Author: Arunkumar P V

  ​സൗഹൃദം, അത് സ്നേഹത്തിൻ കൈത്തിരി, സുഹൃത്തുക്കൾ ബന്ധുക്കളായി മുന്നിൽ. സ്വർഗ്ഗീയമാം ബന്ധമതിൻ മധുരം, എന്നാലും ഓർക്കുക, വേണ്ടതിലേറെയായാൽ, ​അമൃതും വിഷമായ് മാറിടാം…   ആഴത്തിൽ വേരൂന്നും ചില സൗഹൃദം. അറിയാതെ, മെല്ലെ മനസ്സിൽ പടരും, അർബുദം പോലൊരു ഭീകരരൂപം! ​ശാന്തമാം മനസ്സിനെ കാർന്നുതിന്നീടും, സമാധാനം കെടുത്തി, ഉറക്കം കെടുത്തും.   കുടുംബബന്ധത്തിൻ കോട്ടകൾ തകർക്കും, കരയുന്ന കണ്ണുകൾ സമ്മാനമായിടും. ​അതിരുകൾ മായും, അടുപ്പം വിഷമാകും, സ്വയം നഷ്ടമാകുന്ന വേദന അറിയും..   ആപത്തിൻ വാതിൽ തുറക്കും ബന്ധങ്ങൾ, അലിവില്ലാതൊരു ദുർവിധി പോലെ. ​അർബുദമാം കോശം മുറിച്ചു മാറ്റുന്നപോൽ, ആ വിഷബന്ധത്തെ വേരോടെ പിഴുതെറിയണം. അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതം, തകർന്നൊരു തോണി പോൽ, മരണത്തിൻ തീരം തേടി നീങ്ങും.   ​ഓരോ ബന്ധത്തിലും വേണ്ട അതിർവരമ്പ്, തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ വരച്ചീടണം. അളവറിഞ്ഞാൽ മാത്രം അമൃതാകും സൗഹൃദം, അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതം കയ്ച്ചുപോകും…. Disclaimer: The viewpoints and opinions expressed in this post…

​ പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണി. തണുത്തുറഞ്ഞ ഇരുട്ട് വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും കട്ടപിടിച്ചു നിന്നു. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലെ, വിജനമായ ഒരു കുന്നിൻ മുകളിലായിരുന്നു ആ പഴയ തറവാട്. വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിക്കാത്ത ആ വീടിന്റെ താക്കോൽ എങ്ങനെയോ അലക്‌സിന്റെ കൈവശം എത്തിച്ചേർന്നു. ഒരു പാരമ്പര്യ സ്വത്തായിരുന്നില്ല, ഒരു ദുരൂഹമായ വാതുവെപ്പായിരുന്നു അവനെ അവിടേക്ക് എത്തിച്ചത്. ഒരു രാത്രി അവിടെ തങ്ങുക. ​അലക്‌സ് തന്റെ ടോർച്ച് ഓണാക്കി. അതിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം തുരുമ്പിച്ച വാതിൽ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പഴകിയ മരത്തിന്റെയും ഈർപ്പത്തിന്റെയും ഗന്ധം തളംകെട്ടി നിന്നു. ചുമരുകളിൽ പൂപ്പൽ പിടിച്ച ചിത്രങ്ങൾ, ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ ചിലന്തിവലകൾ, എല്ലായിടത്തും നിശബ്ദതയുടെ കനം. അവൻ ഹാളിലെ പൊടിപിടിച്ച സോഫയിൽ ഇരുന്നു, മനസ്സിനെ ധൈര്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ​”ഇതൊരു പഴയ വീട് മാത്രമാണ്. മറ്റൊന്നുമില്ല,” അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. കൃത്യം 3:15-ന്, താഴത്തെ നിലയിലെവിടെയോ തറയിൽ എന്തോ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.…

​ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ കൽപ്പടവിലിരുന്ന്, രാധ എന്നും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മിഴികളിലെ നനവ് എന്നും ഒരുപോലെയായിരുന്നു, മങ്ങാത്ത മഴപോലെ. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, ഒരു മഴക്കാലത്താണ്, രാധയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് സുരേഷ് പട്ടണത്തിലേക്ക് പോയത്. നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയെന്നും, വൈകാതെ തിരികെ വന്ന് അവളെയും മകൾ മീനുവിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാമെന്നും വാക്ക് നൽകി. പോകുമ്പോൾ, മീനുവിന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈയ്യിൽ ഒരു ഓടക്കുഴൽ സമ്മാനിച്ചു, “ഇത് രാധയുടെ പാട്ടാണ്, എന്നും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാവും,” എന്ന് പറഞ്ഞ്. ​ആദ്യമൊക്കെ കത്തുകൾ മുടങ്ങാതെ വന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾക്ക്. പിന്നെ, കത്തുകൾ കുറഞ്ഞു, ഒടുവിൽ നിന്നു. “പട്ടണത്തിന്റെ തിരക്കിൽ അകന്നുപോയതാവും,” എന്ന് ആളുകൾ അടക്കം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ രാധ വിശ്വസിച്ചില്ല. ​ഓരോ ദിവസവും രാധ ആ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മീനു, ആ ഓടക്കുഴലെടുത്ത് കൽപ്പടവിലിരുന്ന് വിഷാദമധുരമായ രാഗം മീട്ടി. ആ പാട്ടിൽ സുരേഷിന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഓടക്കുഴലിന്റെ ഈണം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ, രാധയുടെ കവിളിലൂടെ ഒരു…

വിഭാഗം- കഥ ശീർഷകം- “നിധിപോലെ” ​ഒരുകാലത്ത്, സമുദ്രത്തിനരികിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ആമിന എന്ന ഒരു വൃദ്ധ താമസിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ മാത്രമേ പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പലരും ആ നിധി സ്വർണ്ണമോ രത്നമോ ആയിരിക്കുമെന്ന് കരുതി, എന്നാൽ ആമിന അത് വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല. ​ ഒരു ദിവസം, അക്ബർ എന്ന് പേരുള്ള ധൈര്യശാലിയായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ആമിനയെ സമീപിച്ചു. ​”അമ്മേ, ആ നിധി എവിടെയാണ്? വർഷങ്ങളായി എല്ലാവരും തിരയുന്ന ആ രഹസ്യം എന്നോട് പറയുമോ?” അവൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.ആമിന അവനെ നോക്കി സൗമ്യമായി ചിരിച്ചു. “മോനെ, ആ നിധി ഇവിടെ, നമ്മുടെ ഈ ഗ്രാമത്തിൽത്തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷേ അത് കാണണമെങ്കിൽ, നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം. ഒരാഴ്ചക്കാലം, പകരം ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, നീ ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ വീട്ടിലും പോയി അവർക്ക് എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യണം.” ​ അക്ബർ അമ്പരന്നുപോയി. ഇതൊരു നിധിയാണോ? എങ്കിലും, അവൻ ആ വാക്ക്…

“എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ”   ​ ആ ദിവസം മോളുവിന്റെ ലോകം ഒരു ഞൊടിയിടയിൽ മാറിമറിഞ്ഞു. പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷാഫലം വന്ന വൈകുന്നേരം, അച്ഛൻ അവളുടെ കൈയിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം വെച്ചുകൊടുത്തു. അതൊരു പുതിയ സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ ആയിരുന്നു.   ​”ഇതാണ് നിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ പഠന സഹായി, മോളൂ,” അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.   ​ ആ ഫോൺ വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല മോളുവിന്. അത് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു താക്കോലായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ, ഓൺലൈൻ ക്ലാസുകൾക്കും പഠനപരമായ കാര്യങ്ങൾക്കും മാത്രമായി ഉപയോഗിച്ച ആ ഫോൺ, പതിയെ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായി മാറി. ​ മോളുവിന്റെ വീട്ടിൽ മറ്റ് പല ഉപകരണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ, അമ്മയുടെ വിശ്വസ്തനായ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു വലിയ പ്രഷർ കുക്കർ. തിടുക്കമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അത് അവരുടെ ഭക്ഷണം സമയത്തിന് തയ്യാറാക്കി. പുതിയ എയർ ഫ്രയർ വന്നതോടെ, എണ്ണ കുറച്ചുള്ള പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. പിന്നെയുണ്ട്, മുറിക്കകത്ത്…

അന്നൊരു നവംബർ രാത്രിയായിരുന്നു. കോടമഞ്ഞ് ഒരു വെളുത്ത പുടവ പോലെ നഗരത്തെ പുതച്ചിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ പതിവുള്ള തിരക്കുകൾ എങ്ങോ ഒളിച്ചുപോയതുപോലെ. തെരുവുവിളക്കുകൾ മങ്ങി, ദൂരെനിന്ന് വരുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദംപോലും നേർത്തു. റോഡരികിലെ മരങ്ങൾ തണുപ്പിൽ വിറച്ച് നിന്നു. ​പുറത്തെ തണുപ്പിനെക്കാൾ ഒരു പത്തുമടങ്ങ് തണുപ്പായിരുന്നു വരുണിന്റെ മനസ്സിൽ. അവൻ ബാൽക്കണിയിൽ, കൈകളിൽ ഒരു കപ്പ് ചൂടുള്ള കാപ്പിയുമായി, കമ്പി വേലിക്ക് മുകളിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിന്നു. നഗരത്തിന്റെ നിശബ്ദത ചെവിയിൽ അലറി. ഇന്നേക്ക് കൃത്യം ഒരു വർഷം മുൻപാണ് ആ രാത്രി സംഭവിച്ചത്… ജീവിതം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞത്. ​വരുൺ ഒരു കവിയായിരുന്നു. പേരും പ്രശസ്തിയും നേടിത്തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവന്റെ കവിതകൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്, അവനുവേണ്ടി മാത്രം ചിരിക്കുന്ന, അവനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച അവന്റെ പ്രിയതമയായ പ്രിയയായിരുന്നു. പ്രിയ ഒരു ചിത്രകാരിയായിരുന്നു. നിറങ്ങൾ അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നൃത്തം ചെയ്തിരുന്നു. അവരുടെ ലോകം പരസ്പരം വാക്കുകളും, നിറങ്ങളും, സ്നേഹവും കൈമാറി സന്തുഷ്ടമായിരുന്നു. ​കൈകളിലെ കാപ്പി…

​അടുക്കളയുടെ കിഴക്കേ ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ ലക്ഷ്മിക്ക് അവളുടെ ലോകം കാണാം. ഒരു തുണ്ടു മുറ്റം, അവിടെ നിറയെ ഓർമ്മകൾ പേറുന്ന ചെടികൾ. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു, മൺചട്ടിയിൽ വളരുന്ന, ഇലകൾ മാത്രം കാണുന്ന ആ നിശാഗന്ധി ചെടി. എത്രയോ വർഷമായി അവളതിനെ പരിചരിക്കുന്നു, ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ. ​നിശാഗന്ധി പൂക്കുന്നത് ഒരു അത്ഭുതമാണ്. വർഷത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ മാത്രം, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുള്ള രാത്രിയിൽ, ആരും കാണാതെ, ആരും അറിയാതെ അത് മെല്ലെ ഇതളുകൾ വിടർത്തും. ആ സൗരഭ്യം… അത് ലക്ഷ്മിക്ക് അവളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ​ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവ്, ഗോപാലൻ, ഒരു സാധാരണ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. തിരക്കിട്ട ജീവിതം. അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ സമയം കുറവായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി. പരസ്പരം അകന്നുപോയ രണ്ടു തീരങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. ഗോപാലന് വീട്ടു കാര്യങ്ങളിലോ, ലക്ഷ്മിയുടെ സന്തോഷങ്ങളിലോ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നിശാഗന്ധിയുടെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ചോ, അതിന്റെ ഗന്ധത്തെക്കുറിച്ചോ ഒക്കെ ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഗോപാലൻ അതൊന്നും…

​ സൂര്യൻ കിഴക്കേ ചക്രവാളത്തിൽ കണ്ണിറുക്കിയതും അശോകൻ തിരക്കിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. അറുപത് വയസ്സിനോടടുത്ത അവന്റെ ജീവിതം എന്നും ഒരു മാരത്തൺ ഓട്ടമായിരുന്നു. ഒരു കൈയിൽ പ്രഭാത ദിനപ്പത്രവും മറുകൈയിൽ പഴയ തടിപ്പെട്ടിയുമായി അയാൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. “സമയം, സമയം, സമയം,” അതായിരുന്നു അയാളുടെ സ്ഥിരം മന്ത്രം. തിരക്ക് പിടിച്ച ഈ നഗരത്തിൽ അശോകന് ആകെ സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരു ചെറിയ ചായക്കട മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഭാര്യ കമല നേരത്തെ യാത്രയായി. മകൻ അരുൺ, വിദേശത്ത് വലിയ ശമ്പളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. “അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കണം. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എനിക്കിവിടെ ഭയങ്കര തിരക്കാണ്, പിന്നെ വിളിക്കാം,” ഇതായിരുന്നു അവന്റെ സ്ഥിരം പല്ലവി. ​            ഇന്നത്തെ ദിവസം അശോകന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി താൻ വിട്ടുപോന്ന തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു യാത്ര. ചായക്കടയുടെ താക്കോൽ അയൽക്കാരൻ രാമന് ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു, “ഒരു ദിവസം……

ആദ്യമഴ കഴിഞ്ഞ്, നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോപാലന്റെ ചായക്കടയിലെ മഞ്ഞളിച്ച ട്യൂബ് ലൈറ്റിന് ചുറ്റും ഈയാമ്പാറ്റകൾ കൂട്ടമായെത്തി. അവ വെളിച്ചത്തിൽ ചിറകടിച്ചു, ചിലത് ചൂടുകൊണ്ട് ചിതറിത്തെറിച്ചു, ചിലത് വിളക്കിന്റെ ചില്ലിൽ തലയിടിച്ച് താഴെ വീണു. ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടുകൊണ്ട് ചായയും വടയും കഴിച്ചു. ഈയാമ്പാറ്റകളുടെ ഹ്രസ്വമായ ആയുസ്സിനെക്കുറിച്ചും വെളിച്ചത്തോടുള്ള അവയുടെ അടങ്ങാത്ത ആകർഷണത്തെക്കുറിച്ചും അവർ അടക്കം പറഞ്ഞു. ഗോപാലൻ നിസ്സംഗതയോടെ അവയെ അടിച്ചുവാരി കളയാനുള്ള ചൂല് എടുത്തു. അക്കൂട്ടത്തിൽ ‘മിന്നി’ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഈയാമ്പാറ്റ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കൂട്ടത്തിലെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു. വെളിച്ചം അവൾക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യമായിരുന്നു, നാശത്തിന്റെ കെണിയായിരുന്നില്ല. അവൾ ആ ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ ഏറ്റവും മുകൾ ഭാഗത്ത്, ചൂട് കുറഞ്ഞ ഒരിടം കണ്ടെത്തി, അവിടെയിരുന്ന് വെളിച്ചത്തിന്റെ ഊർജ്ജം മുഴുവൻ ആസ്വദിച്ചു. തന്റെ കൂട്ടുകാർ വെളിച്ചത്തിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നത് അവൾ വേദനയോടെ കണ്ടു. ആകർഷണത്തിനു പിന്നാലെ അന്ധമായി പറക്കാതെ, വെളിച്ചത്തിന്റെ ഉറവിടത്തിൽ തന്നെ…

​ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള വെളിച്ചം ഗ്രാമത്തിലെ മൺപാതയിൽ നേർത്ത നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി. ആ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, മാധവൻ്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു മുറിവിൻ്റെ നീറ്റൽ ഉണ്ടായി. ശാരീരികമായ ഒരു മുറിവായിരുന്നില്ല അത്; മനസ്സിനേറ്റ, കാലം മായ്ക്കാത്ത ഒരു ആഴമുള്ള മുറിവ്. ​മാധവൻ്റെ ഏക മകനായിരുന്നു അരവിന്ദ്. ഉത്സാഹിയായ, ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. മാധവന് അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച് വലിയ പ്രതീക്ഷകളുണ്ടായിരുന്നു. മകൻ ഡോക്ടറാകണം എന്നായിരുന്നു മാധവൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ അരവിന്ദിന് ഇഷ്ടം സംഗീതമായിരുന്നു. അവൻ്റെ മുറി നിറയെ ഗിറ്റാറുകളും സംഗീതോപകരണങ്ങളുമായിരുന്നു. ​”സംഗീതം വെറും നേരമ്പോക്കാണ് അരവിന്ദ്, അതുകൊണ്ട് വയറു നിറയുമോ? നീ എൻ്റെ വാക്ക് കേൾക്കണം. ഡോക്ടറാകണം. അതാണ് നിന്റെ ഭാവി,” ഒരു ദിവസം മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​”അച്ഛാ, എൻ്റെ സന്തോഷം സംഗീതത്തിലാണ്. ഞാൻ ഒരു നല്ല സംഗീതജ്ഞനാകും,” അരവിന്ദ് മറുപടി പറഞ്ഞു. ​അതായിരുന്നു അവരുടെ അവസാനത്തെ വലിയ സംഭാഷണം. ആ വാദപ്രതിവാദത്തിന് ശേഷം,…