നിധി പോലെ

വിഭാഗം- കഥ

ശീർഷകം- “നിധിപോലെ”

​ഒരുകാലത്ത്, സമുദ്രത്തിനരികിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ആമിന എന്ന ഒരു വൃദ്ധ താമസിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ മാത്രമേ പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പലരും ആ നിധി സ്വർണ്ണമോ രത്നമോ ആയിരിക്കുമെന്ന് കരുതി, എന്നാൽ ആമിന അത് വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല.

​ ഒരു ദിവസം, അക്ബർ എന്ന് പേരുള്ള ധൈര്യശാലിയായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ആമിനയെ സമീപിച്ചു.

​”അമ്മേ, ആ നിധി എവിടെയാണ്? വർഷങ്ങളായി എല്ലാവരും തിരയുന്ന ആ രഹസ്യം എന്നോട് പറയുമോ?”

അവൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.ആമിന അവനെ നോക്കി സൗമ്യമായി ചിരിച്ചു.

“മോനെ, ആ നിധി ഇവിടെ, നമ്മുടെ ഈ ഗ്രാമത്തിൽത്തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷേ അത് കാണണമെങ്കിൽ, നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം. ഒരാഴ്ചക്കാലം, പകരം ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, നീ ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ വീട്ടിലും പോയി അവർക്ക് എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യണം.”

​ അക്ബർ അമ്പരന്നുപോയി. ഇതൊരു നിധിയാണോ? എങ്കിലും, അവൻ ആ വാക്ക് പാലിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

​ആദ്യ ദിവസം, വയസ്സായ ഒരാൾക്ക് വെള്ളം കോരാൻ അവൻ സഹായിച്ചു. രണ്ടാം ദിവസം, കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ അവൻ സമയം കണ്ടെത്തി. മൂന്നാം ദിവസം, ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിന് ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കി നൽകി. അവൻ പകരം ഒന്നും സ്വീകരിച്ചില്ല, എല്ലാവരോടും പുഞ്ചിരിച്ചു.

​ ഏഴു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അക്ബർ ആമിനയുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. അവൻ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.

​

“ഞാൻ ചെയ്തു, അമ്മേ. ഞാൻ എല്ലാവരെയും സഹായിച്ചു. പക്ഷേ, എനിക്ക് നിധി കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”

അവൻ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

​ആമിന അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

“മോനെ, നീ കണ്ണടച്ച് ആ ഒരാഴ്ചക്കാലം ഓർക്കുക.”

​അക്ബർ കണ്ണുകളടച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ, അവൻ സഹായിച്ച ആളുകളുടെ സന്തോഷകരമായ മുഖങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു. അയാൾ കോരിയെടുത്ത വെള്ളം കുടിച്ച് ആ വയസ്സായയാൾ പറഞ്ഞ നന്ദി, കുട്ടികൾ പഠിച്ച അറിവ് കണ്ട് രക്ഷിതാക്കൾക്ക് ഉണ്ടായ ആശ്വാസം — ഇവയെല്ലാം അവനൊരു അനുഭൂതി നൽകി.

​

“എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു വലിയ സന്തോഷം തോന്നുന്നു, അമ്മേ. ഞാൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയ ആ സ്നേഹവും സഹായവുമാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം.”

​ആമിന തലയാട്ടി.

“അതെ മോനെ, അതാണ് നിധി. സ്വർണ്ണത്തേക്കാൾ വിലയേറിയത് നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന സ്നേഹവും, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ അവർ നൽകുന്ന സ്ഥാനവുമാണ്. നീ നിധി കണ്ടെത്തി.”

​

അക്ബർ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ മനസ്സിലാക്കി, യഥാർത്ഥ നിധി ഒരു വസ്തുവല്ല, മറിച്ച് ദയയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രവർത്തികളിലൂടെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ നേടുന്ന സന്തോഷമാണ്. അതോടെ, അവൻ ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ചെറുപ്പക്കാരനായി മാറി.