മായാത്ത ഓർമ

​ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള വെളിച്ചം ഗ്രാമത്തിലെ മൺപാതയിൽ നേർത്ത നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി. ആ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, മാധവൻ്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു മുറിവിൻ്റെ നീറ്റൽ ഉണ്ടായി. ശാരീരികമായ ഒരു മുറിവായിരുന്നില്ല അത്; മനസ്സിനേറ്റ, കാലം മായ്ക്കാത്ത ഒരു ആഴമുള്ള മുറിവ്.

​മാധവൻ്റെ ഏക മകനായിരുന്നു അരവിന്ദ്. ഉത്സാഹിയായ, ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. മാധവന് അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച് വലിയ പ്രതീക്ഷകളുണ്ടായിരുന്നു. മകൻ ഡോക്ടറാകണം എന്നായിരുന്നു മാധവൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ അരവിന്ദിന് ഇഷ്ടം സംഗീതമായിരുന്നു. അവൻ്റെ മുറി നിറയെ ഗിറ്റാറുകളും സംഗീതോപകരണങ്ങളുമായിരുന്നു.

​”സംഗീതം വെറും നേരമ്പോക്കാണ് അരവിന്ദ്, അതുകൊണ്ട് വയറു നിറയുമോ? നീ എൻ്റെ വാക്ക് കേൾക്കണം. ഡോക്ടറാകണം. അതാണ് നിന്റെ ഭാവി,”

ഒരു ദിവസം മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​”അച്ഛാ, എൻ്റെ സന്തോഷം സംഗീതത്തിലാണ്. ഞാൻ ഒരു നല്ല സംഗീതജ്ഞനാകും,”

അരവിന്ദ് മറുപടി പറഞ്ഞു.

​അതായിരുന്നു അവരുടെ അവസാനത്തെ വലിയ സംഭാഷണം. ആ വാദപ്രതിവാദത്തിന് ശേഷം, അരവിന്ദ് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ വീടുവിട്ടിറങ്ങി. അവൻ പോകുമ്പോൾ വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ച ശബ്ദം മാധവൻ്റെ കാതിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. ആ വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടായി.

​മാധവൻ പലയിടത്തും അന്വേഷിച്ചു. പോലീസിൽ പരാതി നൽകി. ഒരു ഫലവുമുണ്ടായില്ല. ഓരോ ദിവസവും, അവൻ്റെ അഭാവം ആ വീട്ടിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു. മാധവൻ്റെ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും തകർന്നു. ആരും അറിയാതെ അയാൾ കരഞ്ഞു. “എന്തിനാണ് ഞാൻ എൻ്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവനിൽ അടിച്ചേൽപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്?” എന്ന ചോദ്യം അയാളെ നിരന്തരം വേട്ടയാടി.വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മാധവൻ ഏകനായി ജീവിച്ചു.

​ഒരു ദിവസം, നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ സംഗീത പരിപാടിയെക്കുറിച്ച് മാധവൻ പത്രത്തിൽ കണ്ടു. ‘അരവിന്ദ്: സംഗീതത്തിൻ്റെ രാജകുമാരൻ’ എന്ന തലക്കെട്ട് അയാളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. മാധവൻ്റെ നെഞ്ച് ശക്തിയായി മിടിച്ചു. സംശയത്തോടെ, പരിപാടി നടക്കുന്ന ഹാളിലേക്ക് അയാൾ നടന്നു.സ്റ്റേജിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് മുന്നിൽ, മുപ്പത് വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഗിറ്റാർ വായിച്ച് പാടുന്നു. ആ ശബ്ദം, ആ രൂപം… അത് അരവിന്ദ് തന്നെയായിരുന്നു!

ആളുകൾ ആവേശത്തോടെ കൈയ്യടിക്കുന്നു. അവൻ ഒരു വിജയമായിരുന്നു.

​പരിപാടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മാധവൻ ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു മൂലയിൽ കാത്തുനിന്നു. തന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അരവിന്ദിൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ആശ്ചര്യം, സങ്കടം, സ്നേഹം… പല ഭാവങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു.

​”അച്ഛാ,” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.

​മാധവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അന്ന് ദേഷ്യത്തിൽ താൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളും, മകൻ വാതിൽ അടച്ചുപോയ ശബ്ദവും അയാളോർത്തു.

​”എനിക്ക് തെറ്റി മോനേ. എൻ്റെ സ്വാർത്ഥത… നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” മാധവൻ വിതുമ്പി.

അരവിന്ദ് അടുത്തെത്തി, മാധവൻ്റെ തളർന്ന കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അച്ഛാ, അച്ഛൻ്റെ സ്നേഹം എനിക്കറിയാം. അന്ന് എനിക്കും ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനെടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ വരാതിരുന്നത്.”

ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ആ മുറിവിൽ ഒരു നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. അച്ഛനും മകനും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് കേവലം ഒരു കൂടിച്ചേരലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച്, മനസ്സിലെ മുറിവ് ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതിൻ്റെ ആദ്യ സൂചനയായിരുന്നു.

​മുറിവുകൾ മായും, പക്ഷേ അതിൻ്റെ പാടുകൾ എന്നും ഓർമ്മപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ, ആ മുറിവുകൾ സ്നേഹം കൊണ്ട് കഴുകിക്കളയുമ്പോൾ, ആ പാടുകൾ പോലും മനോഹരമായ ഒരു ഓർമ്മയായി മാറിയേക്കാം.

#എന്റെ രചന

#വിഷയം- മുറിവ്   ( കഥ)