ഏതോ നാട്ടിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ ചേക്കേറിയ ആരൊക്കെയോ ചിലർ..

കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് ഏതോ നാട്ടിലെ ആരോ ഒരാളെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടത്.  സമാനമനസ്കരുടെ ഗ്രൂപ്പിലെ ചൂടുപിടിച്ച  ചർച്ചകൾക്കും  സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കളിചിരികൾക്കും ഇടയിലെപ്പോഴോ  ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളായി. എഴുതുമെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും എഴുത്തുകളൊന്നും തന്നെ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നില്ല. പിന്നീട്, ‘കൂട്ടക്ഷരങ്ങളി’ൽ  എഴുതിയ ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ വായിച്ച്, ഇയാള്  കൊള്ളാമല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്, ഒരു കഥാസമാഹാരം  മുന്നിലെത്തുന്നത്.

അജിത് വള്ളോലിയുടെ ‘ഏതോ നാട്ടിലെ ആരൊക്കെയോ ചിലർ’ എന്ന കഥാസമാഹാരം, പേര് കൊണ്ടു തന്നെ താല്പര്യമുണർത്തുന്നതാണ്. ഗ്രാമീണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ,  നാട്യങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടം ആളുകളുടെ കഥ പറയുന്നു ഈ പുസ്‌തകം. അവരിൽ നിഷ്കളങ്കരുണ്ട്, മുരടൻ സ്വഭാവക്കാരുണ്ട്, നിസ്സഹായരുണ്ട്, വേട്ടക്കാരുണ്ട്. നന്മയുടെ നിറകുടങ്ങളായാലും ക്രൂരതയുടെ പര്യായങ്ങളായാലും, അവർ എങ്ങനെയാണോ അങ്ങനെ തന്നെ, മുഖം മൂടികളില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത. നാം വളർന്ന നാടുകളിലെ രീതികളും സംസ്കാരവും പിന്തുടരുന്ന കീഴ്വഴക്കങ്ങളും ആളുകളും വലിയ  സ്വാധീനം നമ്മളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.  അങ്ങനെ കണ്ടും കേട്ടും വളർന്ന ഒരു കൂട്ടം കാര്യങ്ങളുടെ പാശ്ചാത്തലത്തിൽ, സൂക്ഷ്മഭാവനയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളെ വളരെ കൃത്യതയോടെ ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ കഥാകൃത്തിന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പപ്പനെന്ന സൈക്കിൾ കടക്കാരന്റെ കഥയോടെയാണ്  ഈ പുസ്തകം തുടങ്ങുന്നത്. മണിക്കൂറിനു 10 രൂപ വാടകയ്ക്ക് സൈക്കിൾ എടുത്ത് ഓടിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരു ബാല്യം  എനിക്കുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ടാവാം,  ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെയാണ് ഇത് വായിച്ച് തുടങ്ങിയത്. പപ്പനും സത്യഭാമയും മാത്രമല്ല, ഈ പത്ത് കഥകളിലും വന്നും പോയുമിരിക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത രീതിക്കാരായ കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം തന്നെ നമ്മെ സ്വാധീനവലയത്തിലാക്കുന്നുണ്ട്.  സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചാൽ, ഇവരിലെല്ലാം നാം കണ്ടിട്ടുള്ള ആരുടെയൊക്കെയോ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങൾ കാണാം.

യാഥാർത്ഥ്യവും ഫാന്റസിയും ചേർന്നുള്ള ഒരു മായികതലത്തിലേക്ക് വിശ്വസനീയമായ രീതിയിൽ വായനക്കാരനെ കൊണ്ടുപോകാൻ  പല സന്ദർഭങ്ങളിലും രചയിതാവിന്  കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അതും ഒട്ടും ആയാസമില്ലാത്ത ഒരു ശൈലിയിൽ.  കാർത്തുവിനെ സംരക്ഷിക്കുന്ന കാളിമുത്തിയുടെ കഥയിൽ അതിന്റെ ലാഞ്ജനകൾ കാണാം. പാമ്പിച്ചി എന്ന കഥയിൽ തീവ്രമായി ഇത് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിസ്സഹായതയുടെ തീക്കനലുകളിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ജ്വലിച്ചുയരുന്നത് പരിപൂർണ്ണ ധൈര്യത്തിന്റെ വഴികളിലേക്കാണ് എന്ന സത്യം പല കഥകളിലും ശക്തമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കാളിമുത്തിയും കുമാരിയും ജലജയും പങ്കിയുമെല്ലാം ആ രീതിയിൽ വായനക്കാരെ സ്വാധീനിക്കുമെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. നട്ടെല്ലില്ലാത്തവൻ പ്രേമിക്കരുത് എന്ന തത്വം ഉച്ചത്തിൽ പറയാൻ ധൈര്യമുള്ള സ്ത്രീ, അത്യുത്‌കൃഷ്‌ടമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണ് നൽകുന്നത്.

’പങ്കി പുരാണം’ എന്ന കഥ എടുത്തു  പറയാതിരിക്കുക അസാധ്യമാണ്.  ഒരു സ്ത്രീ ആയതിന്റെ നിസ്സഹായതയും അങ്കലാപ്പും നന്ദിയും ധൈര്യവും എല്ലാം ചേർന്ന പങ്കിയാണ് ‘ചിലരിലെ’ താരം എന്ന് പറയാം. രവിക്കുട്ടനോടുള്ള സംരക്ഷണ മനോഭാവം, വാസുവിന്റെ ജീവനെടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പം, താനിവിടെയില്ലാതെ ആയാൽ  അമ്മയ്ക്കാരുണ്ട് എന്ന കരുതൽ, അവസാനം തമിഴനാവശ്യമുള്ളത് കൊടുക്കുമ്പോഴുള്ള നിസ്സംഗത, എന്നിങ്ങനെ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു പങ്കി എന്ന  പാത്രസൃഷ്ടി.  ലളിതമായ കഥപറച്ചിൽ രീതി, ഈ കഥയെ ഹൃദ്യമാക്കുന്നു.

ഷെർലക് ഹോസ് കഥകളിലൊന്നിൽ, ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്തുകൂടി നടക്കുമ്പോ ഹോംസ്, വാട്സനോട് പറയുന്നുണ്ട്, ‘ലണ്ടനിൽ നടക്കുന്നതിനേക്കാളും കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഈ ശാന്തസുന്ദര നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ  സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്’ എന്ന്. ഇത് കേൾക്കുന്ന വാട്സൺ, ഒരു നടുക്കത്തോടെ ആ ഗ്രാമപ്രദേശത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നുണ്ട്.  അതേ ഭീതിയാണ്,  കിട്ടപ്പനും മാമച്ചനും വാസുവിനും ഒപ്പം നടക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിലും ഉയരുന്നത്. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളുടെ പരുക്കനായ വശം തുറന്നുകാണിക്കുന്നതിലൂടെ, നാട്ടിൻപുറം നന്മകളാൽ മാത്രമല്ല സമൃദ്ധം എന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് കഥാകൃത്ത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്.

ഒരു കഥയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രം മറ്റൊരു കഥയിൽ ഒരു വഴിപോക്കനെപ്പോലെ വന്നു കയറിയിറങ്ങി പോകുന്നത് രസകരമായ കാഴ്ചയാണ്.  മിക്ക കഥകളിലും അവിടെയുമിവിടെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മാമച്ചനും രവിക്കുട്ടനും  സേതുവും അവന്റെ കറുത്ത  കാറും തന്നെ ഇതിനുദാഹരണങ്ങൾ. പൂച്ചക്കണ്ണൻ സേതുവിൻറെ സന്ദർഭോചിതമായ കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന ചില വാചകങ്ങൾ, കഥകൾക്കാവശ്യമായ ചടുലത നൽകുന്നുണ്ട്.

കലർപ്പില്ലാത്ത – കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, തേച്ച് മിനുക്കാത്ത – പരുക്കനായ ഒരു ആഖ്യാനശൈലിയാണ് കഥാകൃത്ത്‌ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. വാമൊഴി ഭാഷയുടെ സൗന്ദര്യം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളെ കൂടുതൽ തന്മയത്വമുള്ളതാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ആകർഷണീയതയും. പച്ചമനുഷ്യരുടെ ജീവിതം പറയേണ്ടത് അങ്ങനെ തന്നെ!

കഥാകൃത്തിനൊപ്പം, ഈ കഥകളുടെ ആത്മാവ് ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് പകർത്തിയ ഷെർമിനയും അഭിനന്ദനമർഹിക്കുന്നു.

അവതാരികയിൽ ഇന്ദു മേനോൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടതുപോലെ, മനോഹരമായ ഒരു നോവലാകേണ്ടിയിരുന്ന ആശയത്തെ കഥകളാക്കി മുറിച്ചിട്ടു, എന്ന പരിഭവം മാറ്റി നിർത്തിയാൽ, ഹൃദ്യമായ ഒരു വായനാനുഭവമാണ് ഈ പുസ്‌തകം നൽകുന്നത്. അവസാന താളും മറിക്കുമ്പോൾ, ഇവരുടെ കഥകൾ ‘ഇനിയുമുണ്ടല്ലോ, മുഴുവൻ പറഞ്ഞു തീർന്നില്ലല്ലോ’ എന്ന തോന്നലിൽ ആണ് നാം. എത്രയും വേഗം ഇവരെ ഒരു നോവലിലൂടെ കണ്ടുമുട്ടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം. അതുവരെ ഈ  ചിലരൊക്കെ ഏതോ നാട്ടിൽ, ഇനിയും പല കാര്യങ്ങളും ചെയ്തുകൂട്ടട്ടെ!

©ജയശ്രീ ജോൺ