നിങ്ങളാണോ അത്!

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. തലേ ദിവസം ‘ഉദാഹരണം സുജാത’ സിനിമ കണ്ടതിന്റെ ആവേശത്തിൽ അടുക്കളയിലെ പാത്രങ്ങളൊക്കെ ധൃതിയിൽ കഴുകി വയ്ക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. സമയം ഏകദേശം ഒൻപതരയായിക്കാണും. അപ്പോഴാണ് ആ കാൾ വന്നത്. സിനിയാണ് വിളിയ്ക്കുന്നത്. ഇത്രയും നേരത്തെ എന്താണാവോ എന്നും വിചാരിച്ചു കൈ തുടച്ചു കാൾ എടുത്തു.

അപ്പുറത്തുനിന്നും നിർത്താതെയുള്ള ചിരി കേട്ടപ്പോൾ, “നീയെന്താ രാവിലെതന്നെ ആളെ പറ്റിയ്ക്കാണോ? പാത്രം കഴുകാനുള്ള ആ ത്രില്ല് അങ്ങുപോയി“ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ചിരി കഷ്ടപ്പെട്ടു നിർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എടോ, ഇന്ന് കുറച്ചുനേരംമുൻപ് എന്റെ വീടിന്റെ മുൻപിൽ ഒരു കാർ വന്നു നിർത്തി.

സിനിയുടെ വീടല്ലേ എന്നു ചോദിച്ചു ഒരു കാരണവർ പുറത്തിറങ്ങി. കൂടെ ഒരു ആന്റിയും. എന്റെ അമ്മ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മൊബൈലിൽ സീരിയൽ കാണുകയായിരുന്നു. കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ആരാ എന്നു ചോദിയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ, വീടും സ്ഥലവുമെല്ലാം ഒന്ന് കണ്ണു കൊണ്ടളന്നു അവർ ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് കയറി. ഹാളിൽ ടിവി കണ്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. കല്യാണം ക്ഷണിയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാകും എന്നാണ് അമ്മയും ഞാനും വിചാരിച്ചത്. എനിയ്ക്ക് പരിചയമുണ്ടോ എന്ന മട്ടിൽ അമ്മ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ അടുത്ത പഞ്ചായത്തിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല എന്ന പോലെ ഞാനുമൊന്ന് നോക്കി.

ആരാ മനസ്സിലായില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ‘മകളെ വിളിയ്ക്കൂ. ഇനിയിപ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ച് ചോദിയ്ക്കാനും പറയാനും ഒന്നുമില്ലല്ലോ. അവൻ എന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. അവർ ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ അല്ലേ. എല്ലാം അറിയാമല്ലോ അല്ലേ. കുട്ടികളെ ആദ്യം അനുസരണ പഠിപ്പിയ്ക്കണം.’

ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ശരിയ്ക്കും പേടിച്ചു. അവരുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യവും കൂടി കണ്ടപ്പോൾ അതുവരെ മിണ്ടാതെയിരുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പ് ഡപ്പ് ഡപ്പ് എന്ന് പുറത്തുകേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.

അഞ്ചു വയസ്സുകാരിയുടെ വികൃതി ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരു കുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാർ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു ചോദിയ്ക്കാൻ മാത്രം അവളെന്താ ചെയ്തേ എന്നാലോചിച്ചു. “എടീ” എന്ന് ഇത്തിരി ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേയ്ക്ക് നീട്ടിവിളിച്ചു.. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും വിളിച്ച ദേഷ്യത്തിൽ കണ്ണും തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അവൾ വന്നു. ഇതാ എന്റെ മോള് അവളെന്താ ക്ലാസ്സിൽ വികൃതി കാണിച്ചതാവോ. ക്ഷമിയ്ക്കണം, ഞാനറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇതുകേട്ട് അവളും ഒന്ന് ഞെട്ടി കണ്ണുരുട്ടി എന്നെ നോക്കി.

അപ്പോഴാ അവർക്ക് വീടുമാറിയെന്ന് മനസ്സിലായത്. നിങ്ങളാണോ സിനി എന്നു ചോദിച്ചു. അതേ ഞാനാണ്. നിങ്ങൾ തന്നെയാണോ സിനി വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം. ഒരുസിനിമയിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ ‘അതേ ഞാൻ തന്നെയാണ് ‘ എന്നു ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ സോറി ആളു മാറിപ്പോയതാ എന്നും പറഞ്ഞു അവർ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.

ഒരു പിടിയും കിട്ടാതെ അമ്മയും ഞാനും അവിടെ നിന്നു. വീട്ടുപേര് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് രണ്ടു മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള സിനിയുടെ വീട് അന്വേഷിച്ചുവന്നതാണ് അവരെന്നു മനസ്സിലായത്. എന്തായാലും കാർ പോയിട്ടും കുറച്ചുനേരത്തേയ്ക്ക് എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിച്ചു. ഇപ്പോൾ അതാലോചിയ്ക്കുമ്പോൾ ചിരി വരുന്നു. എന്നാപ്പിന്നെ നിന്റെ പണികൾ കഴിഞ്ഞിട്ട് വിളിയ്ക്കാം എന്നുപറഞ്ഞു അവൾ കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

അപ്പോഴാണ് ഞാനാലോചിച്ചത് കാര്യം നിസ്സാരമെങ്കിലും പ്രശ്നം ഗുരുതരം തന്നെയായിരുന്നു. ആ ചെറിയ മോള് പോലും പേടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഒരു വീട്ടിൽപ്പോയി സംസാരിയ്ക്കുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി മര്യാദ കാണിയ്ക്കണമായിരുന്നു അവർ. ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ചു കഴുകാൻ ബാക്കി വെച്ച പാത്രങ്ങൾക്കിടയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോയപ്പോൾ മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന് ഒരു കാർ ഹോണടിയ്ക്കുന്നു. ഞാൻ ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു “അച്ഛാ വീട്ടുപേര് ചോദിയ്ക്കണേ “. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ എന്റെ വല്ല്യമ്മ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി.