ശാരീഗോപം

ജനൽ വിരി ഒരു വശത്തേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ച് ജനലഴിയുടെ കരുത്ത് പകരുന്ന സാന്ത്വനത്തിൽ മെല്ലെ തലചായ്ച്ച് അയാൾ ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണുപായിച്ചു. ഈ വീടും ഈ ജനൽ കാഴ്ചകളുംമൊക്കെ ഗൃഹാതുരതയുടെ ഒരു ചെപ്പു തുറന്നു എങ്ങുനിന്നോ ഇപ്പോൾ വന്നിറങ്ങിയത് പോലെ.. പരിചിതമായ ഒരു ഗന്ധം… പരിചിതമായ ഏതോ ഒച്ചയനക്കങ്ങൾ ഒക്കെ അതാ ഈ ശൂന്യതയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്നു.
“ഗോപേട്ടാ …”
അയാൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. ഇല്ല…ഇവിടാരുമില്ല. തന്റെ കാതുകൾ തന്നെ പരിഹസിക്കുന്നത്പോലെ ഒരു നിമിഷം അയാൾക്ക് തോന്നി. അടുത്തമാത്രയിൽ വീണ്ടും ഏതോ ഒരു നിറവ് അയാളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
എന്റെ ശാരി… ഉണ്ട് അവളിവിടുണ്ട്. തന്നെ ചുറ്റിവരിയുന്ന അവളുടെ മൃദു കരങ്ങളെ മെല്ലെ അടർത്തി അയാൾ അവളെ തന്റെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചുനിർത്തി. ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയുമായി അവൾ അവനിലേക്ക് ചാഞ്ഞൂ.
“ഗോപേട്ടാ…”
അവൾ കൊഞ്ചിത്തുടങ്ങി.

ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ . എത്ര ദിവസമായി ഏട്ടൻ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട്. നേരാംവണ്ണം ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് . കൂട്ടുകാരോട് ഒന്നു മിണ്ടിയിട്ട്. എനിക്കു തന്നിരുന്ന വാക്കിനെക്കുറിച്ച് ഏട്ടൻ മറന്നുപോയോ? അവൾ അവൻറെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.
” പറയൂ .ഏട്ടൻ മറന്നുപോയോ?” ഗോപൻ മെല്ലെ അവളെ തന്നിൽനിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി. കണ്ണുകൾ ദൂരെ എവിടെയോ ചെന്ന് തറച്ചുനിന്നു. പിന്നെ വെമ്പിവന്ന സങ്കടമഴയെ നിശബ്ദം സ്വതന്ത്രം പെയ്യാൻ വിട്ടു. ശാരി ഒന്നുകൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു . എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“ഓർമ്മയില്ലേ ഗോപേട്ടാ, നമ്മൾ ആദ്യം കണ്ട ദിവസം.. ഇടവപ്പാതി തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന ആ ഉച്ചനേരത്ത് ഒരു മഴമറയുടെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിന്നിരുന്ന നമ്മൾ അറിയാതെ കോർത്ത മിഴിമുനകളുടെ മിന്നൽപ്രഭാവത്തിൽ അസ്തപ്രജ്ഞരായി നിന്നത്? ഏതോ പരിചയം ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ചെറിയ ഹുങ്കാരങ്ങൾ തീർത്തത്? എവിടെ, എവിടെ എന്ന് പരസ്പരം ഉള്ളുകീറി പരതിയത്? അന്ന് ഞാൻ കൗമാരം ഇനിയും വിട പറയാത്ത ഒരു കുഞ്ഞു ശലഭം ആയിരുന്നു. ഏട്ടനും ഇനിയും ഉറയ്ക്കാത്ത ഒരു യൗവനത്തിന്റെ, അനാഗതശ്മശ്രുവും! മഴ മാറിയിട്ടും, കയറേണ്ട ബസ്സുകൾ മാറിമാറി കടന്നുപോയിട്ടും എന്തോ റോഡിൽ ഇരുപുറവുമായി നമ്മൾ അങ്ങനെ തറഞ്ഞുനിന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ റോഡ് കടന്ന് ഏട്ടൻ എൻറെ അടുത്ത് എത്തി. ഒരു ജന്മാന്തരബന്ധത്തിന്റെ തുടർച്ചപോലെ അന്ന് തമ്മിൽ അനുരക്തരായതാണ് നാം. പിന്നീടങ്ങോട്ട് കാലബന്ധിതമല്ലാത്ത, പരിസരബന്ധിതമല്ലാത്ത, ശരീരബന്ധിതമല്ലാത്ത രണ്ടാത്മാക്കളുടെ പ്രയാണം ആയിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ളതോ ചുറ്റുമുള്ളവരോ ഒന്നും നമുക്കിടയിൽ വിലങ്ങായില്ല. മേൽ ജാതിയും കീഴ്ജാതിയും സാമ്പത്തിക ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും ഒക്കെ വീടിനെയും നാടിനെയും എല്ലാം തീച്ചൂളയിൽ നീറ്റിയപ്പോഴും നമ്മൾ രണ്ടാത്മാക്കൾ പ്രതിബന്ധമറിയാതെ പ്രണയിച്ചു. നീയല്ലാതെ മറ്റാര് എന്നൊരു ചോദ്യംപോലും നമ്മൾ തീർത്ത സ്നേഹാങ്കണത്തിലേക്ക് കയറിവന്നില്ല. കാരണം അത്തരമൊരു സാധ്യതയ്ക്കും അവിടെ നിലനിൽപ്പില്ലായിരുന്നു. രാത്രി,അതിൻറെ ആലസ്യത്തിൽ പകലിനെയും പകൽ, അതിൻറെ തീക്ഷ്ണതയിൽ രാത്രിയെയും പ്രവേശിപ്പിക്കാത്തത് പോലെ…

ഒടുവിൽ, പത്രമോഫീസിലെ റിപ്പോർട്ടറുടെ കസേരയിൽ ഏട്ടനും ബാങ്കിലെ അസിസ്റ്റൻറ് മാനേജരുടെ ക്യാബിനിൽ ഞാനും നിവർന്നിരുന്നപ്പോൾ നമുക്കുള്ളിലെ പ്രണയശലഭങ്ങൾ സമൂഹം തീർത്ത എല്ലാ അരുതുകൾക്കും മീതേ പറന്നുയർന്നു. കുരുത്തോലച്ചീന്തുകൾ ക്കൊണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ തീർത്ത കല്യാണമണ്ഡപത്തിൽ പ്രകൃതിയെയും സർവ്വചരാചരങ്ങളെയും സാക്ഷിയാക്കി നമ്മൾ പരസ്പരം തുളസീമാല്യമണിയിച്ചു. ഗോപന്റെ ശാരിയായി… ശാരിയുടെ ഗോപനായി… ശാരീഗോപം എന്ന ഏകമായി!!
സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെപ്പിരിഞ്ഞതിനുശേഷം അന്നാ വാടകവീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരുന്ന് നമ്മൾ നമ്മൾക്ക് വാക്കു കൊടുത്തു. എൻറെ മൂർദ്ധാവിൽ അങ്ങർപ്പിച്ച ചുംബനത്തിന്റെ സത്യം.. അതിനു പ്രേരകമായ നമ്മുടെ പ്രണയം.. ഏതോ മുജ്ജന്മ ബന്ധത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി നാമറിയുന്ന ഈ ഹൃദയൈക്യം… അത് ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്ന എത്രയോ ജന്മങ്ങളിലും കൈമോശം വരാതെ നാം സൂക്ഷിക്കുമെന്ന്! ശാരീഗോപം എന്നത് കാലത്തിൻറെ ചുവരെഴുത്തിലെന്നോ കുറിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചിരന്തന സത്യമായിരിക്കുമെന്ന്! അർദ്ധനാരീശ്വരം പോലെ അലൗകികമായ ഒരു തേജസ് ആയിരിക്കുമെന്ന്!

എന്നിട്ട് ഗോപേട്ടാ… ഇപ്പോൾ എന്താ ഗോപേട്ടൻ ഇങ്ങനെ. ശാരി എന്നും ഗോപേട്ടനിൽ നിറയുന്ന ഉത്സാഹം അല്ലേ. പ്രസരിപ്പല്ലേ. അനുസരണ കെട്ട രക്ത ധമനി ഏതോ ഒന്ന്, വികൃതിയുടെ ഏതോ നിമിഷത്തിൽ പൊട്ടിപ്പരന്ന് എന്റെ ഹൃദയത്തെ ആകെ രക്തപ്പുഴയിൽ മുക്കി അതിന്റെ പ്രവാഹത്തോടൊപ്പം എന്നെയും അലകളിലേറ്റിക്കൊണ്ടുപോയി എന്നത് സത്യം തന്നെ. എന്നുവച്ച് ഗോപന് ശാരി ഇല്ലാതാവുന്നില്ലല്ലോ. ശാരീഗോപം ശരീരബന്ധം അല്ലല്ലോ. അപ്പോൾ നല്ല കുട്ടിയായി കുളിച്ചൊരുങ്ങി വരൂന്നേ.. ഓഫീസിൽ റിപ്പോർട്ടറുടെ കസേര ജന്മാന്തരബന്ധമോ ആത്മാക്കൾ വിഹരിക്കുന്നയിടമോ ഒന്നുമല്ല കേട്ടോ. മാത്രമല്ല, ഭൂമിയെന്ന വശ്യതയെ കണ്ടു കൊതിതീരാത്ത രണ്ടു കണ്ണുകളുണ്ട് എനിക്ക്. ഗോപേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെയേ ഇനിയതിന് സാധ്യതകളുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് ഗോപേട്ടാ, ഈ ശാരി ആജ്ഞാപിക്കുന്നു… വരൂ.. ഫ്രഷ് ആകൂ. നമുക്ക് പുറത്തുപോകാം ”
ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ ആഞ്ഞുവലിച്ചു.

ഗോപൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ഇല്ല ഇവിടെയെങ്ങും ശാരിയില്ല. ദിവാസ്വപ്നമോ?? അവളല്ലേ ഇത്രയും നേരം എന്നെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു നിന്നത്? അവളുടെ ഗന്ധം അല്ലേ ഇപ്പോഴും എന്നെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്നത്!എന്നിട്ട് അവൾ എവിടെ?  അവൾ എവിടെ?
അയാൾ വീടുമുഴുവൻ പരതി. ഇല്ല! ഒരിടത്തും ഇല്ല! പിന്നെ ഈ ഗന്ധം? എന്റെ ശാരി വന്നിരുന്നു. എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചുംബിച്ചിരുന്നു. എന്റെ അലസതയെ ശാസിച്ചിരുന്നു. പ്രസരിപ്പായി വീണ്ടും അവളെ എടുത്ത് അണിയണമെന്ന് എന്നെ ശട്ടംകെട്ടിയിട്ട് അവളെങ്ങോട്ടോ പോയി. അല്ല , അവൾ പോയിട്ടില്ല. എന്നിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ വന്ന് എന്നിൽത്തന്നെ ചേക്കേറിയിരിക്കുന്നു. ശാരീഗോപം ഉടലുകളുടെ ദ്വന്ദ്വത്തെ വെടിഞ്ഞ് ഏകമായിരിക്കുന്നു.ഇനി അവളാണ് ഞാൻ… ഞാൻ ആണ് അവൾ!!

മുൻപൊന്നുമറിയാത്ത ഉത്സാഹത്തോടെ അയാൾ കുളിമുറിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.