Author: sabira latheefi

വീടിന് വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും വന്നിട്ടില്ല. വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്യാൻ മുറ്റത്ത് സൈഡിലായി ഒരു പോർച്ചുകൂടിയുണ്ട്. പെയിന്റ് അടിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായെന്ന് തോന്നുന്നു. ചിലയിടങ്ങളിലൊക്കെ പെയിന്റ് വിട്ടുപോയതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കാണാം. മുറ്റം ഇന്റർലോക്ക് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് വാപ്പ എന്റെ കൈപിടിച്ച് നട്ട തെങ്ങ് ഒത്ത വലിപ്പമായിട്ടുണ്ട്. മേലോട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ നിറയെ കുലച്ചുനിൽക്കുന്നു. മെല്ലെ അങ്ങോട്ടുനടന്നു. അതിനെ തൊട്ടുനിന്നപ്പോൾ വാപ്പയായിരുന്നു ഉള്ളുനിറയെ. വാപ്പയെ തൊട്ടുനോക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഞാൻ അതിനെ തൊട്ടത്. എവിടെ നിന്നോ വന്ന കാറ്റ് എന്നെ തഴുകിപ്പോയി. വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതി എന്നിൽ നിറഞ്ഞു. വാപ്പയുടെ തലോടലിനെ വരവേൽക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ ആ കാറ്റ് ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങി. എന്തേ പുറത്താരെയും കാണാത്തത്? ഇക്കാക്കയല്ലേ കിടപ്പിലായത്. ഇനിയിവിടെ ആരുമില്ലേ… ബെല്ലടിച്ച് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴും കണ്ണ് അവിടമാകെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായിരുന്നു. അന്നത്തെപ്പോലെ തന്നെ അതിരിൽ ചെമ്പരത്തിയും തെച്ചിയും മത്സരിച്ചു വളരുന്നുണ്ട്. വാടിയ ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾ നിലം നിറയെ വീണുകിടപ്പുണ്ട്. മുമ്പ് താളിയുണ്ടാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ഒറ്റപ്പൂവും വെറുതെ പോകില്ലായിരുന്നു. മുറ്റത്തെ തേൻമാവ് വെട്ടിപ്പോയെന്നു തോന്നുന്നു. അതിനെ കാണാനില്ല.…

ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ നിന്ന് അമ്മയെ കൈപിടിച്ച് ഇറക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മെല്ലിച്ച ശരീരം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ കാലുകൾ നിലത്തുകുത്തി ഒന്ന് നേരെ നിൽക്കാൻ അമ്മ പണിപ്പെടുന്നത് കണ്ട് അയാൾ അമ്മയുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു മെല്ലെ നടത്തി. കടൽക്കാറ്റുകൊണ്ട് കണ്ണിലേക്കു മാടിവീഴുന്ന അവരുടെ വെള്ളിമുടികളെ സ്നേഹപൂർവ്വം ചെവിയിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചു. അമ്മയ്ക്ക് അപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ഭാവമായിരുന്നു.അമ്മയുടെ കണ്ണിലെ തിരയിളക്കം കാണവേ അയാളുടെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു. എത്രയോ കാലം മുമ്പേയുള്ള അമ്മയുടെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു കടൽ കാണണമെന്ന്. ഓർമ്മയുള്ള കാലത്ത് ഒന്ന് കൊണ്ടുപോകാൻ തനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല, അല്ല തോന്നിയില്ല. ഇപ്പോൾതന്നെ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഇവിടെ വന്നതെന്ന് അമ്മയറിഞ്ഞാൽ അമ്മയുടെ ഈ ചിരി ഉണ്ടാകുമോ?അമ്മ തന്നെ വെറുക്കുമോ? ഉണ്ടാവില്ല, അമ്മക്ക് തന്നെ വെറുക്കാനാവില്ല. വെറുക്കാൻ അമ്മയുടെ ഓർമകളിൽ താനില്ലാലോ.. വേദന നിറഞ്ഞൊരു വരണ്ട ചിരി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ പൊടിഞ്ഞു. അയാൾ ചുറ്റുപാടും നോക്കി. എവിടെയെങ്കിലും ഇരിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു സ്‌ഥലം കാണുന്നുണ്ടോ? നിറയെനിറയെ മനുഷ്യർ ഇരുന്നും…

താനുണ്ടാക്കിയ ചോറും കൂട്ടാനും ആസ്വദിച്ചു ഉണ്ണുന്നവനെ അവൾ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിനിന്നു. നോക്കിയും കണ്ടും അവന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് അവൾ ഓരോന്നും ഇട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. മാമ്പഴപുളിശ്ശേരിയും ഇഞ്ചിക്കൂട്ടാനുമൊക്കെ നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. പായസവും പപ്പടവും കൂട്ടിക്കുഴച്ച് കൈകൊണ്ട് കോരി കുടിച്ച് അവസാനം വിരൽ നക്കിക്കുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളിൽ മനം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിവിടർന്നു. “അമ്മൂട്ടിയെ.. ആണുങ്ങളെ വയറ്റിൽ കൂടി മനസിൽ കയറാൻ എളുപ്പമാ. മുത്തൂന്റെ കുട്ടിക്ക് നല്ല കൈപ്പുണ്യ.. കിച്ചൂന് പിന്നെ നീയെന്നു വെച്ചാൽ ജീവനാകും.” കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചപ്പോൾ മുതൽ മുത്തശ്ശി ഏട്ടനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾ ഓതികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. താനും എത്ര കൊതിച്ചതാണ് ഏട്ടനും ഒന്നിച്ച് സന്തോഷത്തോടെയുള്ള ജീവിതം. കൈകഴുകി മുഖവും തുടച്ചു കിരൺ അമ്മുവിനെ നോക്കി നിറഞ്ഞുചിരിച്ചു, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ചിരിയുടെ തണുപ്പ് വീണു. “നല്ല രുചി. സുജ.. സുജ അവളും ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ന്റെ പിറന്നാളിന് എന്തുണ്ടാക്കിയാലും മതിയാവില്ല. എന്തോ ഒരു ജന്മം കൊണ്ട് നൽകേണ്ട സ്നേഹം ഒന്നിച്ചു തന്നത് കൊണ്ടാവും അവളെ…

ആംബുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അത് എന്താണെന്നു അറിയാനാണു ജനാല തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാനുള്ള വെപ്രാളം കൂടിപ്പോയത് കൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല ജനാല സഹകരിക്കുന്നില്ല. ശക്തിയുപയോഗിച്ച് തുറക്കാൻ നോക്കിട്ടും കാര്യമുണ്ടായില്ല. ഉണ്ടാക്കി വെച്ചതോണ്ടായില്ല വല്ലപ്പോഴും എന്നെയൊന്നു തുറക്കണമെന്ന് ജനല് പറഞ്ഞോന്നു തോന്നിയെങ്കിലും അതാലോചിച്ചു നിൽക്കാൻ നേരമില്ലാത്തത്കൊണ്ടു കൈയിൽ കിട്ടിയ ഷാളു പുതച്ചു പുറത്തേക്കോടി. തൊട്ടടുത്ത വീടിനുമുമ്പായി ആംബുലൻസ് നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. രണ്ട്പേർ വിനീതേട്ടനെ താങ്ങി വണ്ടിയിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് കണ്ടു. പിന്നാലെ നെഞ്ചത്തടിച്ചുക്കൊണ്ട് വനജേച്ചിയും വണ്ടിയിൽ കയറി. സൈറൺ മുഴക്കി പോകുന്ന വണ്ടി നോക്കി ഞാനെന്റെ മതിലു ചാരിനിന്നു. വീട്ടിലുടുക്കുന്ന നൈറ്റിയിൽ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ മടിച്ചത്ക്കൊണ്ട് മതിലിനു മുകളിലേക്ക് തല പൊന്തിച്ചു മെല്ലെനോക്കി. ആൾക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞു തുടങ്ങീട്ടുണ്ട്. പലരും എന്നെപ്പോലെ ആംബുലൻസിന്റെ ഒച്ച കേട്ട് പുറത്തുവന്നതാണ്. അല്ലേലും മരണവും കല്യാണവും അല്ലാതെ അയല്പക്കത്തെ ഒരു വിശേഷവുമിപ്പോൾ അറിയാറില്ലലോ. വാട്സാപ്പും ഫേസ് ബുക്ക്‌ അതിൽ നൂറു ഗ്രൂപ്പും ആയതിനു ശേഷം അതിൽത്തന്നെ ആവശ്യത്തിലധികം ഫ്രണ്ട്‌സ് ഉണ്ട്. അമേരിക്കയിലും കാനഡയിലും…

“പൊന്നാനി, പൊന്നാനി പൊന്നാനി… ലാസ്റ്റ് ബസ്സാണ്. ലാസ്റ്റ് ബസ്സാണ്, പൊന്നാനി, പൊന്നാനി, പൊന്നാനി….” ബസ്സിലെ കിളിക്ക്, കൊടുക്കുന്ന കാശിനെക്കാൾ, തൊഴിലിനോട് ആത്മാർത്ഥതയുണ്ടെന്നു അവന് തോന്നി. സീറ്റുകളെല്ലാം നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, താൻ ഒരാണായതു കൊണ്ടാവാം തന്റെ അടുത്തു ഇരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ മൂന്നാലു സ്ത്രീകൾ നിൽക്കുന്നുണ്ട്, അവർക്ക് വേണ്ടി ത്യാഗം ചെയ്യാൻ വയ്യാത്തപോലെ അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. മഴവെള്ളം സ്റ്റാൻഡിലെ ഓടകൾക്കെല്ലാം വിരുന്നായിട്ടുണ്ട്. ഇതുവരെ മനുഷ്യരായി കൊടുത്തത് ഒരുപണിതൂക്കം കുറയാതെ അത് ഛർദിച്ചു വെച്ചതിൽ തുഴഞ്ഞു വരുന്ന ആണും പെണ്ണും. പെരുന്നാളാണ് വരുന്നത് കടകളെല്ലാം നേരം വൈകിയേ അടക്കു, ഒച്ചിനെ പോലെ വീടും ചുമന്നുനടക്കുന്ന പെൺക്കൂട്ടത്തിനോട് സഹതാപമുണ്ടെങ്കിലും ഈ അവസരത്തിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവനിലെ ആണഹന്ത അനുവദിക്കുന്നില്ല. വിയർപ്പിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന രൂക്ഷഗന്ധങ്ങളോട് അവന്റെ മൂക്ക് പലവട്ടം അപശബ്ദമുണ്ടാക്കി പ്രതികരിച്ചു. “നാശം ഇതൊന്നു എടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ” അവന്റെ ഉറക്കെയുള്ള ആത്മഗതം ശ്രവിച്ച പെണ്ണൊരുത്തിയുടെ ചൂണ്ടിൽ പുച്ഛരസം നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് തെറിച്ച ലിപിയില്ലാ ഭാഷയിൽ അവൻ തടഞ്ഞു വീണു.…

തറവാട്ടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലെ ഇരുൾ മുറിയിലൊന്നിലാണ് അമ്മയെന്നെ പെറ്റിട്ടത്. നിലാവ് പോലും മാറിനിന്ന അന്ധകാരത്തിൽ ചിമ്മിനി വിളക്കിന്റെ അരണ്ടവെളിച്ചതിലൊരു കന്നിയാത്ര. ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും അമ്മയെ നോവിച്ചും രസിച്ചും നിൽക്കുമ്പോഴാരാണെന്നെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞത്. ഉള്ളതെല്ലാം ഊറ്റിയെടുത്തു പെറ്റമ്മയെ കാലന് കൊടുത്തവൾ എന്നായിരുന്നോ ഞാനാദ്യം ചെവികൊണ്ട വാക്ക്. പൈമ്പാലിൽ സ്നേഹമധുരം ചേർത്തു ആരോ ഇറ്റിച്ചുതന്ന ദാഹജലത്തിന്റ രുചി പിന്നെ കിട്ടികാണില്ല. അന്ന് തുടങ്ങിയ യാത്രയാണ് കൂടെ നിന്നവരുടെയും തള്ളി – പറഞ്ഞവരുടെയും കണക്കുകൾ ഞാനെവിടെ ചേർക്കും. വാ കീറിയവൻ അന്നവും നൽകുമെന്നാവുമെൻ ആദ്യപാഠം. ദൈവമേ നീയെനിക്കേകിയ ആയിരം കൈകളെ കാണാതെ പോവുന്നതെന്തേ. ഈ ജീവിതയാത്രയിലെ പൊള്ളും പൊരുളും പലതും പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്നെ. കാലം കണക്ക് ചോദിക്കുവാനൊന്നും ബാക്കിവെക്കില്ലെയെങ്കിൽ ഈ യാത്രക്ക് മരണം അന്ത്യമല്ല തന്നെ. സാബിറ ലത്തീഫി ഫോട്ടോ : ഗൂഗിൾ

ഞാൻ മാരിയത്തിനെ കുറിച്ച് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് പത്തു പതിനഞ്ചു വർഷം മുന്നേയുള്ള വാരാദ്യ മാധ്യമത്തിലെ ഫീച്ചറിലൂടെയാണ്. പിന്നെ പല സ്ഥലങ്ങളിലായി ഈ പേര് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ഈ ചിരിക്കുന്ന മുഖം ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ടുമാസം മുന്നേ തനിമ കലാസാഹിത്യ വേദി നടത്തിയ ഒരു പരിപാടിയിലൂടെ എനിക്ക് ഈ ചിരി മുത്തിനെ പരിചയപ്പെടാനായി. അവൾ കടന്നുവന്ന വഴികളെ കുറിച്ച് അനുഭവിച്ച യാതനകളെക്കുറിച്ച് കണ്ണ് നിറയാതെ തൊണ്ട ഇടറാതെ പറയുന്നത് ഞങ്ങളൊക്കെ കേട്ടിരുന്നത് നനഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയാണ്. ആ പരിചയത്തിലാണ് മാരിയത്തിനെ വിളിക്കുന്നതും പുസ്തകം അയച്ചുതരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതും.ഫോണിൽ അവളെ വിളിച്ചപ്പോൾ അടുത്തറിയുന്ന, അത്രയേറെ അടുപ്പമുള്ള ഒരാളെ, വർഷങ്ങളായി അറിയുന്ന,എന്നും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാളോട് സംസാരിച്ച പ്രതീതി ആയിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ മരിയത്തിനോട് സംസാരിച്ചവർക്കെല്ലാം ഇങ്ങനെ തന്നെ തോന്നിക്കാണും. കാലം മായ്ച്ച കാൽപാടുകളെ കുറിച്ചു അവളുടെ തന്നെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ “എന്റെ എഴുത്ത്, എന്റെ ഒറ്റപെടലുകളെ,നിർവികാരങ്ങളെ, ശൂന്യതകളെ പകർത്തി വെക്കാനുള്ള ആശ്രയമാണിത്… എന്റെ സന്തോഷങ്ങളാണിത്.. എന്റെ കണ്ണുനീരാണിത്..…

എന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി പെണ്ണുങ്ങൾ തിരക്ക് കൂട്ടുന്നുണ്ട്. അറിയാത്തവർ കുട്ടിന്റെ ഉമ്മയേതാ എന്ന് ചോദിച്ചു മനസിലാക്കുന്നുമുണ്ട്. അവരൊക്കെ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഒരു ആശ്വാസചിരിയോടെയാണ്. എനിക്കാരിലും ദുഃഖത്തിന്റെ കണിക പോലും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. ഏതോ ദുരന്തത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട ഒരുവളെ നോക്കുന്നത് പോലെയല്ലേ, അവരുടെ മുഖഭാവം. ഇവർ എന്നെ പറ്റി എന്താണാവോ മനസിലാക്കിയത്. അവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. ആരോഗ്യവും ബുദ്ധിയും സൗന്ദര്യവും ഉള്ളവർക്കെ ഇവിടെ സ്‌ഥാനമുള്ളു. ബുദ്ധി കുറവുള്ള കുട്ടി ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് വെറും കൗതുക കാഴ്ചയാണ്. സ്വന്തക്കാർക്ക് ആവട്ടെ ആ കുഞ്ഞൊരു ബാധ്യതയും. പക്ഷേ പ്രസവിച്ചവൾക്ക് അങ്ങനെ തള്ളിപ്പറയാൻ സാധിക്കുമോ. അച്ഛനും അമ്മയും ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലമാണെത്ര ഇത് പോലുള്ള മക്കളെന്ന സിനിമ ഡയലോഗാണ് ഓർമയിൽ വന്നത്. പക്ഷെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം, നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു തരത്തിലും കലർപ്പില്ലാത്ത സ്നേഹം നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ അറിയാൻ സാധിക്കും. അമ്മയും കുഞ്ഞും തമ്മിലെ സ്നേഹത്തിൽ പോലും നാളെ അവൻ വലുതായി തന്നെ നോക്കാനുള്ളതാണെന്ന ബോധ്യം ഉണ്ട്. ഭാര്യ…

ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കുന്തോറും എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യാത്ത ഒരസ്വസ്ഥത എന്നെ മൂടുന്നു. അതൊരിക്കലും മുൻപങ്കാളിയുടെ വിവാഹഫോട്ടോ കണ്ടിട്ടുള്ള വിഷമമല്ല, അതെനിക്ക് തീർച്ചയാണ്. കാരണം ആ ബന്ധത്തിൽ ഞാനെന്നെ സ്വതന്ത്രയാക്കിയപ്പോൾ അനുഭവിച്ച സന്തോഷവും സമാധാനവുംഎത്രത്തോളമെന്നത് മറ്റുള്ളവരെ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല.എന്നാലും ആരാണ് ഇയാൾക്ക് വീണ്ടും പെണ്ണ് കൊടുത്തത്.ഒന്ന് അന്വേഷിക്കാമായിരുന്നില്ലേ. ലോകത്ത് പെണ്ണിനൊന്നും ഒരു വിലയുമില്ലേ.. മമ്മാ.. മോൾടെ വിളികേട്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലാപ് അടച്ചുവെച്ചു, അവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കാതെ എന്തെന്ന് അന്വേഷിച്ചു. എന്റെ മുഖമൊന്നു മാറിയാൽ അവൾ മനസിലാക്കും. വയസ്സ് പതിമൂന്നേ ഉള്ളു. പക്ഷേ ചിലനേരത്തു എന്നെ പെറ്റത് അവളാണോ തോന്നും, ഉപദേശിച്ചങ്ങു കൊല്ലും, അതാണ് മുതല്. “മമ്മാക്ക് എന്താ പറ്റിയത്,, കുട്ടു പറഞ്ഞല്ലോ മമ്മ കുറച്ചു നേരമായി ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നുവെന്ന് ” ഓഹ് അപ്പോൾ അനിയൻ കുട്ടൻ ഒറ്റികൊടുത്തിട്ടുള്ള വരവാണ്. ഇനിയിപ്പോൾ കാര്യമറിയാതെ അവള് മടങ്ങില്ല. എന്റെ വാശി തെല്ലും കുറയാതെ അവൾക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്, ഉപ്പയോടും ഉമ്മയോടും വാശിപിടിച്ചു നേടിയെടുത്തതായിരുന്നല്ലോ ഞാനയാളെ. ഒന്നുകൂടെ അന്വേഷിച്ചു…

“നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത് ആർക്ക് വേണ്ടി?” അവരുടെ ചോദ്യം ഒരു ചാട്ടുളി കണക്കെ എന്നുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവരിങ്ങനെ ചോദിക്കുമ്പോൾ മുഖത്തു പുച്ഛവും പരിഹാസവും ഇടകലർന്നിരുന്നു. എന്തോ പിന്നീട് അവരോട് സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. പ്രോസിജർ ട്രോളിയുമായി വേഗത്തിൽ നഴ്സിംഗ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഓടി പോവാനാണ് മനസ്സാഗ്രഹിച്ചത്. ഉച്ചക്കുശേഷം ലീവെഴുതികൊടുത്തു റൂമിലേക്ക്‌ മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ രണ്ട് ജോഡി കുഞ്ഞികണ്ണുകൾ ആയിരുന്നു. റൂമിലെ ചുമര് നിറയെ എന്റെ കുഞ്ഞുമക്കളുടെ ചിത്രങ്ങളാണ്. പല പോസിലുള്ളവ. അതിലേക്ക് നോക്കുമ്പോളെല്ലാം മറക്കും. ഓരോ ചിത്രവും ഓരോ കഥകൾ പറയും. എത്ര വരച്ചിട്ടും പൂർണമാകാത്ത പോലെ പിന്നെയും പിന്നെയും ശരിയാക്കും. നിറങ്ങൾ ചാലിച്ചു മനോഹരമാക്കുമ്പോൾ അവരോട് കഥ പറയും, അവർക്ക് പാട്ട് പാടികൊടുക്കും. കഥ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ മാറിടങ്ങൾ കനക്കും. വരച്ചു പൂർണമാക്കിയ ഇളം റോസ് കുഞ്ഞിതളുകൾ വിതുമ്പും. റൂമിലെത്തീട്ടും ഒന്നിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. പണി തീരാത്ത ചിത്രങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോളും…