അവളൊരു തുടർക്കഥ

സ്വന്തം വേരുകൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുക… അതായിരിക്കും ഒരു മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അപമാനം. ഹൃദയം കുത്തിനീറും. ബുദ്ധി പ്രവർത്തനരഹിതമാവും. അതിനുത്തരവാദിയായവരെകൊല വിളിക്കാൻ മനസ്സ് പറയും.

പഠിക്കുന്നകാലം തൊട്ടേയുള്ള ഇഷ്ടം… ആ ഇഷ്ടം ദൃഢമായപ്പോൾ മായയോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾക്ക് അതൊന്നും  പ്രശ്നവുമല്ലായിരുന്നു. കല്യാണ ആലോചനയുമായി അവളുടെ വീട്ടുകാരെ സമീപിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ ആരും ഒന്നും അറിയേണ്ട എന്നുള്ളത്  അവളുടെ നിർബന്ധമായിരുന്നു. അതു അനുസരിച്ചു, ഞാൻ ചെയ്ത ഒരേയൊരു തെറ്റ്.

”ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാം ഓക്കേയാണ്, പക്ഷേ ഒരു കാര്യം തുറന്നു ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്”  സംഭാഷണത്തിൽ മധുരം ചാലിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അമ്മാവൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേ അതിലെ അപകട സൂചന മണത്തൂ.

”ഞങ്ങൾ കുടുംബ പാരമ്പര്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ വളർത്തുമകനാണെന്നു അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങളോട് തന്നെ സത്യം ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം എന്ന് കരുതി. അങ്ങനെയല്ല എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക്  ഈ കല്യാണം നടത്തുന്നതിൽ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല. അതല്ല ദത്തുപുത്രൻ ആണെങ്കിൽ…”

ഏതോ ഒരു കോൺവെന്റിനു മുന്നിൽ അനാഥനായി കിടക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞും അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീ രൂപവും ആയിരുന്നു അപ്പോൾ മനസ്സിലേക്ക് ഓടി വന്നത്. അവരോടുള്ള ദേഷ്യം, പക എല്ലാം ഉള്ളിൽ തിങ്ങിവിങ്ങി, ഒപ്പം ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന മകന് തങ്ങളുമായി രക്തബന്ധം ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ വിമ്മിഷ്ടപ്പെടുന്ന അച്ഛനും, ഹൃദയം കൊത്തി നുറുക്കിയ വേദന സഹിച്ചിരിക്കുന്ന, നിസ്സഹായയായ അമ്മയുടെ മുഖവും സ്ഥലകാല ബോധമില്ലാതെയാക്കി.

ഉത്തരം പറയാൻ ഒരുങ്ങുന്ന അച്ഛനെ തടുത്തു കൊണ്ട് ”അച്ഛൻ ആരെയും ഒന്നും ബോധിപ്പിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. എല്ലാം ഞാൻ മായയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അറിയേണ്ടവർക്ക് അവളോട് ചോദിച്ചറിയാം, വരൂ പോകാം” എന്നു പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ജീവൻ നൽകി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ആ രണ്ടു പേർ കാലിനടിയിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുകയായിരുന്നു.

നീണ്ട മൗനത്തിലൂടെ ഒരു പകൽ കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. അകവും പുറവും ഇരുട്ട്. ഓർക്കരുത് എന്ന് ശ്രമിക്കുംതോറും ആ രംഗങ്ങൾ കൂടുതൽ തെളിമയോടെ കണ്മുന്നിൽ തെളിയുന്നു.

അവർ…തന്നെ പ്രസവിച്ച സ്ത്രീ.. എവിടെയായിരിക്കും ഇപ്പോൾ? അവരും ഇതുപോലെ ഉറങ്ങാതെ രാത്രിയെ പഴിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ..

അതോ, കാലം ഓർമ്മകളെ മായ്ച്ചിരിക്കുമോ? ഒരു സ്ത്രീക്കതിനു കഴിയുമോ?തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ ഈറൻ പതിയാതെ പോയ അമ്മിഞ്ഞയുടെ ഭാരം ഇറക്കിവയ്ക്കാൻ  കാലത്തിനു കഴിയുമോ?

ചിന്തകളിൽ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ഒരു കൈ നെറ്റിയിൽ തടവുന്നത് അറിഞ്ഞു…

അമ്മ.

”കണ്ണാ ഉറങ്ങിയില്ലെ നീ.”

അമ്മയുടെ ശബ്ദം. അത്രയും നേരം അടക്കിപ്പിടിച്ച കണ്ണീർ പിന്നെ അടക്കി നിർത്താനായില്ല.

”അമ്മേ ഞാൻ…”

ഉള്ളിലെ സങ്കടം വാക്കുകളെമുറിച്ചു.

”നിന്നെ എന്തുപറഞ്ഞ് സമാധാനപ്പെടുത്തണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

നിനക്ക് മായയെ ഇഷ്ടമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. നിനക്കൊരു  തുണയുണ്ടാകുന്നു എന്നുള്ളത് മാത്രമല്ല, നീ എത്തേണ്ടയിടത്ത് എത്തുന്നു എന്നുള്ളതുകൊണ്ടുകൂടിയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം.”

”എത്തേണ്ടിടത്ത് എത്തുകയോ അമ്മ എന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ?”

 “എന്റെ കുട്ടി ഹൃദയം തകർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് അമ്മയ്ക്കറിയാം പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പറഞ്ഞെ തീരൂ..”

”അമ്മ എന്തോ പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്, അത് എന്താണെങ്കിലും  മുഖവുരയില്ലാതെ  പറയൂ.”

”പറയാം. അതിനുമുന്നേ നിനക്ക് ഞാനൊരു കഥ പറഞ്ഞു തരാം. നിന്റെ ജീവിതവുമായി ഇണങ്ങിച്ചേരുന്ന ഒരു കഥ.

കുന്തിഭോജൻ ദത്തെടുത്ത കുന്തിദേവിയുടെ കഥ.”

”ഇപ്പോൾ കഥ കേൾക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു മനസ്സാണ് എന്റേതെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

അത് മുഴുവൻ കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവർ തുടർന്നു.

”അമ്മ നിനക്ക് നല്ലതല്ലേ ചെയ്യൂ കണ്ണാ, അതോ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയല്ലായെന്ന് നിനക്ക് തോന്നി…”

ആ വാചകം മുഴുമിപ്പിക്കാൻ അമ്മയെ സമ്മതിപ്പിക്കാതെ കൈകൾകൊണ്ട് വായ പൊത്തി കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെ പോലെ തല അമ്മയുടെ മടിയിൽ വെച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ച് കഥ കേൾക്കാൻ തയ്യാറായി.

അമ്മയെ അനുസരിക്കുക. ആ അവസ്ഥയിൽ അമ്മക്ക് ആശ്വാസം നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏകവഴി അത് മാത്രമായിരുന്നു.

”നീ പഠിക്കുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്ത കഥയാണിത്. കുന്തിദേവിയുടേയും കർണ്ണന്റെയും കഥ. പക്ഷേ അന്നൊക്കെ നിനക്ക് ചായ്‌വ് കർണ്ണനോടായിരിക്കും. നിനക്ക് മാത്രമല്ല ഏതൊരാൾക്കും അത് അങ്ങിനെയാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ കുന്തിയുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ചിന്തിച്ചു, പ്രസവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും,  കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ അവസ്ഥ എനിക്ക് മനസ്സിലാവും.”

”ശൂരസേനന്റെ മകളായി ജനിച്ചു, എന്നാൽ പിന്നീട് അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തായ കുന്തിഭോജന്റെ വളർത്തുമകളായി വളർന്ന കുന്തിദേവി.

തന്റെ രാജ്യത്ത് ആതിഥ്യം സ്വീകരിച്ചു വന്ന ദുർവ്വാസാവെന്ന മഹർഷിയെ പരിചരിക്കാൻ മകളെ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ കുന്തിഭോജൻ അറിഞ്ഞില്ല,  ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള മകളുടെ ജീവിതം തകിടം മറിയുമെന്ന്.”

”ശ്രുശ്രുഷയിൽ സന്തോഷവാനായ മഹർഷി നൽകിയ വരം ഒരു ശാപമായി തീരുമെന്ന് ആ ബാലികയും അറിഞ്ഞില്ല.”

അമ്മ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിന്റെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം തുടർന്നു.

”ഒരുദിവസം അന്ത:പ്പുരത്തിലെ കാഞ്ചനമഞ്ചത്തിൽ കിടന്ന് അവൾ പ്രകൃതിയുടെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കവേ,  സൂര്യകിരണങ്ങളുടെ ശോഭ അവളുടെ മനം കവർന്നിരിക്കാം. ബാല്യത്തിന്റെ കുസൃതിയിൽ മഹർഷി നൽകിയ മന്ത്രം ഉരുവിട്ടു. മുന്നിൽ സൂര്യദേവൻ. “മന്ത്ര ശക്തിയാൽ പ്രത്യക്ഷമായാൽ കുഞ്ഞിനെ നൽകാതെ തിരികെ പോകാൻ കഴിയില്ല”

സൂര്യഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ അവളെ തളർത്തി.

നിഷേധിച്ചാൽ വരം നൽകിയ ഗുരുവിനും പിതാവിനും അത് ദോഷം ചെയ്യുമെന്ന അറിവ് അവളെ ദേവനുമുന്നിൽ കീഴ്പ്പെടുത്തി.

അങ്ങനെയവൾ ഗർഭിണിയായി.”

”അവൾ ഒരു ആൺ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു. ഈ വിവരം പുറത്താരും അറിഞ്ഞില്ല. വിശ്വസ്തയായ  തോഴിയുടെ  ഉപദേശവും സഹായവും സ്വീകരിച്ച് ആ കുഞ്ഞിനെ വേദനയോടെ നദിയിൽ ഒഴുക്കി..”

”അതിരഥൻ എന്നൊരു സൂതൻ നദിയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കണ്ട് എടുത്തു വളർത്തി.

അവനങ്ങനെ ഒരു സൂതപുത്രനായി വളർന്നു.”

”ഒരമ്മ കുഞ്ഞിനെ പത്തുമാസമാണ് വയറ്റിൽ ചുമക്കുക. പക്ഷേ കുന്തീദേവി മരണംവരെ മകനെ മനസ്സിൽ ചുമന്നു.

പാണ്ഡവരുടെയും കൗരവരുടെയും ആയുധവൈഭവം കാണിക്കുന്ന വേദിയിൽ കടന്നുവന്ന കർണനെക്കണ്ട് മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു വീണ കുന്തിദേവിയുടെ കഥ നീ വായിച്ചിട്ടില്ലേ.”

”എല്ലാരും ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്… അവർക്ക് സത്യം പറഞ്ഞുകൂടായിരുന്നോയെ ന്ന്. അങ്ങനെ പറയുന്നതുകൊണ്ട് ഉണ്ടാവുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാകുലതയായിരിക്കാം സത്യം പറയാൻ അവർക്ക് തടസമായിട്ടുണ്ടാവുക. പ്രത്യേകിച്ച് ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ…”

”രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട പാണ്ഡവരോട് ഈ സത്യം തുറന്നു പറയാൻ ആ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. മക്കളുടെ ജീവനുവേണ്ടിയുള്ള അഭ്യർത്ഥനയുമായി  കർണ്ണനെ സമീപിച്ചത്തി ചതിയിൽ നിന്നും ചതിയിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാണ്ഡവരോടുള്ള വാത്സല്യം കൊണ്ടായിരിക്കാം.

പക്ഷേ, അവർക്ക് ഏറെ പ്രിയം കർണ്ണനോടായിരുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ഇതെന്റെ മാത്രം അഭിപ്രായം.”

അമ്മ അവന്റെ നെറുകയിൽ പയ്യെ തലോടി.

”കണ്ണാ നിന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പെറ്റമ്മയോടുള്ള പകയും വിദ്വേഷവും  മുതലാക്കി എനിക്ക് നിന്റെ മനസ്സിൽ കൂടുതൽ സ്ഥാനം കയ്യടക്കാം. പക്ഷേ ഞാൻ അത് ചെയ്യുന്നില്ല.

അമ്മ ഒന്നു നിർത്തി.

”കാരണം അവളെ എനിക്കറിയാം. കുന്തിയുടെ മറ്റൊരു രൂപമായ നിന്റെ പെറ്റമ്മയെ.”

ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടത്. കഥ കേൾക്കുന്ന കൗതുകം ഓടിയകുന്നു.

”അപ്പോൾ എന്നെ കോൺവെന്റിൽ നിന്നും ദത്തെടുത്തതാണെന്ന് പറഞ്ഞത്..”

 “അത് സത്യമാണ് കണ്ണാ. നിന്റെ മുന്നിൽ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു കൂടിയാണ് നിനക്ക് ബുദ്ധിയുറച്ചപ്പോൾ നിന്നെ ഞങ്ങൾ ദത്തെടുത്തതാണെന്ന് നിന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങൾ നിന്നെ കോൺവെന്റിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ് ഏറ്റുവാങ്ങിയത്. പക്ഷേ, നിനക്ക് മൂന്നു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരിക്കൽ നിന്റെ അമ്മ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. നിന്റെ അമ്മ എന്നുള്ളതിന് തെളിവൊന്നും അവരുടെ പക്കൽ ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണീര്… നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ള അവരുടെ ഭാവം… അതിനേക്കാൾ വലുതായി എന്ത് തെളിവാണ് കടലാസ്സുകൾക്ക് പകരാൻ കഴിയുക.”

 “എന്തിനായിരുന്നു അവരെന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചത് ?”

ജിജ്ഞാസ അടക്കാനായില്ല.

 “അനാഥൻ എന്നതിനേക്കാൾ  വേദനാജനകമാണ് പിതൃത്വം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുക. അങ്ങനെ അവരുടെ വീട്ടുകാർ അവരെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഒരു ദുർബല നിമിഷത്തിൽ അവർക്ക് നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു.”

”അപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛൻ? “

”നിന്റെ അമ്മയുടെ അച്ഛന്റെ അതായത് നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ മകൻ. പ്രണയം നടിച്ച് അയാൾ അവരെ വഞ്ചിച്ചു. പിന്നെ അവർ ഗർഭിണിയായപ്പോൾ കുലവും ജാതിയുമെല്ലാം പ്രശ്നമായി. അയാൾക്ക് നിന്റെ അമ്മ വെറുമൊരു പെണ്ണ് മാത്രമായി. അയാൾ വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞ പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. പക്ഷേ അധികകാലം ജീവിച്ചില്ല.  ഒരാക്‌സിഡന്റിൽ അയാൾ മരിച്ചു.”

”ഇതിൽ രസകരമായ മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്. ഇന്ന് നമ്മളോട് സംസാരിച്ചില്ലെ,  മായയുടെ അമ്മാവൻ വേണു. അയാളുടെ കുട്ടുകാരൻ ആയിരുന്നു ഹരി. അതായത് നിന്റെ അച്ഛൻ. അന്ന് നിന്റെ അമ്മക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കാൻ വേണു മാത്രമേ  ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നാണ് നിന്റെ അമ്മയിൽ നിന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ബന്ധത്തെ കുറിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്റെ അമ്മ സന്തോഷിച്ചത്.

അന്ന് ന്യായത്തിന് കൂട്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയാതെപോയതിന്റെ പശ്ചാത്താപം അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് അതിനൊരു പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാം. അച്ഛൻ നാളെ മായയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലുന്നുണ്ട്. കാര്യങ്ങളെല്ലാം വിശദമായി ഒന്നുകൂടി സംസാരിക്കാം.

എല്ലാം അറിയുമ്പോൾ അവർ നല്ലൊരു തീരുമാനം എടുക്കും എന്നാണ് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നത്.”

”അവരെവിടെയാണിപ്പോൾ?ഓർമ വച്ച നാൾ മുതൽ നിന്ദിച്ചിട്ടേയുള്ളു അവരെ. ഒന്ന് കാണണം അത്ര മാത്രം”.

”നേരം ഒന്ന് പുലർന്നോട്ടെ, കാണാം..അത് പറയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.”

പെറ്റമ്മയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ പോറ്റമ്മ സ്ഥാനം എന്താകുമെന്ന ഭയം ആ പതർച്ചയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

”അമ്മേ, കുന്തീപുത്രൻ എന്ന പേരിൽ അറിയുന്നതിനേക്കാൾ സൂതപുത്രനായി  അറിയപ്പെടാനായിരിക്കും കർണ്ണൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.. അതിനിയിപ്പോ  എങ്ങനെയായാലും ഈ അമ്മയുടെ മകനായി ജീവിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.”

അമ്മ അവന്റെ തലമുടിയിൽ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ സ്വന്തം മകൻ തന്നെയല്ലെ നീയ് നിന്നെപോലെയൊരു മകനെ കിട്ടിയത്  എതോ ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്ത പുണ്യം. നിറഞ്ഞ മനസ്സാലെ അമ്മയുടെ കണ്ണ് തുളുമ്പി, ഒപ്പം അവരുടെ  ചുണ്ടിൽ ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നൂ. മകനെ ആദ്യമായി കാണുന്ന അമ്മയുടെ കൗതുകത്തോടെ അവർ അവനെ കൺകുളിർക്കെ നോക്കിയിരുന്നു, ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരിന്റെ സ്നേഹനനവ് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ പകർന്ന്.