തിരക്കുകൾ ബാക്കി വെച്ചത്

​ സൂര്യൻ കിഴക്കേ ചക്രവാളത്തിൽ കണ്ണിറുക്കിയതും അശോകൻ തിരക്കിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. അറുപത് വയസ്സിനോടടുത്ത അവന്റെ ജീവിതം എന്നും ഒരു മാരത്തൺ ഓട്ടമായിരുന്നു. ഒരു കൈയിൽ പ്രഭാത ദിനപ്പത്രവും മറുകൈയിൽ പഴയ തടിപ്പെട്ടിയുമായി അയാൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. “സമയം, സമയം, സമയം,” അതായിരുന്നു അയാളുടെ സ്ഥിരം മന്ത്രം.

തിരക്ക് പിടിച്ച ഈ നഗരത്തിൽ അശോകന് ആകെ സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരു ചെറിയ ചായക്കട മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഭാര്യ കമല നേരത്തെ യാത്രയായി. മകൻ അരുൺ, വിദേശത്ത് വലിയ ശമ്പളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.

“അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കണം. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എനിക്കിവിടെ ഭയങ്കര തിരക്കാണ്, പിന്നെ വിളിക്കാം,” ഇതായിരുന്നു അവന്റെ സ്ഥിരം പല്ലവി.

​            ഇന്നത്തെ ദിവസം അശോകന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി താൻ വിട്ടുപോന്ന തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു യാത്ര. ചായക്കടയുടെ താക്കോൽ അയൽക്കാരൻ രാമന് ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു,

“ഒരു ദിവസം… ഒരു ദിവസം ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം. ചില കാര്യങ്ങൾ, തീർക്കാനുണ്ട്.”

രാമൻ തലയാട്ടി.

​ബസ്സിൽ കയറിയപ്പോൾ ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു സീറ്റ് കിട്ടിയത് അയാളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. തിരക്കില്ലാത്ത ഈ നിമിഷം അയാളുടെ മനസ്സ് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഓടി. അന്ന് കമല ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, “ഒന്ന് കാണാൻ വരാമോ?” എന്ന് അവൾ കെഞ്ചി ചോദിച്ചിരുന്നു. അശോകന്റെ മറുപടി “ഇപ്പോൾ കടയിൽ നല്ല തിരക്കാണ് കമലേ, കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു വരാം,” എന്നായിരുന്നു. അന്നവൻ പോയില്ല. കാരണം, ആ ദിവസം കടയിൽ നല്ല കച്ചവടമായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം പോയപ്പോൾ ആ കണ്ണ് അടഞ്ഞിരുന്നു.

​പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ച ഒരു മൺകുടം അയാൾ പുറത്തെടുത്തു. അതൊരു പുഴമണലായിരുന്നു. കമലയ്ക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പുഴയുടെ മണൽ. “തിരക്കുകൾ ഒഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു ദിവസം പോകാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റിവെച്ച യാത്ര. ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവൾ യാത്രയായി, തനിച്ചാക്കി.

​അരുണിന്റെ കാര്യം ആലോചിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ നെഞ്ചൊന്നു നീറി. അവനെ പഠിപ്പിക്കാനും വളർത്താനും വേണ്ടി ഓടിയപ്പോൾ, അവന്റെ കുട്ടിക്കാലം ശ്രദ്ധിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല. “നീ നന്നായി പഠിക്ക് മോനേ, എനിക്ക് തിരക്കാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ണാൻ നേരമില്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞ് തട്ടിക്കളഞ്ഞ എത്രയോ നിമിഷങ്ങൾ! ഇന്ന് അവൻ വലിയവനായി,തിരക്കുള്ളവനായി. വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ പറയും, “അച്ഛാ, ഞാൻ കുറച്ചു തിരക്കിലാ. ഞാൻ വിളിച്ചോളാം.”

​      ബസ് ഗ്രാമത്തിലെത്തി. പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള ആ പഴയ വീടിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ അയാൾ ആ പെട്ടി വെച്ചു. മുറ്റത്തെ മാവിൽ കമലയുടെ ചിരി ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അവിടം മുഴുവൻ ശാന്തം. തിരക്കില്ലാത്ത ലോകം. അയാൾ പുഴയിലേക്ക് നടന്നു. പുഴയപ്പോഴും ഒഴുകുന്നു. ഒരു തിരക്കുമില്ലാതെ. അശോകൻ ആ മൺകുടം തുറന്ന് മണൽ പുഴയിലേക്ക് വിതറി. “കമലേ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ എന്റെ തിരക്കിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നു. ഇനി എനിക്കൊരു തിരക്കുമില്ല.”

​          തിരികെ പോരാൻ അശോകൻ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഇരുന്നു. അപ്പോൾ, തണുത്ത ഒരു കാറ്റ് അയാളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു:

“ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത തിരക്കുകളായിരുന്നു, നിനക്ക് ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം.”

അയാൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. തിരക്കില്ലാത്ത ആകാശത്ത് ഒരു നക്ഷത്രം മാത്രം തിളങ്ങി നിന്നു. അതയാളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കമലയായിരുന്നു. അയാൾ ഫോണെടുത്തു, മകനെ വിളിച്ചു. ആദ്യമായി അയാൾ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരച്ഛനായി അവനോട് സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു….

#എന്റെരചന – തിരക്ക്