നാളത്തേക്ക് കാത്തുനിൽക്കരുത്

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പതിനഞ്ചാം നിലയിൽ, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ. കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിൽ ഒരു സന്ദേശം ടൈപ്പ് ചെയ്യണോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകളില്ല എന്ന് പറയാറുണ്ടെങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷമായി ദേവന്റെ ഉള്ളിലെ മുറിവ് ഉണങ്ങാതെ നിന്നു. അത് മകൻ രാഹുലുമായി ഉണ്ടായ ആ വലിയ പിണക്കമായിരുന്നു.

പത്തുവർഷം മുൻപ്, ഒരു വൈകുന്നേരം നിസ്സാരമായ ഒരു കാര്യത്തിന് തുടങ്ങിയ തർക്കം വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറിയിൽ അവസാനിച്ചു.

“ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടില്ല” എന്ന് ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയതാണ് രാഹുൽ. പിന്നെ ഒരിക്കൽ പോലും അവൻ തിരികെ വന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് മരുമകൾ അഞ്ജലി വിളിക്കുമെങ്കിലും ദേവന്റെ കാർക്കശ്യം അവരോടും മിണ്ടാൻ അനുവദിച്ചില്ല.

എന്നാൽ ഇന്ന് ദേവൻ തളർന്നിരിക്കുന്നു. ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതിക്കഴിഞ്ഞു—ഹൃദയത്തിന്റെ പമ്പിംഗ് കുറയുകയാണ്, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിശ്ചലമാകാം. ഈ ഏകാന്തതയിൽ, മരണത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ് ദേവന് തന്റെ മകനോട് ഒരു വാക്ക് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ രാഹുലിന്റെ നമ്പർ തെളിഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ അദ്ദേഹം ടൈപ്പ് ചെയ്തു:

“മോനേ, അച്ഛന് നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ട്. അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല. നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്നെ കാണാൻ വരുമോ? എനിക്ക് നിന്നോട് ഒന്നു സംസാരിക്കണം…”

ടൈപ്പ് ചെയ്ത് തീർത്തെങ്കിലും അത് അയക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ധൈര്യം വന്നില്ല. ‘സെൻഡ്’ ബട്ടണിൽ വിരൽ അമർത്താൻ പോകുമ്പോഴാണ് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്നത് അഞ്ജലിയുടെ പേര്. ദേവൻ ഫോൺ എടുത്തു.

അപ്പുറത്ത് അഞ്ജലിയുടെ പൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു.

“അച്ഛാ… രാഹുൽ… രാഹുലിന് ഒരു അപകടം… ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്. ബോധമില്ല. പേര് മാത്രം പിച്ചും പേയും പറയുന്നുണ്ട്.”

ദേവന്റെ ലോകം നിലച്ചുപോയി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അദ്ദേഹം ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഓടി. ഐസിയുവിന് മുന്നിൽ തകർന്നിരിക്കുന്ന അഞ്ജലിയെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. രാഹുൽ വെന്റിലേറ്ററിലായിരുന്നു. മെഷീനുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ, ചേതനയറ്റ മകന്റെ കൈ പിടിക്കുമ്പോൾ ദേവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“മോനേ… അച്ഛൻ വന്നു. ഒന്ന് കണ്ണ് തുറക്ക്…”

അദ്ദേഹം തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്തു. താൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തു വെച്ച ആ സന്ദേശം അവനെ കാണിക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അപ്പോഴാണ് അഞ്ജലി ദേവന്റെ കയ്യിലേക്ക് രാഹുലിന്റെ ഫോൺ നീട്ടിയത്.

“അപകടം നടക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് അവൻ അച്ഛന് ഒരു മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷെ അത് അയക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല…”

ദേവൻ ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ രാഹുലിന്റെ ഫോൺ വാങ്ങി. ഡ്രാഫ്റ്റിൽ കിടന്ന ആ സന്ദേശം അദ്ദേഹം വായിച്ചു:

“അച്ഛാ, എത്ര കാലം നമ്മൾ ഇങ്ങനെ അകന്നു നിൽക്കും? എനിക്ക് അച്ഛനെ കാണണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ പഴയ ഫോട്ടോകൾ നോക്കും. എല്ലാം മറന്ന് നമുക്ക് ഒന്നായിക്കൂടേ? നാളെ ഞാൻ അച്ഛനെ കാണാൻ വരും. പഴയതെല്ലാം നമുക്ക് മറക്കാം. സ്നേഹത്തോടെ, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം രാഹുൽ.”

ദേവന്റെ കണ്ണുനീർ ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ വീണു പടർന്നു. അയക്കപ്പെടാത്ത രണ്ട് സന്ദേശങ്ങൾ. ഒന്ന് അച്ഛന്റേതും ഒന്ന് മകന്റേതും. രണ്ടും പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് ഒരേ കാര്യം — സ്നേഹവും ക്ഷമയും. പക്ഷേ, കാലം അവർക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനിന്നില്ല.

അന്ന് രാത്രി രാഹുൽ യാത്രയായി. മരണത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ് ആ സന്ദേശം അയച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ ആ അച്ഛന്റെയും മകന്റെയും അവസാന നിമിഷങ്ങൾ കണ്ണുനീരിലാവില്ലായിരുന്നു. മനസ്സിൽ സ്നേഹം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ നാളത്തേക്ക് കാത്തുനിൽക്കരുത് എന്ന വലിയ പാഠം ദേവന് ആ ‘അവസാനത്തെ സന്ദേശം’ നൽകി…

#എന്റെരചന – അവസാനത്തെ സന്ദേശം