാറിമറിഞ്ഞു. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ കണ്ട ഏതോ ഒരു റീൽസിന്റെ പേരിൽ അരുൺ എന്നെ വിളിച്ചു. സംസാരിച്ച് സംസാരിച്ച് സംഗതി ചെറിയൊരു അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. ​”നിനക്ക് ഇപ്പോൾ എന്നോട് പണ്ടത്തെപ്പോലെ സ്നേഹമൊന്നുമില്ല. നിന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ എക്‌സിനോടാണ് ഇഷ്ടം!” അവൻ വെറുതെ ഒരു കുറ്റാരോപണം നടത്തി. ​”എനിക്ക് നിന്നോട് മാത്രം സ്നേഹമുള്ളൂ എന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഞാൻ ഇനിയിപ്പോ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്?” ദേഷ്യം കൊണ്ട് എന്റെ വിരലുകൾ തറഞ്ഞു. ​”എന്നാപ്പിന്നെ നീ ഇപ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വരണം! നമ്മൾ അമ്പലത്തിൽ പോയി താലി കെട്ടുന്നു,…

പ്രണയ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ അലിഖിത നിയമത്തിൽ പോലും നാം എന്ന ലോകത്തെ എത്ര മനോഹരമായിട്ടാണ് വർണിച്ചിരിക്കുന്നത്. കാറ്റായും മഴയായും വേനലായും എല്ലാം നാം ഇല്ലാതെ ഒരു കാലവും കടന്നു പോയിട്ടില്ല.. മനോഹരമായ സ്വപ്നത്തിന്റെ കാവടത്തിൽ നിനക്കായി മാത്രം കാത്തു നിൽക്കുന്ന പനീർ പൂ പോലെ എത്ര സുന്ദരമാണ്..

അഞ്ജുവിന്റെ പ്രണയ കഥകള് അഞ്ജുരഞ്ജിമ ആർ Publisher: ഹാർമോണിയം Price :220 Page 96 കഥകൾ കേവലം ഭാവനകളല്ല, മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ പച്ചയായ ഏടുകളാണ്. പ്രണയത്തിന് പലപ്പോഴും നാം കരുതുന്നതിലും വേറിട്ട മുഖങ്ങളുണ്ട്; ചിലപ്പോൾ അത് സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹമാണെങ്കിൽ മറ്റു ചിലപ്പോൾ വഞ്ചനയുടെയും അവഗണനയുടെയും നീറ്റലാണ്. ജീവിതം കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ അതിജീവനത്തിന്റെ വലിയ പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത്. ​സ്നേഹത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ വഴികൾ തിരഞ്ഞുപോയ ആ പെൺകുട്ടി ഒടുവിൽ തിരിച്ചറിയുന്നത്, പ്രണയത്തിന് ഒറ്റ നിർവചനമില്ലെന്ന സത്യമാണ്. സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ കൊതിക്കുന്ന ഏതൊരു മനസ്സിനെയും പോലെ അവളും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ച കാഴ്ചകളും നീറുന്ന ഓർമകളും അവശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കാലം കടന്നുപോയി. ആ ഓർമകൾ ഒരിക്കലും മരിക്കുന്നില്ല; നാം അറിയാതെ തന്നെ മനസ്സിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കോണിൽ അവയെന്നും അണയാത്ത കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. ​മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ആഴവും പ്രണയത്തിന്റെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഭാവങ്ങളും അനുഭവങ്ങളുടെ കനലുകളും അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന മികച്ചൊരു വായനാനുഭവമാണ് ഈ പുസ്തകം.

ജോണാപ്പി വിമിത ജിജീബ് Vimitha Jijeeb Publisher : harmonium publica Page : 96 Price :200 ഓർമ്മകൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഇടത്തിലേക്ക് ഒന്നൂടെ അവൾ യാത്ര പോയി. അങ്ങ് ബാല്യത്തിലെ ഓർമ്മകളിലേക്ക്… മഞ്ചാടി കുരു പിഴുങ്ങി വയറ്റിൽ ഉള്ളിൽ മരം വളർന്നു വരും എന്ന് കരുതിയ പൊട്ടത്തരം ഓർക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ ചിരി വരാറുണ്ട്.. ബാല്യത്തിൽ ഒപ്പിച്ച കുസൃതികളിൽ അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് നല്ല ചീത്ത കിട്ടുമ്പോഴും നന്നായി കാണും എന്ന് കരുതിയെങ്കിൽ തെറ്റി. നന്നായില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല കൂടുതൽ കുരുത്തക്കേട് കാണിച്ചിട്ടേ ഉള്ളു.. ഇപ്പൊ ഞാൻ ഓർക്കാറുണ്ട്. ഇത്രയും വലുതാക്കേണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. ആ ബാല്യകാലം തന്നെ മതി. അച്ചാച്ചന്റെ അവൽ നനച്ചതും എത്രയോ രുചികളിൽ കൂടി കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്.. ടൈം ട്രാവൽ കിട്ടിയിരുന്നേൽ ഒന്നൂടെ ആ കാലത്തിലേക്ക് കടന്നു പോയിട്ട് വരാമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ആ ഓർമ്മകൾ പലതും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.. ആ ഇന്നലെ കളിലെ അവൾ ഇടക്ക്…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 6: പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗ്നിനാളം ​രഹസ്യ തുരങ്കത്തിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് പുറത്തേക്ക് ചാടിയ ആ ഭീകരരൂപം വാർഡന്റെ മകന്റെ നെഞ്ചിലേക്കാണ് വീണത്. വർഷങ്ങളായി ഇരുട്ടറയിൽ ചങ്ങലയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്നതിന്റെ വന്യത ആ രൂപത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. താടിയും മുടിയും നീണ്ടു ജടപിടിച്ച, കണ്ണുകളിൽ ചോരത്തിളപ്പുള്ള ആ മനുഷ്യൻ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല—സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്വന്തം മകൻ ഹരിപ്രസാദ്! ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞ ‘പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനായ മകൻ’. കോവിലകത്തിന്റെ സ്വത്തുക്കളും നിധിയും ഒറ്റയ്ക്ക് കൈക്കലാക്കാൻ വേണ്ടി സരോജ തമ്പുരാട്ടിയും വാർഡന്റെ മകനും ചേർന്ന് അവനെ ഭ്രാന്തനാക്കി ആ ഇരുട്ടറയിൽ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ​തന്റെ ജീവിതം തകർത്തവരോടുള്ള പകയോടെ ഹരിപ്രസാദ് വാർഡന്റെ മകന്റെ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വാർഡന്റെ മകൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. അവരിരുവരും നിലത്തുരുണ്ട് വലിയൊരു പോരാട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. ​”ഹരീ… വിടടാ അവനെ! നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” സരോജ തമ്പുരാട്ടി കയ്യിലിരുന്ന തോക്കുമായി മകന്റെ നേരെ ആഞ്ഞു. സ്വന്തം മകനേക്കാൾ…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 5: കോവിലകത്തെ ചതുരംഗം ​അരുണിന്റെ വിലക്കുകളെല്ലാം ലംഘിച്ചുകൊണ്ടാണ് നൈമി ആറാട്ടുകാവിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത്. കൂടെ വരാൻ അവൻ ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചതാണ്. പക്ഷേ, അജ്ഞാത സന്ദേശത്തിലെ ഭീഷണി അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. തന്റെ ഒരു എടുത്തുചാട്ടം കാരണം ദേവരാഗിന്റെയോ ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെയോ ജീവൻ അപകടത്തിലാകാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. നേരം പുലർന്നു വരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആറാട്ടുകാവിലേക്കുള്ള വഴിയിലുടനീളം വല്ലാത്തൊരു മൂടൽമഞ്ഞായിരുന്നു. ​പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ഏതോ ഒരു നൂലിഴ അവളെ ആ വഴിയിലൂടെ കൃത്യമായി നയിച്ചു. ഒടുവിൽ കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വലിയ വടക്കിനിപ്പറമ്പും കടന്ന് അവൾ ആ പഴയ നാലുകെട്ട് കോവിലകത്തിന് മുന്നിലെത്തി. ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ വേലുവും താമരയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്ന അതേ വലിയ മാളിക വീട്! പക്ഷേ ഇന്ന് അതിന് വല്ലാത്തൊരു പ്രേതാലയത്തിന്റെ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു. ​നൈമി പതുക്കെ കോവിലകത്തിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് പടികയറി ചെന്നു. വലിയ മരവാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു കാറ്റ്…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 4: ഇരുട്ടിലെ ചരടുവലികൾ ​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അരുണിന്റെ കാർ വീണ്ടും ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. കാറിന്റെ ജനാല ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴും നൈമിയുടെ മനസ്സിൽ ഹോസ്റ്റൽ വാർഡന്റെ ആ വന്യമായ മുഖമായിരുന്നു. തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ പക വെറുമൊരു ദേഷ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ‘എന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ച് അർദ്ധരാത്രിയിൽ വാർഡനെ വിളിച്ച ആ അജ്ഞാതൻ ആരായിരിക്കും? ആ ഫോൺ കോൾ വന്നതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണല്ലോ തന്നെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടത്.’ നൈമി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗിലേക്ക് ഒന്നുക്കൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ​അവളുടെ അസ്വസ്ഥത മനസ്സിലാക്കിയ അരുൺ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “നൈമി… നീ ഒത്തിരി ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നുണ്ട്. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയത് ഓർത്തു നീ വിഷമിക്കേണ്ടടാ. തത്കാലം നിനക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാം. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാ. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാകാത്തത് മറ്റൊന്നാണ്…” ​നൈമി പതുക്കെ തല തിരിച്ചു…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 3: നിഗൂഢതകളുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ ​ദേവരാഗിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ തല തിരിച്ച് വശത്തേക്ക് നോക്കിയത്. അവിടെ തൊട്ടടുത്തുതന്നെ നിൽക്കുന്ന നൈമിയെ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ ദേവരാഗിന്റെ കൈകളിലെ പിടിവിട്ടു. എന്നിട്ട് ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് നൈമിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ​അവൾ നൈമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം വിരിഞ്ഞു. “കുട്ടേട്ടാ… ദേ നോക്കിയേ! എന്നെപ്പോലെയുള്ള ആള്. ഇത് ഞാൻ തന്നെയല്ലേ? പക്ഷേ… ഞാൻ സാരിയാ ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്, ഇത് ജീൻസും ടോപ്പുമല്ലേ? ഹായ്… എന്റെ അതെ മുഖം, പക്ഷേ ഡ്രസ്സ് വേറെ വേറെ! നോക്കിയേ കുട്ടേട്ടാ… ഞാൻ വേറെ, ഞാൻ…” ​അവൾ കുട്ടിക്കളിയോടെ നൈമിയുടെ കൈകളിലും കവിളിലും മാറി മാറി തൊട്ടുനോക്കാൻ തുടങ്ങി. കൺമുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപമാണെന്നത്…

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര അധ്യായം 2: കൺമുന്നിലെ പ്രതിബിംബം ​നൈമിയോട് കൃത്യമായി കാര്യം എന്താണെന്ന് പറയാതെയാണ് ദേവരാഗ് അവളെയും കൂട്ടി ബൈക്കിൽ പാഞ്ഞത്. വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കാണുമ്പോൾ തന്നെ നൈമിക്ക് എന്തോ അപകടം മണത്തിരുന്നു. വഴിയിലുടനീളം അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ദേവരാഗ് മറുപടി നൽകിയില്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമവും വെപ്രാളവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയുടെ കാഷ്വാലിറ്റിക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് ദേവരാഗ് ബൈക്ക് നിർത്തി. ​വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ നൈമി ദേഷ്യത്തിലും ആശങ്കയിലുമായി അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. “ടാ ദേവാ… എന്താ പറ്റിയത്? കാര്യം പറയാതെ നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്? ആർക്കാ അപകടം?” ​അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാൻ ദേവരാഗ് തുനിയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, ആശുപത്രിയുടെ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അവരുടെ സുഹൃത്തായ അരുൺ പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. ഡോക്ടർമാരുടെ കോട്ടണിഞ്ഞ അരുണിന്റെ മുഖത്തും വല്ലാത്തൊരു അമ്പരപ്പ് പ്രകടമായിരുന്നു. ​ദേവരാഗിനെ കണ്ടപാടെ…

​അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര ​പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ പേറി നിൽക്കുന്ന ആ വലിയ പുരയിടത്തിന് ഒരറ്റത്താണ് വേലുവിന്റെ ചെറിയ കുടിൽ. ഒരുകാലത്ത് ലക്ഷ്മിദേവി വിളയാടിയിരുന്ന കോവിലകവും അതിന്റെ വടക്കിനിപ്പരമ്പും ഇന്ന് കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. എങ്കിലും തമ്പുരാട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ വേലുവിന് ഇപ്പോഴും പഴയ ആദരവാണ്. ആ വലിയ നാലുകെട്ടിന്റെ പടികയറുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഭയഭക്തിബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. ​”വേലുവേ! ഇന്നലെ നിന്റെ കൂടെ കണ്ട കുട്ടി ഏതാ?” ​കോവിലകത്തിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്തിരുന്ന് സരോജ തമ്പുരാട്ടി ചോദിച്ചപ്പോൾ വേലു കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പടിക്കു താഴെ നിന്നു. തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ ഗാംഭീര്യമില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തതയും തളർച്ചയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ സങ്കടം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ വേലുവിന് തോന്നി. ​”അത് തമ്പുരാട്ടി… ആറാട്ട് കാവിൽ പൂരത്തിന് പോയപ്പോ കിട്ടിയതാ. മിണ്ടില്ല കുട്ടി. ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ചോരക്കുഞ്ഞ്! അന്നേരം നെഞ്ചോട് ചേർത്തതാ. ഇപ്പൊ എനിക്ക് അവളല്ലാതെ…