നട്ടുച്ചക്ക് ഇരുട്ടായാൽ

​ചെറുകര ഗ്രാമം ആകെ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയിൽ അമർന്നിരുന്നു. കത്തുന്ന വേനൽച്ചൂടിൽ, ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോടെ സൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ തീപ്പന്തം പോലെ നിൽക്കേണ്ട സമയം. എന്നാൽ, അന്ന്, പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഇരുട്ട് ആകാശത്തെ മൂടി.

​തുടക്കത്തിൽ അതൊരു വലിയ കാർമേഘമായിരിക്കുമെന്നാണ് ആളുകൾ കരുതിയത്. മുറ്റം തൂത്തുവാരി നിന്ന മാധവിയമ്മ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഹേ, നല്ല മഴ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ടല്ലോ,”

അവർ മുറുമുറുത്തു. കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരുന്ന രാഘവൻ തലയുയർത്തി നോക്കി.

“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മഴമേഘമോ? ഇത്രയും നേരം വെയിലായിരുന്നല്ലോ?”

​പക്ഷേ, കാർമേഘമായിരുന്നില്ല അത്. ഇരുട്ട് നിമിഷങ്ങൾക്കകം കടുപ്പം വെച്ചു. വെളിച്ചം പതിയെ മാഞ്ഞുപോയി. കോഴികൾ പരിഭ്രമിച്ചു കൂവി വിളിച്ചു, പക്ഷികൾ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ പറന്നു. തെങ്ങിൻതോപ്പിലെ ഇലകൾ നിശ്ചലമായി നിന്നു. സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞതുപോലെ, നാട്ടിൽ ഒരു അർദ്ധരാത്രിയുടെ പ്രതീതി.

​ചെറുകരയിലെ ജനങ്ങൾക്ക് പരിഭ്രമമായി. കുട്ടികൾ പേടിച്ച് അമ്മമാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പ്രായമായവർ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ഭഗവാനെ വിളിച്ചു. ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം ഇതിനുമുമ്പ് ആർക്കുമുണ്ടായിട്ടില്ല. പേടിയും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവർ വീടുകൾക്ക് പുറത്ത് തടിച്ചുകൂടി.

​”ഇതെന്താ… ഗ്രഹണമാണോ?”

സ്കൂൾ മാഷ് കുഞ്ഞികൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു.

​”അല്ല മാഷേ, ഗ്രഹണമാണെങ്കിൽ ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടാവില്ല. മാത്രമല്ല, ആകാശത്ത് ചുവപ്പോ, മറ്റ് നിറങ്ങളോ ഇല്ല. ഇതൊരു കറുത്ത മറയിട്ടതുപോലെയാണ്,”

രാഘവൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

​അന്തരീക്ഷം പതിയെ തണുത്തു. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല, എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് ഭയത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

​അപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം കണ്ടത്. ഒരു മങ്ങിയ വയലറ്റ് പ്രകാശം. അത് പതിയെ അടുത്തുവന്നു, അതൊരു വിചിത്രമായ രൂപമായിരുന്നു. ഒരു വലിയ, തിളങ്ങുന്ന കൂൺ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒന്ന്. അതിന്റെ അരികുകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നു.

​അത് ഭൂമിയോട് അടുത്തപ്പോൾ, ആ രൂപത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം പുറപ്പെട്ടു. അതൊരു പ്രത്യേകതരം മൂളലായിരുന്നു. ആ മൂളൽ ചെവിക്കുള്ളിൽ അലയടിച്ചപ്പോൾ, ആളുകളുടെ പേടി കുറഞ്ഞു, പകരം ഒരുതരം ശാന്തത അവരെ ആവരണം ചെയ്തു.

​”പേടിക്കണ്ട, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ വന്നവരല്ല,”

പെട്ടെന്ന്, ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾക്ക് തന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതായി തോന്നി.

“നിങ്ങളുടെ സൂര്യനെ ഞങ്ങൾ തട്ടിയെടുത്തതുമല്ല. ഞങ്ങൾ ഒരു യാത്രയിലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വാഹനം സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന ഒരുതരം സംരക്ഷണ കവചം ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് ഈ ഇരുട്ടിന് കാരണം. ക്ഷമിക്കുക.”

അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കിയെങ്കിലും, ആർക്കും മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​”ഞങ്ങളുടെ യാത്ര പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. ഇനി നിങ്ങൾ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് മടങ്ങിക്കോളൂ,”

വീണ്ടും ആ ശബ്ദം.

​അത് പറഞ്ഞ് തീരുംമുമ്പ്, ആ വയലറ്റ് കൂൺരൂപം അതിവേഗം മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. അത് പോയ വഴിയിൽ, ഇരുട്ട് പതിയെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, പ്രസന്നമായ സൂര്യരശ്മി ചെറുകര ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും പരന്നു. ചൂട് പതിവുപോലെ തിരിച്ചെത്തി.

​കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശത്തിൽ, ആളുകൾ പരസ്പരം നോക്കി. അവർ കണ്ടതും കേട്ടതും സ്വപ്നമായിരുന്നോ?

​”നമ്മളൊരുമിച്ച് കണ്ട സ്വപ്നമെങ്കിൽ, അതൊരു യാഥാർത്ഥ്യമാവാതെ തരമില്ല,”

കുഞ്ഞികൃഷ്ണൻ മാഷ് ചിരിച്ചു.​ആ സംഭവം ഒരു രഹസ്യമായി ചെറുകര ഗ്രാമത്തിൽ തലമുറകളോളം പറഞ്ഞുപോന്നു, അതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു. ഈ ലോകം നമ്മൾ കാണുന്നതിലും വലുതും, കൂടുതൽ വിചിത്രവുമാണെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ…..

#എന്റെരചന

#നട്ടുച്ചക്ക് ഇരുട്ടായാൽ