അന്നൊരു നവംബർ രാത്രിയിൽ

അന്നൊരു നവംബർ രാത്രിയായിരുന്നു. കോടമഞ്ഞ് ഒരു വെളുത്ത പുടവ പോലെ നഗരത്തെ പുതച്ചിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ പതിവുള്ള തിരക്കുകൾ എങ്ങോ ഒളിച്ചുപോയതുപോലെ. തെരുവുവിളക്കുകൾ മങ്ങി, ദൂരെനിന്ന് വരുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദംപോലും നേർത്തു. റോഡരികിലെ മരങ്ങൾ തണുപ്പിൽ വിറച്ച് നിന്നു.

​പുറത്തെ തണുപ്പിനെക്കാൾ ഒരു പത്തുമടങ്ങ് തണുപ്പായിരുന്നു വരുണിന്റെ മനസ്സിൽ. അവൻ ബാൽക്കണിയിൽ, കൈകളിൽ ഒരു കപ്പ് ചൂടുള്ള കാപ്പിയുമായി, കമ്പി വേലിക്ക് മുകളിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിന്നു. നഗരത്തിന്റെ നിശബ്ദത ചെവിയിൽ അലറി. ഇന്നേക്ക് കൃത്യം ഒരു വർഷം മുൻപാണ് ആ രാത്രി സംഭവിച്ചത്… ജീവിതം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞത്.

​വരുൺ ഒരു കവിയായിരുന്നു. പേരും പ്രശസ്തിയും നേടിത്തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവന്റെ കവിതകൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്, അവനുവേണ്ടി മാത്രം ചിരിക്കുന്ന, അവനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച അവന്റെ പ്രിയതമയായ പ്രിയയായിരുന്നു. പ്രിയ ഒരു ചിത്രകാരിയായിരുന്നു. നിറങ്ങൾ അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നൃത്തം ചെയ്തിരുന്നു. അവരുടെ ലോകം പരസ്പരം വാക്കുകളും, നിറങ്ങളും, സ്നേഹവും കൈമാറി സന്തുഷ്ടമായിരുന്നു.

​കൈകളിലെ കാപ്പി തണുത്തുപോയിരുന്നു. വരുൺ ഓർമ്മകളുടെ ചൂടിൽനിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു. കഴിഞ്ഞ നവംബർ രാത്രിയിൽ, ഇതുപോലെ ഒരു തണുത്ത രാത്രിയിൽ, ഒരു യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, അവരുടെ കാർ അപകടത്തിൽപ്പെട്ടു. വരുണിന് ചെറിയ പരിക്കുകൾ മാത്രം. പക്ഷേ, പ്രിയ… പ്രിയയെ ആ രാത്രി, കോടമഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക്, മരണം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

​അവന്റെ കവിത്വം വറ്റിവരണ്ടു. പേനയിലെ മഷി ഉണങ്ങി. പ്രിയയില്ലാത്ത ലോകം അവനൊരു വർണ്ണരഹിതമായ, വരികളില്ലാത്ത താളായി മാറി. ഓരോ നവംബർ രാവും, ഒരു വലിയ മുറിവായി അവശേഷിച്ചു.

​ഈ ഒരു വർഷത്തിനിടയിൽ അവൻ വീട് മാറിയില്ല. പ്രിയയുടെ ചിത്രങ്ങൾ, അവൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബ്രഷുകൾ, അവളുടെ ചിരിയുടെ അലകൾ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഈ വീട്ടിൽ, അവൻ ഏകാന്തതയുടെ കൂട്ടുകാരനായി കഴിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. പ്രിയ അവസാനമായി വരച്ചു പൂർത്തിയാക്കാത്ത ഒരു ചിത്രം… അതാണ് അവനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടിയത്.

വരുൺ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുറിയിൽ, സ്റ്റാൻഡിൽ താങ്ങി നിർത്തിയിരുന്ന ആ കാൻവാസ് അവനെ നോക്കി നിന്നു. ചിത്രം പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. കാൻവാസിന്റെ മധ്യത്തിൽ, ഒരു കുന്നിൻ മുകളിലെ ഏകാന്തമായ ഒരു വീട്, ചുറ്റും ഇരുണ്ട മരങ്ങൾ. വീടിന് പിന്നിലായി ഒരു വലിയ നിലാവ്. ആ ചിത്രം കാണുന്ന ആർക്കും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അതൊരു ദുഃഖകരമായ രംഗമായി തോന്നാം.

​പക്ഷേ, പ്രിയ ആ ചിത്രത്തിന് നൽകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ഒരു നിറം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. വീടിന്റെ ജനാലയ്ക്കുള്ളിൽനിന്നും പുറത്തേക്ക് ഒഴുകേണ്ടിയിരുന്ന സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രകാശം.

​”ഇതൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചമാണ് വരുൺ. എത്ര ഇരുണ്ട രാത്രിയിലും, നമ്മൾ സ്നേഹത്തോടെ ഒന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ വെളിച്ചം നമ്മളെ കാക്കും,”

അവൾ പറഞ്ഞത് അവന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി.പ്രിയയുടെ മരണശേഷം വരുൺ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയിട്ടേയില്ല. ആ പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചമില്ലാതെ, അത് വെറുമൊരു ശൂന്യതയുടെ ചിത്രമായി അവശേഷിച്ചു. ഇന്ന്, ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം, അവൻ അതിന്റെ അടുത്ത് നിന്നു. അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

​            അവൻ ചുമരിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. താടി വളർന്നു, കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞു, ചിരി മാഞ്ഞുപോയ അവന്റെ പ്രതിരൂപം. അവൻ പതിയെ പ്രിയയുടെ പെയിന്റിംഗ് ഉപകരണങ്ങൾ വെച്ചിരുന്ന പെട്ടി തുറന്നു. ഉണങ്ങിയ ചായങ്ങളുടെ മണം, പ്രിയയുടെ ഓർമ്മകളെ ഒരു തിരമാലപോലെ അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.അവൻ ആ മുറിയിൽ വെറുതെയിരുന്നു. പുറത്തെ മഞ്ഞ് കട്ടിയായി, തണുപ്പ് ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.

​പെട്ടെന്ന്, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചായപ്പെട്ടിയിലെ ഒരു ചെറിയ കുപ്പിയിൽ ഉടക്കി. അത് പ്രിയ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന, അവൾ സ്വർണ്ണവെളിച്ചം നൽകാനായി കരുതിയിരുന്ന, ഒരു പ്രത്യേകതരം തിളക്കമുള്ള മഞ്ഞച്ചായമായിരുന്നു. ആ നിറം അവൻ അറിയാതെ സ്വന്തം കവിതകളിലും പകർത്തിയിരുന്നു.

​വരുണിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വികാരം ഉണർന്നു. ഒരുതരം ആഗ്രഹം. പ്രിയയ്ക്ക് വേണ്ടി, അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി, ആ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കണം. ആ പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം അതിൽ വരയ്ക്കണം. അത് പ്രിയയോടുള്ള അവന്റെ യാത്രയയപ്പായിരിക്കും. അവന്റെ ദുഃഖത്തിന് ഒരു അവസാനം കുറിക്കലായിരിക്കും.

​ അവൻ മടിച്ചു. ഈ ഒരു വർഷം പേനയെടുക്കാത്ത കൈകൾക്ക് ബ്രഷ് എടുക്കാനാകുമോ? എങ്കിലും, ഒരു ശക്തി അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ കവി, പ്രിയയുടെ ചിത്രത്തിലൂടെ സംസാരിക്കാൻ വെമ്പൽകൊണ്ടു. വരുൺ പതിയെ ചായം കലർത്തി. അവന്റെ കൈകൾക്ക് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള, കവിതയെഴുതിയിരുന്ന അതേ വേഗതയും ശ്രദ്ധയും കൈവന്നതുപോലെ. സ്വർണ്ണനിറമുള്ള മഞ്ഞച്ചായം ബ്രഷിൽ പകർത്തി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ കാൻവാസിലേക്ക് താഴ്ന്നു. ആ തണുത്ത നവംബർ രാത്രിയിൽ, അവരുടെ ഏകാന്തമായ വീട്ടിലേക്ക്, അവൻ സ്വർണ്ണപ്രകാശം നൽകാൻ തുടങ്ങി.ബ്രഷ് കാൻവാസിൽ ചലിച്ചു. ഒരു നിമിഷം, അവനൊരു മാന്ത്രികത അനുഭവപ്പെട്ടു. മങ്ങിയ കുന്നും, ഇരുണ്ട മരങ്ങളും, ഏകാന്തമായ വീടും പതിയെ മാറി. ജനലിന്റെ ചതുരത്തിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ ആ ചെറിയ സ്വർണ്ണത്തിളക്കം, ചിത്രത്തിന് മൊത്തത്തിൽ ഒരു പുതിയ ജീവൻ നൽകി. ആ വീട് ഇനി ഏകാന്തമായിരുന്നില്ല. ആ വെളിച്ചം, ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിനെ ചെറുത്ത്, സ്നേഹത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളുടെയും ഒരു കോട്ടയായി അവിടെ നിന്നു.

​അവൻ ബ്രഷ് താഴെ വെച്ചു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൻ ആ ചിത്രം നോക്കി നിന്നു.

​”കണ്ടോ വരുൺ? എത്ര ഇരുണ്ട രാത്രിയിലും, നമ്മുടെ സ്നേഹം ഒരു വെളിച്ചമായി എരിയുന്നു. അത് ഒരിക്കലും അണയില്ല.”

പ്രിയയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മുഴങ്ങി. അത് ദുഃഖമായിരുന്നില്ല, അതൊരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു.

​വരുൺ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൻ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു തിളക്കം കണ്ടു. അത് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല, അത് ആശ്വാസത്തിന്റെയും, മുൻപോട്ട് പോകാനുള്ള ധൈര്യത്തിന്റെയും വെളിച്ചമായിരുന്നു. പ്രിയ അവനെ വിട്ടുപോയെങ്കിലും, അവളുടെ ആത്മാവ് അവന്റെ കവിതകളിലും, അവളുടെ പ്രതീക്ഷ ഈ ചിത്രത്തിലും എന്നും നിലനിൽക്കും.

​പുറത്ത് കോടമഞ്ഞ് അപ്പോഴും കനത്തു നിന്നു. പക്ഷേ, വരുണിന്റെ മനസ്സിലെ തണുപ്പ് മാറിയിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ ആ സ്വർണ്ണപ്രകാശം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ മേശക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നു, പേനയെടുത്ത് ഒരു പുതിയ താളിലേക്ക് നോക്കി.ഇനി ഇരുട്ടല്ല, വെളിച്ചമാണ് അവന്റെ വഴികാട്ടി. അവൻ ആദ്യത്തെ വരി കുറിച്ചു:

“അന്നൊരു നവംബർ രാത്രിയിൽ, ഞാൻ നിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടെത്തി…”

​അവൻ ഒരു പുതിയ കവിത എഴുതാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

കവിത- “നവംബറിലെ വെളിച്ചം”

​”നൽകാം നിനക്കായ് ഈ രാത്രിയെൻ നിറങ്ങൾ,

പുൽകാനായി വീണ്ടും,

നോവാത്ത നിമിഷങ്ങൾ.

ഇരുളിൽ മറഞ്ഞൊരെൻ കവിതതൻ താളിൽ,

നീ പകർത്തിയെൻ ജീവൻ,

മഞ്ഞ വെളിച്ചമായ്.

വിടചൊല്ലിയില്ല പ്രിയേ, നീ,

എന്നിൽ നിന്നോർമ്മ,

അണയാതെ എരിയുന്നു,

സ്നേഹമാം ദീപം.

തുടർന്നുള്ള ഓരോ നവംബർ രാവും, പ്രിയയുടെ ഓർമ്മകളുടെ തണുപ്പിലല്ല, ആ സ്വർണ്ണപ്രകാശത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയിൽ അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. അങ്ങനെ, നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയം വരുണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കവിതയായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു…….