എന്റെ പ്രിയപുസ്തകം: ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം
വായനശാലയിലെ അലമാരകളിൽ നിന്നോ കൂട്ടുകാരുടെ കൈകളിൽ നിന്നോ ഒക്കെയായി എത്രയോ പുസ്തകങ്ങൾ നമ്മൾ വായിച്ചു തീർക്കുന്നു. ചിലതൊക്കെ വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ നമ്മൾ മറക്കും. എന്നാൽ വളരെ അപൂർവ്വം ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായന കഴിഞ്ഞാലും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെ കിടക്കും, ഒപ്പമുള്ള ഒരു നിഴലുപോലെ. എനിക്ക് അങ്ങനെയൊന്നാണ് ഒ. വി. വിജയന്റെ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’.
പലരും പറയാറുണ്ട് ഖസാക്ക് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ പാടാണെന്ന്. പക്ഷേ, എനിക്കൊരിക്കലും അങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടില്ല. ആദ്യ തവണ വായിച്ചപ്പോൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈവിധ്യമാണ് ആകർഷിച്ചതെങ്കിൽ, പിന്നീടുള്ള വായനകളിൽ ആ വരികൾക്കിടയിലെ വലിയൊരു ലോകമാണ് മുന്നിൽ തുറന്നു കിട്ടിയത്.
തന്റെ ഉള്ളിലെ ഏതോ ഒരു വലിയ സങ്കടത്തിൽ നിന്നും പാപബോധത്തിൽ നിന്നും ഓടിയൊളിക്കാൻ രവി എന്ന യുവാവ് വന്നെത്തുന്ന ഒരു ഗ്രാമമാണ് ഖസാക്ക്. കരിമ്പനകളും അറബിക്കുളവും ചേതാലിയുടെ മലനിരകളും നിറഞ്ഞ ആ ഗ്രാമം വായനക്കാരെയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉള്ളിലൊതുക്കും. അള്ളാപ്പിച്ചാ മൊല്ലാക്കയും, മൈമുനയും, കുപ്പുവച്ചനും, രവിയുമെല്ലാം വെറും കഥാപാത്രങ്ങളല്ല, നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലെ പലവിധ ചിന്തകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും പ്രതിഫലനങ്ങൾ തന്നെയാണ്.
ഈ നോവലിലെ ഭാഷയ്ക്കൊരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ട്. വരികളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ നമ്മളും ആ കരിമ്പനക്കാറ്റേറ്റ് അവിടെ നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. “ചിലപ്പോൾ ഓർമ്മകൾ പനമ്പറ്റകൾ പോലെയാണ്, കാറ്റിൽ ഉലയുമ്പോൾ പഴയ ഏതോ ജന്മത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കും…” എന്നൊക്കെ വായിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അറിയാതെ ഒന്ന് ശാന്തമാകും.
മനുഷ്യൻ എത്രയൊക്കെ ആളുകൾക്കിടയിൽ ജീവിച്ചാലും ഒടുവിൽ തനിച്ചാണെന്ന ഒരു വലിയ സത്യം ഈ പുസ്തകം പറഞ്ഞുതരുന്നുണ്ട്. കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞാലും, സാങ്കേതികവിദ്യകൾ എത്ര മാറിയാലും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭാവങ്ങൾ മാറില്ലെന്ന് ഖസാക്ക് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഇന്നും പുസ്തകഷെൽഫിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒന്നായി ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം തുടരുന്നത്.
