Author: Arunkumar P V

​ചെറുകര ഗ്രാമം ആകെ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയിൽ അമർന്നിരുന്നു. കത്തുന്ന വേനൽച്ചൂടിൽ, ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോടെ സൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ തീപ്പന്തം പോലെ നിൽക്കേണ്ട സമയം. എന്നാൽ, അന്ന്, പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഇരുട്ട് ആകാശത്തെ മൂടി. ​തുടക്കത്തിൽ അതൊരു വലിയ കാർമേഘമായിരിക്കുമെന്നാണ് ആളുകൾ കരുതിയത്. മുറ്റം തൂത്തുവാരി നിന്ന മാധവിയമ്മ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. “ഹേ, നല്ല മഴ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ടല്ലോ,” അവർ മുറുമുറുത്തു. കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരുന്ന രാഘവൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. “ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മഴമേഘമോ? ഇത്രയും നേരം വെയിലായിരുന്നല്ലോ?” ​പക്ഷേ, കാർമേഘമായിരുന്നില്ല അത്. ഇരുട്ട് നിമിഷങ്ങൾക്കകം കടുപ്പം വെച്ചു. വെളിച്ചം പതിയെ മാഞ്ഞുപോയി. കോഴികൾ പരിഭ്രമിച്ചു കൂവി വിളിച്ചു, പക്ഷികൾ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ പറന്നു. തെങ്ങിൻതോപ്പിലെ ഇലകൾ നിശ്ചലമായി നിന്നു. സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞതുപോലെ, നാട്ടിൽ ഒരു അർദ്ധരാത്രിയുടെ പ്രതീതി. ​ചെറുകരയിലെ ജനങ്ങൾക്ക് പരിഭ്രമമായി. കുട്ടികൾ പേടിച്ച് അമ്മമാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പ്രായമായവർ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ഭഗവാനെ വിളിച്ചു. ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം…