​💔 ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള രഹസ്യം💗

​പുലരിയുടെ നേർത്ത പ്രകാശം, ഗ്ലാസ്‌ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തി, അവന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചു. ആ പതിവ് കാഴ്ചയിലാണ് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും കിരൺ ഉണരുന്നത്. അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ ചായയുടെ മണം. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ റേഡിയോയിൽ പഴയ പാട്ട്. എല്ലാം പഴയതുപോലെ, ഒന്നിനും മാറ്റമില്ല. മാറ്റം വന്നത് തനിക്ക് മാത്രം.

ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ മങ്ങി. അവിടെ, ആ ചുമരിലുണ്ട് മാഞ്ഞുപോകാത്തൊരു ചിത്രം – താനും, തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയായ കാവേരിയും.

​അവളില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം അവനൊരിക്കലും സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. കളിവീടുണ്ടാക്കിയതും മഴ നനഞ്ഞതും സൈക്കിൾ ഓടാൻ പഠിപ്പിച്ചതും പരീക്ഷയിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചതും – എല്ലാമെല്ലാം കാവേരിയായിരുന്നു. അവർ രണ്ട് ശരീരങ്ങളും ഒരൊറ്റ മനസ്സുമായിരുന്നു. അയൽക്കാരായിരുന്നു അവർ, ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ, ഒരേ ബെഞ്ചിൽ. കിരണിന്റെ ലോകം കാവേരിയിൽ തുടങ്ങി, കാവേരിയിൽ അവസാനിച്ചു.

പ്ലസ് ടു വിന്റെ അവസാന നാളുകൾ. അവധിക്കാലം അടുക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു നേരിയ മൗനം കടന്നുവന്നു. ഇനി ഓരോരുത്തരും ഓരോ വഴിക്കായിരിക്കും. എഞ്ചിനീയറിങ്ങിന് ചെന്നൈയിലേക്ക് പോകണം കിരണിന്. കാവേരിക്ക് ഡൽഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ചരിത്രത്തിന് ചേരണം.

അങ്ങനെ രണ്ടു പേരും രണ്ടു വഴിക്കായി.

രണ്ടാളും നാട്ടിൽ അവധിക്ക് വന്ന ഒരു ദിവസം, കിരൺ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. ടെറസ്സിൽ വെയിലിന് മുന്നിലിരുന്ന് കാവേരി പുസ്തകം വായിക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ശാന്തമായ ഭാവം, കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്ന മുടിയിഴകൾ… കിരൺ അവളറിയാതെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അന്ന്, ആ നിമിഷമാണ്, അവൾ തന്റെ വെറും കൂട്ടുകാരി മാത്രമല്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് – അവൾ തന്റെ പ്രണയമായിരുന്നു.

​നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ അവളോടടുത്ത്, തൊണ്ടയിലെ തടസ്സം മാറ്റാൻ ഒന്ന് ചുമച്ചു.

“കാവേരി, എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്…” അവൻ തുടങ്ങി.

കാവേരി പുസ്തകം അടച്ച്, ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കി.

“എന്താടാ?”

​കിരൺ ആ നിമിഷം കാത്തിരുന്നു. വാക്കുകൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ കുരുങ്ങി. എങ്ങനെയോ അവ പുറത്തുവരണം.

‘കാവേരി, എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. കൂട്ടുകാരി എന്നതിലുപരി…’

​പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ പുറത്തുവരുന്നതിന് മുന്നേ, കാവേരി അവന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച്, നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

“കിരൺ, നിനക്കറിയോ? എനിക്കിപ്പോൾ വല്ലാത്ത സന്തോഷമുണ്ട്! ഡൽഹിയിൽ എൻ്റെ ക്ലാസ്സിലെ സുഹൃത്തിനെ ഓർത്ത്! അവൻ എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.”

ആ നിമിഷം, കിരണിന്റെ ലോകം നിശ്ചലമായി. വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു മറുപടി, പക്ഷെ അവനായിരുന്നില്ല അത്. അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം പറയാനായി തുടങ്ങിയ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ നിശബ്ദമായി അടഞ്ഞു.

​”അവനോട് ഞാൻ സംസാരിച്ചതെല്ലാം നിന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ. നിനക്കറിയാമായിരുന്നല്ലോ എനിക്കവനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്.”

കാവേരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കമായിരുന്നു.

​കിരണിന്റെ ഉള്ള് പൊള്ളി.

“അ-അതെ, എനിക്കറിയാം. നിനക്ക് സന്തോഷമായല്ലോ… അതാണ് പ്രധാനം.”

” നീ എന്താ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്…?”

അവൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് വാക്കുകൾ അടുക്കിപ്പെറുക്കി.

“അത്… ഞാൻ വെറുതെ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”

അവൻ പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റി.

​കാവേരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയമില്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ പുതിയ പ്രണയത്തിൻ്റെ ലോകത്തായിരുന്നു. കിരൺ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചിരിച്ചു.

‘ഇനി ഒരിക്കലും ഈ ഇഷ്ടം അവളോട് പറയരുത്’ എന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. കാരണം, അവന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നുപറഞ്ഞാൽ, അവളുടെ സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെടും. അവരുടെ സുന്ദരമായ സൗഹൃദം തകരും. അവനൊരിക്കലും അത് സഹിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.

​ആ നിമിഷം, അവന്റെ പ്രണയം പറയാൻ മറന്ന പ്രണയമായി, അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു രഹസ്യമായി എരിഞ്ഞടങ്ങി.

​കിരൺ ചെന്നൈയിലേക്ക് പോയി. കാവേരി ഡൽഹിക്കും. ഫോണിലൂടെയുള്ള വിളികൾ കുറഞ്ഞു. വാട്സ്ആപ്പിലെ മെസ്സേജുകൾ പതിവായി. പക്ഷേ, ഓരോ സംസാരത്തിലും കാവേരി അവളുടെ പുതിയ ലോകത്തെക്കുറിച്ചും, അവളുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും പറയുമായിരുന്നു. കിരൺ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു, ഉള്ളിലെ വേദന പുറത്ത് കാണിക്കാതെ, ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ.

​വർഷങ്ങൾ പറന്നുപോയി. പഠനം കഴിഞ്ഞു. കിരൺ ബെംഗളൂരുവിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. കാവേരി അവളുടെ പ്രണയിതാവിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു, ഡൽഹിയിൽ തന്നെ സ്ഥിരതാമസമാക്കി.

​വിവാഹത്തിന് തലേദിവസം, കാവേരി കിരണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു:

“നീയല്ലേ എൻ്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും കൂട്ടുകാരൻ. നീയില്ലാതെ എനിക്കെങ്ങനെ ഈ ചടങ്ങ് തുടങ്ങാനാകും?”

ആ വാക്കുകൾ അവന് ഒരുപാട് വേദന നൽകി. ഈ നിമിഷം പോലും അവളോട് സത്യം പറയണോ? അവൾ അറിയണം, അവൻ അവളെ കൂട്ടുകാരിയായി മാത്രമല്ല കണ്ടിട്ടുള്ളതെന്ന്. പക്ഷേ, അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും തോറ്റുപോയി. ആ രഹസ്യം അവൻ എന്നെന്നേക്കുമായി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കുഴിച്ചിട്ടു.

വിവാഹത്തിൻ്റെ തിരക്കിനിടയിൽ, അവരിരുവരും കുറച്ചുനേരം ഒറ്റക്കിരുന്നു.

കാവേരി: “നിനക്കെന്താ കിരൺ, ഒരു മ്ലാനത?”

കിരൺ: “ഒന്നുമില്ലെടി. എനിക്കെൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യും. കുറച്ചുകൂടി നന്നായി പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ നിനക്ക് ഇവിടെത്തന്നെ നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ നമ്മൾ അടുത്തായിരിക്കുമല്ലോ.”

കാവേരി: “അതെനിക്ക് പറ്റില്ല. എൻ്റെ പ്രണയം, എൻ്റെ ജീവിതം അവിടെയാണ്.”

കിരൺ: “എനിക്ക് മനസ്സിലാകും.”

കിരൺ ആ നിമിഷം, “എന്റെ ജീവിതം നീയാണ്, നിന്റെ അടുത്താണ് എൻ്റെ ജീവിതം” എന്ന് പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ഇന്നത്തേക്ക് 10 വർഷമായി. കിരൺ കോഴിക്കോട് നഗരത്തിനടുത്തുള്ള പഴയ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. അമ്മക്ക് അവനെ അടുത്ത് വേണം. അവന്റെ പഴയ മുറിയിൽ, പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ ഡയറി കിട്ടി. അതിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ അവൻ എഴുതിയ വരികൾ:

​”കാവേരി, നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം, എൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗിയുള്ള രഹസ്യമാണ്. നീ സന്തോഷവതിയായിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എൻ്റെ പ്രണയം പറയാൻ മറന്നതിൽ ദുഃഖിക്കുന്നില്ല.”

അവൻ ഡയറി അടച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാവേരിയുടെ വീട്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, അവളും കുടുംബവും അവിടം വിട്ടുപോയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാളാണ് അവിടെ താമസിക്കുന്നത്.

​അവൻ മൊബൈൽ എടുത്തു, കാവേരിയെ വിളിച്ചു.

“എന്താടാ, ഈ നേരത്ത്?”

പരിചിതമായ ശബ്ദം.

​”ഒന്നുമില്ലെടി. പഴയതൊക്കെ ഓർത്തുപോയി. നീ എന്തുചെയ്യുന്നു?”

​”ഞാൻ കുട്ടികളുടെ ഹോംവർക്ക് നോക്കുകയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാ?”

​”ഞാൻ നാട്ടിൽ തിരികെയെത്തി.”

​”സത്യമോ! നീ ഒറ്റക്കിരിക്കുകയാണോ? നിനക്കുവേണ്ടി ഒരു നല്ല പെൺകുട്ടിയെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിത്തരാം!”

കിരൺ ചിരിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു പെൺകുട്ടി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

“ആവശ്യമില്ലെടി. നീയും നിൻ്റെ സന്തോഷവും മതിയെനിക്ക്.”

അവർ കുറേനേരം സംസാരിച്ചു. സംസാരത്തിനിടയിൽ, കിരൺ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. അവളോട് പറയാൻ മറന്ന ആ പ്രണയം, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു നോവായി തുടരുന്നു. പറയാൻ മറന്ന ആ വാക്കുകൾ അവനൊരിക്കലും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​ഇതായിരുന്നു അവന്റെ വിധി. ഒരു നല്ല സുഹൃത്തായി തുടരുക. അവൾ എന്നും സന്തോഷവതിയായിരിക്കാൻ വേണ്ടി, അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഇഷ്ടം അവന്റെയുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കുക.

​ചായ തണുത്തു. സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് ദിശയിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കിരൺ ജനൽ അടച്ചു. അവൻ്റെ മനസ്സിലെ പറയാൻ മറന്ന ആ പ്രണയം, ആ ജീവിതത്തിൻ്റെ മനോഹരമായ ഒരു നോവായി അവശേഷിച്ചു…..

#എന്റെ രചന – പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം