എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ

“എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ”

​ ആ ദിവസം മോളുവിന്റെ ലോകം ഒരു ഞൊടിയിടയിൽ മാറിമറിഞ്ഞു. പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷാഫലം വന്ന വൈകുന്നേരം, അച്ഛൻ അവളുടെ കൈയിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം വെച്ചുകൊടുത്തു. അതൊരു പുതിയ സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ ആയിരുന്നു.

​”ഇതാണ് നിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ പഠന സഹായി, മോളൂ,” അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.

​ ആ ഫോൺ വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല മോളുവിന്. അത് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു താക്കോലായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ, ഓൺലൈൻ ക്ലാസുകൾക്കും പഠനപരമായ കാര്യങ്ങൾക്കും മാത്രമായി ഉപയോഗിച്ച ആ ഫോൺ, പതിയെ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായി മാറി.

​

മോളുവിന്റെ വീട്ടിൽ മറ്റ് പല ഉപകരണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ, അമ്മയുടെ വിശ്വസ്തനായ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു വലിയ പ്രഷർ കുക്കർ. തിടുക്കമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അത് അവരുടെ ഭക്ഷണം സമയത്തിന് തയ്യാറാക്കി. പുതിയ എയർ ഫ്രയർ വന്നതോടെ, എണ്ണ കുറച്ചുള്ള പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. പിന്നെയുണ്ട്, മുറിക്കകത്ത് എപ്പോഴും മൂളിയിരുന്ന മോസ്‌ക്വിറ്റോ റാക്കറ്റ്.

രാത്രിയിൽ അതിന്റെ ‘ചടപട’ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് ഒരു തരം സുരക്ഷിതത്വമായിരുന്നു. ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള വലിയ ഫ്രിഡ്ജ്, വീട്ടിലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം കേടുകൂടാതെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. അതുപോലെ, പച്ചക്കറികൾ വേഗത്തിൽ അരിയാൻ അമ്മയെ സഹായിക്കുന്ന ചോപ്പർ പോലുള്ള ചെറിയ ഉപകരണങ്ങളും വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു.

​എന്നാൽ, ഈ ഉപകരണങ്ങൾക്കിടയിൽ മോളുവിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് അവളുടെ ഫോൺ തന്നെയായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുവെച്ച ആ ഉപകരണം.

​ ഒരു ദിവസം, അവർക്ക് അടിയന്തരമായി യാത്ര പോകേണ്ടിവന്നു. എല്ലാരും കൂടി പുറത്തിറങ്ങി കുറച്ചു ദൂരം പോയപ്പോഴാണ് അമ്മ വലിയൊരു പ്രശ്‌നത്തിൽ കുടുങ്ങിയത്. വീടിന്റെ വാതിൽ പൂട്ടിയിട്ട് താക്കോൽ എവിടെയോ വെച്ച് മറന്നു. ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ പാല് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗ്യാസ് ഓഫാക്കാൻ മറന്നു. അമ്മ പരിഭ്രാന്തയായി.

​”എനിക്കിപ്പോൾ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല മോളൂ,” അമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

മോളുവിന് പെട്ടെന്ന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. അവൾ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഫോൺ എടുത്തു. വീട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു.

“ദയവായി, ഞങ്ങളുടെ താക്കോൽ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുമോ? ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ പാല് വെച്ചിട്ട് ഓഫാക്കാൻ മറന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു.

​സുഹൃത്ത് പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെത്തി, അവിടൊക്കെ തിരഞ്ഞപ്പോൽ താക്കോൽ വാതിൽപടിയുടെ മുകളിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് അടുപ്പ് അണച്ചു. ഒരു വലിയ അപകടം ഒഴിവായി.

​ ആ ദിവസം, മോളുവിന് മനസ്സിലായി, അവളുടെ ഫോൺ വെറുമൊരു വിനോദോപാധി മാത്രമല്ല, ഒരു വലിയ ആവശ്യം വരുമ്പോൾ അത് കൈത്താങ്ങാകാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ഉപകരണം കൂടിയാണ്. അത് പഠിക്കാനും, ലോകത്തെ അറിയാനും, പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി ബന്ധപ്പെടാനും, അടിയന്തര ഘട്ടങ്ങളിൽ സഹായം തേടാനും അവളെ പ്രാപ്തയാക്കി.

​അവിടെയിരിക്കുന്ന മറ്റ് ഉപകരണങ്ങൾ ഭൗതികമായ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുമ്പോൾ, അവളുടെ ഫോൺ ബന്ധങ്ങളുടെയും അറിവിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും ആവശ്യമാണ് നിറവേറ്റിയത്.

​”നീയില്ലാതെ ഞാൻ എന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരാ?” ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് മോളു പുഞ്ചിരിച്ചു.

#എന്റെരചന