കാടിന്റെ മക്കൾ

    ട്രൈബ്സ്നു വേണ്ടി നടത്തിയ മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പിൽ വെച്ചായിരുന്നു ഞാനവളെ കണ്ടത്. എണ്ണകറുപ്പിൽ കടഞ്ഞെടുത്ത ഒരു സുന്ദരികൊച്ച്. നല്ല മുഖശ്രീ. അവളുടെ ചിരിയിൽ വെളുത്ത പല്ലുകൾ മുഴുവൻ പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു. രണ്ട് സൈഡിലും വിരിയുന്ന നുണക്കുഴി നോക്കി ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്ന് പോയി. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ നോട്ടം എന്റെ മിഴികളുമായി കോർത്തപ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധ മാറ്റി.

ശോ, എനിക്കിപ്പോ വായ്നോട്ടം വല്ലാതെ കൂടിയിരിക്കുന്നു എന്റെ മനസെന്നെ കളിയാക്കി. മൊബൈൽ എടുത്ത് ഫ്രണ്ട് ക്യാമറ ഓണാക്കി എന്നെത്തന്നെ ഒന്ന് നോക്കി, വെളുത്തിട്ടാണെലും അവളുടെ അടുത്ത് എത്തില്ല ഞാൻ. കണ്മഷി പരന്നിരിക്കുന്നു. സാരിതലപ്പു ഉപയോഗിച്ച് മെല്ലെ തുടച്ചു. മെല്ലെ അവളെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. അവളിപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ടു എന്നെ തന്നെ നോക്കിനിക്കുവാണ്. ഞാനും ഒരു ചിരി കൈമാറി, അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

 ഞാൻ താമര, നഴ്സ് ആണ്, ഇവിടെ തന്നെ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നു. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഇവിടുത്തെ ഡോക്ടറും നഴ്സും ഫർമസിസ്റ്റും ഒക്കെ ഞാൻ തന്നയാ. ഞങ്ങളെ പോലുള്ള കാട്ടുജാതിക്കാർക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ആർക്കും ഒന്നുമില്ല. കാടിനോട് ചേർന്ന് ചെറിയൊരു ക്ലിനിക്ക് ഉണ്ട്. ആഴ്ച്ചക്ക് ഒരു ദിവസം വന്നു ഒപ്പിട്ട് പോകുന്ന ഡോക്ടറും ഫർമസിസ്റ്റും ഒക്കെ ഉണ്ട്.

അവളുടെ സംസാരത്തിൽ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള അമർഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു കൈ കൊടുത്തു. അവളെന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഞാൻ ഡോക്ടർ ശാലിനി. താനാണ് ഇവിടത്തെ എന്റെ കൂട്ടെന്ന് സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോളും അവളുടെ കൈ ഞാൻ വിട്ടിരുന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. ഞാൻ ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി.
“കാര്യം ഞാൻ നേഴ്സ് ആണെങ്കിലും സിറ്റിയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആരും അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടാറില്ല.”

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും വല്ലാണ്ടായി. അവളെ അണച്ചു പിടിച്ചു എന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി.

ഒരാഴ്ചത്തെ ക്യാമ്പ്, എല്ലാറ്റിനും മുന്നിൽ ഓടാൻ അവളുണ്ടായിരുന്നു. വയനാടൻ കാടുകളോട് ചേർന്ന മലനിരകളിലാണ് അവർ വസിച്ചിരുന്നത്. നാലഞ്ചു ഗോത്രങ്ങൾ ഓരോ കോളനി പോലെ താമസിക്കുന്നു. കൂടുതലായും ഉള്ളത് പണിയ വിഭാഗമാണ്‌ പിന്നെ അടിയന്മാരും കുറിച്യരും . ഇതിൽ കുറിച്യരാണ് ജാതിയിൽ മുന്തിയവർ. അടിയന്മാർ തീണ്ടിപ്പോയാൽ അവർക്കു കുളിച്ചു ശുദ്ധരാകണം.ഇവർ ആണ് പഴശിരാജയെ സഹായിച്ച ആദിവാസി സേന, പരമ്പരഗതമായി അമ്പെയ്ത് പഠിച്ചു വരുന്നവർ.അടിയന്മാർ അടിമകളാണ്, പണ്ട് ജന്മിമാർക്ക് പണിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞു കൂടിയ വിഭാഗം. കാട്ടിലെ കായ്കനികളും, തേനും മറ്റും ശേഖരിച്ചു വില്പന നടത്തലാണ് കാര്യമായിട്ടുള്ള ജോലി.പിന്നെ കുറച്ചു കാട്ടു നായ്ക്ക (ചോല നായ്ക്ക )വിഭാഗവും. ചോല നായ്ക്ക ജാതിയിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരാണ്. അവരധികവും ഉൾക്കാട്ടിലും ഗുഹയിലും ജീവിക്കുന്നവരാണ്.ചെറു മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടിയും കാട്ടിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന കായ് കനികൾ ഭക്ഷിച്ചും കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു.

കാണാൻ അതി മനോഹരമായ സ്‌ഥലം. പ്രകൃതിയുടെ വരദാനം.മലകളും അരുവികളും ചോലകളും, എങ്ങും പച്ചപ്പ് മാത്രം. പക്ഷെ!അവിടുത്തെ ആളുകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ പച്ചപ്പ് ഒന്നും കാണാനില്ല. അനീമിക് ആയ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും. കുട്ടികളിൽ പലരും യുപി ക്ലാസ്സിൽ നിന്നു തന്നെ പഠിത്തം നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്.ഹൈ സ്കൂൾ ദൂരെ ആണ്. നടന്നു പോവൽ നടക്കില്ല. ചില കുട്ടികൾ ട്രൈബ്സ്നുള്ള ഹോസ്റ്റലിൽ ചേർന്ന് പഠിക്കുന്നുണ്ട്, അങ്ങനെ പട്ടണത്തിൽ വന്നു പഠിച്ചതാണ് താമരയും.

20വയസ്സുണ്ട് അവൾക്ക് 14മത്തെ വയസിൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. അവർക്കിടയിൽ അങ്ങനെയാണ് ശൈശവ വിവാഹം ധാരാളം നടക്കുന്നു. പെൺകുട്ടികൾക്ക് 18വയസ്സ് നിർബന്ധം ആക്കിയ ശേഷം വിവാഹം കഴിഞ്ഞ പലരും പോക്സോ കേസിൽ അറസ്റ്റിലായി. താമരയുടെ അനിയത്തിയെ കല്യാണം കഴിച്ചവൻ രണ്ട് വർഷമായി ജയിലിലാണ്. അവളാകട്ടെ ഒന്നര വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞുമായി അവനെ കാത്തു നിൽക്കുന്നു. നിയമം നിയമത്തിന്റെ വഴി മാത്രം തേടുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് സംഭവിക്കും. താമര അവിടുത്തെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു തന്നു
പുറത്ത് പോയി പഠിച്ചത് കൊണ്ടു അവൾക്ക് നല്ല മലയാളം അറിയാമായിരുന്നു. അവളെ എല്ലാവരും ബഹുമാനിക്കുന്നതും കാണാമായിരുന്നു. അവള് നേടിയ വിദ്യയോടുള്ള ബഹുമാനമായിരുന്നു അത്. എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇവിടുന്ന് അധിക കുട്ടികളും പഠിക്കാൻ പോകാത്തത് ഞാൻ അവളോട് അന്വേഷിച്ചു.

”മാഡം ഒട്ട് മിക്ക കുട്ടികൾക്കും പഠിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനു വേണ്ടി ഊരിന് വെളിയിൽ പോകുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഒക്കെ ഞങ്ങളോടുള്ള പെരുമാറ്റം ഉണ്ടല്ലോ, ഞങ്ങൾ കാട്ടുജാതിക്കാരേ, ഹോസ്റ്റലിലും, കോളേജിലും ഉള്ളവർ ഒരു പുഴുവിനെ കണ്ട പോലെയാ നോക്കുക. അനാവശ്യമായി കളിയാക്കുക, സകല പണികളും എടുപ്പിക്കുക, ഞങ്ങൾ എസ്. സി എസ് ടി വിഭാഗക്കാര്, സംവരണം ഉള്ളത് കൊണ്ടു വലിഞ്ഞു കയറി വന്നവർ ഇങ്ങനെയാ കാണുക.അതൊക്കെയും മറികടന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ എല്ലാവർക്കും സാധിക്കില്ല മേഡം.”

”പക്ഷെ നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഒരുപാട് പദ്ധതികൾ ഗവണ്മെന്റ് ആസൂത്രണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ, അതൊന്നും നടപ്പാവലില്ലേ?”

  “ഉണ്ട്. പദ്ധതികളെല്ലാം ഇന്നും കടലാസ്സിലാണ്. ഇവിടെ പട്ടിണി മരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ മാത്രം ഉണരുന്ന ഗവണ്മെന്റ് ആണ്. പലപ്പോഴും കാടിന്റെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി നടപ്പാക്കുന്നതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കൾ മറ്റു പലരും ആണ്.വിശപ്പ് മാറ്റാൻ വേണ്ടി ഭക്ഷണം മോഷ്ടിച്ചതിനു തല്ലി കൊല്ലുന്ന നാട്ടുകാർ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പദ്ധതികളിൽ കയ്യിട്ട് വാരില്ലെന്ന് മാഡത്തിന് പറയാനാവുമോ.. ഒന്ന് നിർത്തി അവളെന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു ആളുകൾ കെട്ടിയിട്ട് അടിച്ചു കൊന്ന മധുവിന്റെ മുഖം മനസിൽ തെളിഞ്ഞു ഒരു മാത്ര ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഞാൻ ഉമി നീരിറക്കി. എന്റെ മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം അവള്തുടർന്നു. ഇനി കാടിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു ജീവിതം സാധ്യമാകും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഉപജീവനമാർഗമായി മറ്റു തൊഴിലുകൾ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. അതൊക്കെ നടക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം ലഹരിയെ ഇവിടുന്ന് തുരത്തണം. ആണും പെണ്ണും ലഹരിക്കടിമകളാണ്. പലരും കള്ള് വാങ്ങി കൊടുത്തു ഇവരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. ഞാനിവിടെ ലഹരിക്കെതിരെ ഉള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒക്കെ നടത്താറുണ്ട്.”

     എനിക്കവളെ കുറിച്ചോർത്തു ബഹുമാനം തോന്നി.തന്റെ ജനതയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കാൻ അവൾക്കാവുമെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞു. അപ്പോളാണ് ഞാൻ അവളുടെ കുടുബത്തിന്റ കാര്യം ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ എന്നോർത്തത്. ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.

  താമര, നീ എന്നെ നിന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു പോവാത്തത് എന്താ?”

അവളുടെ മുഖം വാടി, പിന്നെ എനിക്ക് മുഖം തരാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഞാനും അവളെ അനുഗമിച്ചു.അവൾക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒന്നുണ്ടെന്നു എനിക്ക് തോന്നി. ചെറിയ പുല്ല് മേഞ്ഞ കട്ട കൊണ്ടു ഉണ്ടാക്കിയ കുടിലിനു മുന്നിലാണ് അവൾ നിന്നത്. തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്നെ നോക്കി അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഞാനും അവളുടെ പിന്നാലെ അകത്തേക്ക് കയറി. കട്ടിലിൽ ശോഷിച്ച ഒരു മുഖം . കഴുത്തു വരെ കരിമ്പടം കൊണ്ടു പുതച്ചിട്ടുണ്ട്. അവിടെമാകെ പുൽ തൈലത്തിന്റ വാസന. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ പിറ്റേ മാസം വീണതാണ് തേൻ ശേഖരിക്കാൻ വലിയ മരത്തിൽ കയറിയതാണ്. കഴുത്തിനു താഴെ ചലനമില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവനു വേണ്ടിയാണു അവൾ പഠിച്ചത് തന്നെ. ഇത്ര വർഷമായി മലമൂത്ര വിസർജനമെല്ലാം കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ. എന്നിട്ടും അവിടെ നല്ല വൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഡോക്ടർ ആയിട്ട് പോലും എനിക്കധിക സമയം അവിടെ അത് കണ്ടു നിൽക്കാനായില്ല. ഇത്ര ദിവസം എന്നോട് കളിച്ചു ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചു എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു തന്ന അവൾ ഇത്ര വലിയ വിഷമം സഹിച്ചാണ് നടക്കുന്നത് എന്നഅറിവ് എന്നെ തളർത്തിയിരുന്നു. അവളോട് യാത്ര പോലും പറയാനാവാതെ ഞാൻ പുറത്തേക്കു നടന്നു.

ക്ലിനിക്നോട്‌ ചേർന്നുള്ള വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ  നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഒന്നും പറയാതെ പോന്നത് മോശമായി എന്ന് ഹൃദയം കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോളും എന്താണ് ഞാനവളോട് പറയേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സ് വേപഥു പൂണ്ടു.തിരിച്ചവളുടെ വീട്ടിലേക്കു തന്നെ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ശക്തി പകരാൻ ഇനി എന്നും അവളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞ എടുത്തിരുന്നു. കൂടെ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനു കിട്ടാവുന്നതിൽ നല്ല ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കണം എന്ന ആഗ്രഹവും എന്നിൽ ഉടലെടുത്തിരുന്നു.

ഫോട്ടോ :ഗൂഗിൾ

#കാട്‌