മാതൃത്വം എന്നിലൂടെ

മാതൃദിനത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് പലർക്കും അവരുടെ അമ്മമാരെക്കുറിച്ച് പറയാൻ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളും ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്ത് വച്ച നിമിഷങ്ങളും ഉണ്ടാകും.

ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ച സന്തോഷ ദിവസങ്ങൾ, ചേർത്ത് പിടിത്തങ്ങൾ, സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, സുരക്ഷിതത്വം തോന്നിച്ച സ്പർശങ്ങൾ… അങ്ങനെ പലതും.

പക്ഷേ എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് എടുത്ത് പറയാൻ അത്തരത്തിൽ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്.

ഉമ്മയെ അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് ഞാൻ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതെന്ന് പോലും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല.

എന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചുംബനം മാത്രമുണ്ട്. അത് ഞാൻ ഉമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്തത്, ഉമ്മ മരിച്ചതിന് ശേഷമാണ്.

ഒരേ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചിട്ടും, എന്തൊക്കെയോ വാശികളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും അകലം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.

ഒരുപാട് സമയം ഞങ്ങൾ കലഹിച്ചും, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാതെ ജീവിച്ചുമായിരുന്നു കടന്നുപോയത്.

അന്ന് ആരാണ് ശരി, ആരാണ് തെറ്റ് എന്നായിരുന്നു കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം.

പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് ഒരു ഉമ്മയ്ക്കും സ്വന്തം മക്കളെ സ്നേഹിക്കാതെ ഇരിക്കാനാവില്ല എന്നതാണ്. ഉമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു.

എനിക്ക് സത്യസന്ധമായി പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ, ഉമ്മ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് “എനിക്ക് ഉമ്മയെ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അതിന് അതെ എന്ന് പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.

ഉമ്മയുടെ പല നിലപാടുകളോടും പ്രതികരണങ്ങളോടും എനിക്ക് യോജിപ്പില്ലായിരുന്നു.

ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നത് സ്നേഹം എല്ലായ്പ്പോഴും മൃദുവായ ഭാഷയിലോ ചേർത്ത് പിടിത്തങ്ങളിലോ മാത്രം പ്രകടമാകണമെന്നില്ല എന്നതാണ്.

ചില സ്നേഹങ്ങൾ വളരെ അപരിചിതമായ രൂപങ്ങളിലായിരിക്കും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുക.

നമ്മൾ തിരിച്ചറിയാൻ വൈകുന്ന സ്നേഹങ്ങൾ.

ഉമ്മയെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങിയത് ഒരുപക്ഷേ ഉമ്മയുടെ മരണത്തിന് ശേഷമായിരിക്കും.

കാരണം അന്ന് ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കലഹങ്ങളുടെ ശബ്ദം അത്രയും വലുതായിരുന്നു.

അതിന് ഇടയിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദത കേൾക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

വിട്ടുവീഴ്ചയുടെ വിലയും, ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ശേഷം വരുന്ന ശൂന്യതയും ഞാൻ വൈകിയാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.

ഒരു മാതൃസ്നേഹം എന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അനുഭവിച്ചത് എന്റെ ex husband ന്റെ ഉമ്മയിലൂടെയാണ്.

അവരുടെ മൂന്ന് മക്കളോടും അവർ കാണിച്ചിരുന്ന ആ സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹം ഞാൻ അടുത്തുനിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

മക്കൾക്കായി മാറ്റിവെക്കൽ, മക്കളുടെ വിഷമങ്ങളിൽ കൂടെയുണ്ടാകൽ, അവരുടെ സന്തോഷത്തിനായി സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ പോലും മാറ്റിവെക്കൽ…

അത് എനിക്ക് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.

എന്റെ സ്വന്തം ഉമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷമങ്ങളോ നിരാശകളോ ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ പോലും, ആ ഉമ്മ എന്നോട് പറയുമായിരുന്നു:

“ഉമ്മമാർ എന്ത് ചെയ്താലും ഉള്ളിൽ മക്കളോട് സ്നേഹം തന്നെയായിരിക്കും.

അതുകൊണ്ട് എത്ര അഭിപ്രായ വ്യത്യാസമുണ്ടായാലും സ്വന്തം ഉമ്മയെ സ്നേഹിക്കണം… നോക്കണം…”

പലർക്കും അമ്മായി അമ്മമാരെക്കുറിച്ച് പറയാൻ വേദനിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളായിരിക്കും ഉണ്ടാകുക.

പക്ഷേ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ സ്വന്തം ഉമ്മയെക്കുറിച്ച് പോലും മോശമായി പറയരുത്, ഉപാധികളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കണം എന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ആ ഉമ്മയാണ്.

സ്നേഹത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങളും, പ്രത്യേകിച്ച് “അമ്മ” എന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും ഞാൻ പഠിച്ചത് അവിടെ നിന്നാണ്.

പിന്നീട് ഞാൻ ഒരു അമ്മയായി മാറിയപ്പോൾ, ജീവിതത്തെ കാണുന്ന എന്റെ രീതിയും മാറി.

ഞാനെന്ന വ്യക്തിയെ ഒരു അമ്മയായി തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ, സത്യത്തിൽ “അമന്റെ ഉമ്മ” ആവാൻ കഴിഞ്ഞതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാര്യമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകളെ മനസ്സിലാക്കാനും,

മനുഷ്യരുടെ വ്യത്യസ്തതകളെ അംഗീകരിക്കാനും,

സ്നേഹം എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ രൂപത്തിലാകണമെന്നില്ലെന്ന് പഠിക്കാനും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞത് അവനോടൊപ്പമുള്ള ജീവിതത്തിലൂടെയാണ്.

അവന്റെ ഓരോ ചെറിയ മുന്നേറ്റവും,

അവൻ ലോകത്തെ കാണുന്ന പ്രത്യേക രീതിയും,

അവന്റെ നിശ്ശബ്ദതകളും സന്തോഷങ്ങളും എന്നെ മറ്റൊരു മനുഷ്യയാക്കി മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഒരു പ്രത്യേക കുട്ടിയുടെ അമ്മയാകുന്നതിന്റെ യാത്ര മനോഹരം മാത്രമല്ല.

അമ്മയെന്ന നിലയിൽ അഭിമാനം തോന്നുന്ന അതേ പ്രോസസിലൂടെ തന്നെ ഒരുപാട് ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർച്ചകളിലൂടെയും പൊട്ടിപ്പൊളിവുകളിലൂടെയും കടന്നുപോകേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ ശക്തിയായി നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന പോലെ തോന്നും.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ തകർന്നുപോകുന്ന പോലെ തോന്നും.

എങ്കിലും ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു ചിരിയോ, ഒരു ചേർത്ത് പിടിത്തമോ മതി… വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ ശക്തി കിട്ടാൻ.

അമന്റേയും ഐദിന്റേയും ഉമ്മയായിരുന്നുകൊണ്ടുള്ള ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ എന്നെ വീണ്ടും രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്തത്.

ഞാൻ ഒരു “മികച്ച അമ്മ” ആണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നില്ല.

മികച്ചതാകാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും പൂർണ്ണമായി കഴിയുന്ന ഒരാളുമല്ല ഞാൻ.

പക്ഷേ ഞാൻ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്.

ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്.

ഒരാൾക്ക് കൂടുതൽ പരിഗണന ലഭിക്കുന്നു എന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് തോന്നാതിരിക്കാനായി ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്.

കഷ്ടതകൾ വരുമ്പോൾ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ നിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.

ഒറ്റപ്പെടുത്താതെ “നീ ഒറ്റക്കല്ല” എന്ന് തോന്നുന്ന വിധം കൂടെ ചേർത്ത് നിർത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.

കാരണം ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും വലിയ വാക്കുകളിലൂടെയോ പ്രകടനങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രം അല്ലെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചിലപ്പോൾ അതൊരു വിധിന്യായമില്ലാത്ത കേൾവിയാണ്.

ചിലപ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിക്കലാണ്.

ചിലപ്പോൾ അവരുടെ തെറ്റുകളേക്കാൾ അവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കലാണ്.

എനിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ പല കാര്യങ്ങളും എന്റെ മക്കൾക്ക് ലഭിക്കണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.

ഒരുപക്ഷേ എന്റെ മാതൃത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ വികാരവും അതായിരിക്കും.

ഇന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.

നമ്മൾ അനുഭവിച്ച കുറവുകൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ കഠിനരാക്കുന്നില്ല.

പകരം, മറ്റൊരാൾക്ക് അത് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യരാക്കുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ അതാണ് മാതൃത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള രൂപം.

സ്വന്തം മുറിവുകൾ മക്കളുടെ മേൽ വീഴാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

എനിക്ക് എന്റെ ഉമ്മയോട് പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരുപാട് സ്നേഹങ്ങൾ ഇന്നും ഉള്ളിലുണ്ട്.

പക്ഷേ ഞാൻ എന്റെ മക്കളെ ചേർത്ത് പിടിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, ഒരുപക്ഷേ ആ പറയാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം അവരിലേക്കും എത്തുന്നുണ്ടാകാം.

അതുകൊണ്ടാവാം, ചില ബന്ധങ്ങൾ അവസാനിച്ചാലും അവ നമ്മളിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക.

ചില സ്നേഹങ്ങൾ വൈകിയാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്.

പക്ഷേ മനസ്സിലായാൽ പിന്നെ ജീവിതം മുഴുവൻ നമ്മളെ മാറ്റിമറിക്കാൻ അതിന് കഴിയുകയും ചെയ്യും.