“മറന്നു പോയ വീട് “

​ പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണി. തണുത്തുറഞ്ഞ ഇരുട്ട് വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും കട്ടപിടിച്ചു നിന്നു. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലെ, വിജനമായ ഒരു കുന്നിൻ മുകളിലായിരുന്നു ആ പഴയ തറവാട്. വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിക്കാത്ത ആ വീടിന്റെ താക്കോൽ എങ്ങനെയോ അലക്‌സിന്റെ കൈവശം എത്തിച്ചേർന്നു. ഒരു പാരമ്പര്യ സ്വത്തായിരുന്നില്ല, ഒരു ദുരൂഹമായ വാതുവെപ്പായിരുന്നു അവനെ അവിടേക്ക് എത്തിച്ചത്. ഒരു രാത്രി അവിടെ തങ്ങുക.

​അലക്‌സ് തന്റെ ടോർച്ച് ഓണാക്കി. അതിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം തുരുമ്പിച്ച വാതിൽ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പഴകിയ മരത്തിന്റെയും ഈർപ്പത്തിന്റെയും ഗന്ധം തളംകെട്ടി നിന്നു. ചുമരുകളിൽ പൂപ്പൽ പിടിച്ച ചിത്രങ്ങൾ, ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ ചിലന്തിവലകൾ, എല്ലായിടത്തും നിശബ്ദതയുടെ കനം. അവൻ ഹാളിലെ പൊടിപിടിച്ച സോഫയിൽ ഇരുന്നു, മനസ്സിനെ ധൈര്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

​”ഇതൊരു പഴയ വീട് മാത്രമാണ്. മറ്റൊന്നുമില്ല,” അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.

കൃത്യം 3:15-ന്, താഴത്തെ നിലയിലെവിടെയോ തറയിൽ എന്തോ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മരത്തടികൾ നിലത്തുരയുന്നതുപോലൊരു ശബ്ദം. അലക്‌സിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. അവൻ ടോർച്ച് ആ ശബ്ദം കേട്ട ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു, പക്ഷേ ഒന്നും കണ്ടില്ല.

അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു, കാലുകൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വെച്ചു. അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നാണ് ശബ്ദം വരുന്നത്. അടുക്കളയുടെ വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അവൻ പതിയെ വാതിൽക്കൽ എത്തി ടോർച്ച് അകത്തേക്ക് അടിച്ചു. അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടന്ന പാത്രങ്ങൾ, തകർന്ന ഗ്ലാസുകൾ. പക്ഷേ, ചലിക്കുന്നതായി ഒന്നും കണ്ടില്ല.

​പെട്ടെന്ന്, അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. അതൊരു കാറ്റായിരുന്നില്ല, ഒരു സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ നിന്നു.

“ആരാണ്… അവിടെ?” അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

മറുപടി ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. പകരം, ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിരുന്ന പഴയ കണ്ണാടിയിൽ ഒരു നിഴൽ രൂപം തെളിഞ്ഞു. അത് വികലമായ ഒരു മുഖമായിരുന്നു, നീണ്ട വിരലുകളും ശൂന്യമായ കണ്ണുകളും. ആ രൂപം പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

അലക്‌സിന് കാലുകൾ അനക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഭയം അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ നിഴൽ രൂപം അവന്റെ പിന്നിൽ എത്തി നിന്നു, തണുത്ത ശ്വാസം അവന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടി. അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.അപ്പോഴാണ് അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്: ആ രൂപം കണ്ണാടിയിൽ മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. പുറകിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ല! എന്നാൽ, കണ്ണാടിയിലെ നിഴൽരൂപം അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു ഭീകരമായ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു, മനുഷ്യനല്ലാത്ത ഒന്ന്.

​”നീ ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു,”

കണ്ണാടിയിലെ രൂപം ശബ്ദമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.

​ ആ നിമിഷം, മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ടു. അത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ദീർഘമായ, ഭയചകിതമായ നിലവിളിയായിരുന്നു. ആ നിലവിളി അലക്‌സിന്റേതായിരുന്നില്ല. വീടിനകത്ത് അവൻ മാത്രമല്ല വേറെ ആരോ, എന്തോ ഉണ്ട്.

​രക്ഷപ്പെടാൻ ഇതൊരു അവസരമല്ലെന്ന് അലക്‌സിന് മനസ്സിലായി. അവൻ ആ പഴയ വീടിന്റെ മാരകമായ കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നിലവിളിയുടെ ശബ്ദം അടുത്തടുത്തേക്ക് വരുന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ മുന്നിലുള്ള പ്രധാന വാതിലിലേക്ക് ഓടി.

​വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത് പൂട്ടിക്കിടന്നു. പുറത്തുനിന്നല്ല, അകത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു.

​അവൻ ചുമലുകൊണ്ട് വാതിൽ ശക്തിയായി ഇടിച്ചു, ഒരിക്കൽ, രണ്ടുതവണ… മൂന്നാമത്തെ ഇടിയിൽ വാതിൽ തകർന്ന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. അവൻ ഇരുട്ടിലൂടെ കിതച്ചു കൊണ്ട് ഓടി.

പിന്നീട് ഒരിക്കലും അലക്‌സിനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.

​അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, പോലീസ് ആ പഴയ തറവാട്ടിലെത്തി. വാതിൽ തകർന്നു കിടന്നു, അകത്ത് ചിതറിക്കിടന്ന ഗ്ലാസ്സുകളും പാത്രങ്ങളും. ഒപ്പം, ചുമരിൽ ചോരകൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരൊറ്റ വാക്ക്:

“ഇനിയും വരും “

#എന്റെരചന – horror story