നിശാഗന്ധി പൂത്തപ്പോൾ

​അടുക്കളയുടെ കിഴക്കേ ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ ലക്ഷ്മിക്ക് അവളുടെ ലോകം കാണാം. ഒരു തുണ്ടു മുറ്റം, അവിടെ നിറയെ ഓർമ്മകൾ പേറുന്ന ചെടികൾ. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു, മൺചട്ടിയിൽ വളരുന്ന, ഇലകൾ മാത്രം കാണുന്ന ആ നിശാഗന്ധി ചെടി. എത്രയോ വർഷമായി അവളതിനെ പരിചരിക്കുന്നു, ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.

​നിശാഗന്ധി പൂക്കുന്നത് ഒരു അത്ഭുതമാണ്. വർഷത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ മാത്രം, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുള്ള രാത്രിയിൽ, ആരും കാണാതെ, ആരും അറിയാതെ അത് മെല്ലെ ഇതളുകൾ വിടർത്തും. ആ സൗരഭ്യം… അത് ലക്ഷ്മിക്ക് അവളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു.

​ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവ്, ഗോപാലൻ, ഒരു സാധാരണ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. തിരക്കിട്ട ജീവിതം. അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ സമയം കുറവായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി. പരസ്പരം അകന്നുപോയ രണ്ടു തീരങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. ഗോപാലന് വീട്ടു കാര്യങ്ങളിലോ, ലക്ഷ്മിയുടെ സന്തോഷങ്ങളിലോ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നിശാഗന്ധിയുടെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ചോ, അതിന്റെ ഗന്ധത്തെക്കുറിച്ചോ ഒക്കെ ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഗോപാലൻ അതൊന്നും കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല.

“വെറുമൊരു പൂവല്ലേ ലക്ഷ്മി,”

എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് തള്ളുമായിരുന്നു.

​അന്ന് ഒരു വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയായിരുന്നു. അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് ഗോപാലൻ പതിവുപോലെ ടിവിയുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. ലക്ഷ്മി ജനലിനടുത്തെത്തി. അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ സന്തോഷത്താൽ നിശബ്ദയാക്കി. നിശാഗന്ധിയുടെ തണ്ടിൽ, ഒരു വെളുത്ത മെഴുകുതിരി പോലെ, ഒരു വലിയ മൊട്ട്. അത് വിടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു!

​ലക്ഷ്മി പതിയെ ഗോപാലന്റെ അടുത്തെത്തി,

“ഏട്ടാ, ഇന്നെന്റെ നിശാഗന്ധി പൂക്കും. ഒരുപാട് നാളായി കാത്തിരിക്കുന്നു,”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിറയെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.

​ഗോപാലൻ ചാനലുകൾ മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ, മുഖമുയർത്താതെ പറഞ്ഞു,

“ഓഹ്, അത് വിരിഞ്ഞോളും. നീ പോയി കിടന്നോ ലക്ഷ്മി, എനിക്ക് നാളെ നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കണം.”

​ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം വാടി. ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി. അവളുടെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ പോലും കാണാൻ ഗോപാലന് സമയമില്ലേ?

​അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു, പക്ഷേ കിടക്കയിലേക്ക് പോയില്ല. അവൾ നിശാഗന്ധിയുടെ അരികിൽ കസേരയിട്ട് ഇരുന്നു. പതിയെ ഇരുട്ടിൽ, ആ മൊട്ട് വിടർന്നു തുടങ്ങി. ആദ്യത്തെ വെളുത്ത ഇതൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ, മുറിയിലേക്ക് ആ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധം ഒഴുകിയെത്തി. അതവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു. അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു,

“എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ആളില്ലെങ്കിലും, നീയെനിക്കായി പൂക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, എന്റെ കൂട്ടുകാരി.”

​സമയം അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പൂവ് പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞു. ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന വെളുത്ത ഇതളുകൾ, സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള കേസരങ്ങൾ. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ച!

​പെട്ടെന്ന്, പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ. ഗോപാലൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. ടിവി കണ്ടു മടുത്തോ, അതോ ഉറക്കം വന്നിട്ടോ എന്നവൾക്കറിയില്ല.

​”ലക്ഷ്മി, നീ ഇനിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ… ഓഹ്, പൂവ് വിരിഞ്ഞോ?”

​അയാൾ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. നിശാഗന്ധിയുടെ സൗരഭ്യം അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. അയാൾ സ്വയമറിയാതെ പൂവിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.

​”ഇത്രയും ഭംഗിയോ ഇതിന്? ഞാൻ… ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലല്ലോ ലക്ഷ്മി.”

ഗോപാലൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, അയാളുടെ ശബ്ദം വിസ്മയം കൊണ്ടു മുറിഞ്ഞു.

​”ഇതിങ്ങനെ ഒരു രാത്രിയേ കാണൂ ഏട്ടാ. പ്രഭാതമാകുമ്പോൾ വാടിപ്പോകും,”

ലക്ഷ്മി അയാളെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിഷാദവും പ്രതീക്ഷയും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

​ഗോപാലൻ ലക്ഷ്മിയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. അയാൾ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

​”എനിക്കറിയാം ലക്ഷ്മി, കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ഒരുപാട് തിരക്കിലായിരുന്നു. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ച… നീയെത്രയോ തവണ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ കാണാതെ പോയ ഈ നിശാഗന്ധിയെപ്പോലെ… ഞാൻ നിന്നേയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയി, അല്ലേ?”

​ആ വാക്കുകൾ ലക്ഷ്മിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പതിച്ചു.

​”നിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും… ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ക്ഷമിക്കണം ലക്ഷ്മി. ഈ സൗരഭ്യം പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതവും മനോഹരമായിരിക്കണം,” അയാൾ വാടിത്തുടങ്ങുന്ന പൂവിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

​നിശാഗന്ധി പൂത്തുനിന്ന ആ രാത്രിയിൽ, അവർ ആദ്യമായി ഹൃദയം തുറന്നു സംസാരിച്ചു. വാടിപ്പോകുന്ന ആ പൂവ് അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തത്, ഓരോ നിമിഷവും വിലപ്പെട്ടതാണെന്നും, പ്രണയം ഒരു നിശാഗന്ധിയെപ്പോലെ, ശ്രദ്ധയോടെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് വാടിപ്പോകുമെന്നുമാണ്.അടുത്ത സൂര്യോദയം വരെ അവർ ആ പൂവിന് കാവലിരുന്നു. കിഴക്ക് വെള്ളകീറുമ്പോൾ നിശാഗന്ധി പൂവ് വാടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, ലക്ഷ്മിയുടെയും ഗോപാലന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ സൗരഭ്യം പരന്നിരുന്നു. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ നിശാഗന്ധി പൂത്തിരുന്നു, സ്നേഹത്തിന്റെ, തിരിച്ചറിവിന്റെ നിശാഗന്ധി….