” വിശപ്പിന്റെ താളം “

​വൈകുന്നേരം സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിൽ കടുഞ്ചുവപ്പ് ചായം തേച്ചപ്പോൾ, നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അൽപ്പം അകലെയുള്ള ചേരിപ്രദേശത്തെ ഓലമേഞ്ഞ ഒറ്റമുറി വീട്ടിൽ ശാന്തത മാത്രം. അവിടത്തെ ഭിത്തികളിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പഴകിയ ഗന്ധം തങ്ങിനിന്നു. ഉമ്മറത്തെ മൺതിണ്ണയിലിരുന്ന്, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, വിശപ്പ് എന്ന വികാരം കടിച്ചമർത്തി ഒരു ബാലൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പേര് അപ്പു.

​അപ്പുവിന് ഏഴ് വയസ്സ് പ്രായം. അവന്റെ മെലിഞ്ഞ ശരീരം അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നേർസാക്ഷ്യമായിരുന്നു. വലിയ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം, ഒരുതരം ശൂന്യത മാത്രം. അവന്റെ അമ്മ, മുത്തുലക്ഷ്മി, അടുത്തുള്ള ഒരു നിർമ്മാണ സൈറ്റിൽ കല്ലു ചുമക്കുന്ന ജോലിയെടുക്കുന്നു. അച്ഛൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ അവരെ വിട്ടുപോയിരുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ അപ്പു ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. മുത്തുലക്ഷ്മി രാവിലെ പോകുമ്പോൾ ഒരു കപ്പ് കഞ്ഞി വെള്ളം പോലും വെക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു തീ കത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. അത് വിശപ്പ് എന്ന തീയായിരുന്നു.

​”അമ്മേ…” അവൻ പതിയെ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. ആ വിളി മറുപടിയില്ലാത്ത ഒരു ആകാശത്തേക്ക് അലിഞ്ഞുപോയി.

അവന്റെ ശ്രദ്ധ അടുത്തുള്ള വലിയ അപ്പാർട്ട്‌മെന്റ് കെട്ടിടത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “സ്വപ്ന സൗധം” എന്ന ബോർഡ് മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഒരു വലിയ ജനലിലൂടെ, അകത്ത് നടക്കുന്ന അത്താഴവിരുന്നിന്റെ കാഴ്ചകൾ അപ്പുവിന് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

​അവിടെ, ഒരു കുടുംബം വലിയ ചിരിയും സന്തോഷവുമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയാണ്. പലതരം കറികൾ, തൂവെള്ള ചോറ്, അവന്റെ ഭാവനയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള പലഹാരങ്ങൾ—അവയെല്ലാം ചില്ലുജനലിനപ്പുറം പ്രകാശിച്ചു. ചെറിയൊരു പെൺകുട്ടി—അവൾക്ക് ഏകദേശം അപ്പുവിന്റെ പ്രായം കാണും—സന്തോഷത്തോടെ പിതാവിന് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുക്കുന്നു. അവർ ആഹാരം വലിച്ചെറിയുകയോ കളയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ സമൃദ്ധി അപ്പുവിന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.

​അപ്പുവിന്റെ വായിൽ അറിയാതെ വെള്ളമൂറി. വിശപ്പ് അവന്റെ ഉമിനീർഗ്രന്ഥികളെ ഉണർത്തി. അവന്റെ വയറ് വല്ലാതെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അതൊരു താളമായിരുന്നു, വിശപ്പിന്റെ താളം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഃഖകരമായ സംഗീതം.

​അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം തെളിഞ്ഞു: അമ്മയുടെ കൈകൊണ്ടുള്ള ചൂടുള്ള കഞ്ഞി. ഉപ്പിന്റെ നേരിയ രുചി മാത്രം. അത്രയേ അവന് വേണ്ടതായിരുന്നുള്ളൂ. വിശപ്പിന്റെ വേദന അവന്റെ ഓർമ്മകളെ പോലും മരവിപ്പിച്ചു.

സമയം കടന്നുപോയി. ചക്രവാളത്തിലെ ചുവപ്പ് മാഞ്ഞ് ഇരുട്ട് പരന്നു. തെരുവ് വിളക്കുകൾ കത്തിത്തുടങ്ങി. വിശപ്പിന്റെ വേദനയിൽ നിന്ന് ഒരല്പം ആശ്വാസം കിട്ടാൻ അവൻ തന്റെ കുഞ്ഞൻ കൈകൾ വയറ്റത്ത് വെച്ച് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.

​അപ്പോഴാണ്, വഴിയോരത്തെ ഒരു ചായക്കടയിൽ നിന്ന് വീശിയ ചൂട് പരിപ്പുവടയുടെ മണം അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചുകയറിയത്. അവന് നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അവൻ അറിയാതെ, അവന്റെ കാലുകൾ ആ ഗന്ധം പിന്തുടർന്ന് നടന്നു.

​ചായക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒരടി അകലം പാലിച്ച് നിന്നു. ചില്ലുപേടകത്തിനുള്ളിൽ സുവർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന പരിപ്പുവടകൾ! ഒന്നിന് ഒരൊറ്റ രൂപയേ വിലയുള്ളൂ. ഒരു രൂപ! അത് പോലും അവന്റെ കയ്യിലില്ല.

​അവൻ ആ പരിപ്പുവടയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് ആഹാരത്തിന്റെ ഒരു നേരിയ രുചിക്ക് വേണ്ടി ആഗ്രഹിച്ചു. ആ കാഴ്ച അവന്റെ വിശപ്പിനെ ഒരു ഇരട്ടിയായി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു യാചകൻ അവന് പിന്നിലൂടെ ചായക്കടയിലേക്ക് വന്നു. ചില്ലുപേടകത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയ അയാൾ, കീറിയ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചുളിഞ്ഞ ഒരു നാണയം എടുത്ത് കൊടുത്തു.

​”ഒരു ചായയും ഒരു വടയും.”

​അപ്പു അയാളെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. അയാൾക്ക് വയസ്സായതിന്റെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യാശ ഉണ്ടായിരുന്നു. യാചകൻ ചായയും വടയും വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

​അയാൾ അപ്പുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പുവിന്റെ മെലിഞ്ഞ മുഖത്ത് ഉടക്കി. വിശപ്പിന്റെ അതേ വേദന ആ മുഖത്തും അയാൾ കണ്ടു.

യാചകൻ, ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ, കൈയിലുള്ള പരിപ്പുവട രണ്ടായി പകുത്തു. അയാൾ വലത് കൈയിലെ പാതി അപ്പുവിന് നേരെ നീട്ടി.

​”മോനേ, കഴിച്ചോ. വിശക്കുന്നുണ്ടാകും.”

​അപ്പുവിന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരു യാചകൻ, സ്വന്തമായി ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ പാതി അവന് നൽകുന്നു! അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി. അവൻ തലയാട്ടി, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വട വാങ്ങി.

​അവൻ ആ വട കടിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും രുചികരമായ ഭക്ഷണമായി അതവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. അതിന്റെ എരിവും ഉപ്പും അവന്റെ നാവിൽ അമൃതായി മാറി.

​അപ്പു കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയിൽ തടവി.

“വിശപ്പ് എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ഒന്നാക്കും, മോനേ. അതാണ് വിശപ്പിന്റെ താളം.”

​യാചകൻ നടന്നുപോയി. അപ്പു അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവന്റെ വയറ്റിലെ തീ അണഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ശൂന്യതയ്ക്ക് ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം ലഭിച്ചിരുന്നു. ഒരു യാചകൻ നൽകിയ സ്നേഹത്തിന്റെ രുചിയായിരുന്നു അത്.

​അകലെ, സ്വപ്ന സൗധത്തിലെ ലൈറ്റുകൾ ഓരോന്നായി അണഞ്ഞു. അപ്പുവിന് മനസ്സിലായി, വിശപ്പ് എന്നത് ഒരുപാട് സമ്പന്നർക്ക് അറിയാത്ത ഒരു വികാരമാണ്. എന്നാൽ, ചിലർക്ക്, അത് ഒരു വേദന മാത്രമല്ല, പങ്കുവെക്കലിന്റെ ഒരു പാഠം കൂടിയാണ്.

​അപ്പു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. വഴിയരികിൽ അമ്മ ലക്ഷ്മി അവനുവേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കഞ്ഞിക്കുള്ള അരിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി, വിശപ്പിന്റെ തീയിനെ കഞ്ഞിയുടെ ചൂട് കൊണ്ട് അവർക്ക് താൽക്കാലികമായി മറികടക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അപ്പുവിന്റെ മനസ്സിൽ, ഒരു യാചകൻ നൽകിയ പരിപ്പുവടയുടെ രുചി മായാതെ നിന്നു. അതായിരുന്നു, യഥാർത്ഥത്തിൽ, വിശപ്പിന്റെ മാനുഷികമായ താളം….

​#എന്റെരചന – വിശപ്പ്