നിൻ കടക്കണ്ണിൻ നോവ് ഇന്നു ഞാനെൻ കരളിൻ മൺപാത്രത്തിലെടുക്കട്ടെ! നിൻ്റെ മിഴിനീർകണം താഴെ താഴ്വരയിൽ പൊട്ടിച്ചിരിക്കട്ടെ. തവ നീലനിശകൾ സ്വപ്നം കണ്ടുറങ്ങട്ടെ നിൻ നിളയൊഴുകട്ടെ, എൻവ്രണിതശലഭമേ..
ഉള്ളിലൊരു കുട്ടിയെ സൂക്ഷിക്കൂ.ആ കുതൂഹല ലോചനങ്ങളാണ്നാളത്തെ നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. കുട്ടിത്തമാണ് ജീവിതത്തിൻ്റെഅഭൗമമായ കവിത!
ആരോരും ഇല്ലാതിരുന്ന പാറുവമ്മയെ അയൽവാസി ഷംസുദ്ദീൻ നോക്കിപ്പോന്നു. മരിച്ചപ്പോൾ അവർക്കന്ത്യ കർമ്മവും ചെയ്തു.…
എത്രവട്ടം നിൻതീരത്തുനിന്ന് തിരിച്ചയക്കപ്പെട്ടാലും നിന്നിലേക്ക് നിരന്തരമെത്തു- മെൻ മിഴിത്തിരകൾ.. രാത്രിയിലെൻ ജാലകത്തി- നുമപ്പുറം നിന്നു പെയ്യും വെൺ ചന്ദ്രനെയെങ്ങനെ കടക്കണ്ണെയ്യാതിരിപ്പൂ…
പുഴയുടെ കൈയിലൊതുങ്ങി അവർ കിടന്നു ഒന്നും പറയാനാവാതെ, ഓളങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദ സംഗീതം മനം നിറച്ച് ഒഴുകി. കാറ്റ് വന്നു…
തിരയെണ്ണാൻ കടലോരത്ത് ചെന്നപ്പോൾ, എന്റെ നോവുകൾ കടലമ്മ കടം ചോദിച്ചു. നുരയിട്ട തിരകളെ കരയിലേക്കയച്ച്, എന്റെ കാലിൽ തൊട്ട് കടൽ…
കാവ്യ നർത്തകീ നിൻ പാദ ചലനം ധ്വനിതരംഗമായി കവിതതൻ ചാരുദളം വിടർത്തീ… ദേവീ നിൻ ചിരിതൻ മധുര ധ്വനിയിൽ മുങ്ങി…
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഴയ പുഴയോരത്ത് വീണ്ടും ആ രണ്ട് മരങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടി. “താൻ വല്ലാതെ ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു!” “ഉം……
എത്ര പാളികൾ തുറന്നാലും ജാലകത്തിലൂടെ ഒരിക്കലും അകത്തേക്കു കടക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു വീടാണ് ഓരോ മനസ്സും ഓരോ മനുഷ്യരും..
