പെരിയാർ

മണൽത്തിട്ടയെ പുൽകി അലസം ഒഴുകുമീ പെരിയാർ അണിയുന്നോ

ശാന്തിതൻ മൂടുപടം?

മനസ്സിൽ ഒതുക്കീട്ടുമൊതുക്കാൻ കഴിയാത്ത

ചിന്തതൻ ഭാരമുണ്ടോ മനസ്സിൻ ഉൾത്തടത്തിൽ?

ജനലക്ഷങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ പതിഞ്ഞൊരീ മണൽതിട്ട പറഞ്ഞു,

ശിവരാത്രി തൻ കഥ .

സശ്രദ്ധം ശ്രവിച്ചൊരു പെരിയാറിൻ്റെയുള്ളിൽ ഗദ്ഗദമുയർത്തുന്നോ ഗതകാലത്തിന്നോർമ്മ ?

അരിയും പൂവുമെള്ളും ദർഭയുമിലച്ചീന്തും

 അലകളിലായന്ന് നിറങ്ങൾ ചേർത്തിരുന്നു,

പൂർവ്വാംബരത്തിൽ രഥചക്ര മുരുട്ടിയെത്തും

അർക്കനെ സ്വീകരിക്കാൻ കുങ്കുമ രേണു മിന്നി.

ചെന്നിറമാർന്ന വാനം ജലോപരിതലം

നിറയും 

അലകളിൽ നിറയെ ചെഞ്ചായം പൂശുന്നേരം.

ബലിയർപ്പിക്കും മുൻപേ കാൽപ്പാദം നനയ്ക്കുമ്പോൾ

ഏകയായിരുന്നവൾ,നോവിലുരുകുമമ്മ 

കണ്ണീരണിഞ്ഞ സ്വന്തംമുഖത്തിൻ പ്രതിബിംബം 

ഓളത്തിൽ നിറഞ്ഞതും,കണ്ടീലാ, പാവം അമ്മ!,

സർവ്വംസഹയാം പുഴ, തൻ വായിലൊതുക്കുമ്പോൾ

വാവിട്ടു കരഞ്ഞതൻ പുത്രിയെ മാത്രം കണ്ടു,

കർണ്ണപുടത്തിൽ നോവിൻ ശ്രുതികൾ മാത്രം കേട്ടു,

ഉൾവേവിൽ ഉരുകുന്ന ഉള്ളം മാത്രമറിഞ്ഞു.

വിടപറഞ്ഞിടാതെ, മൃത്യുവിൻ കരം പിടി –ച്ചകലെ മറഞ്ഞൊരാ പുത്രിതൻ ചാരുരൂപം

അമ്മമനസ്സിനുള്ളിൽ നിറയും ദു:ഖത്തിൻ്റെ

നനവാർന്നുവോ, അടരും കണ്ണീരിൻ കണങ്ങളാൽ.

നദിതൻ അലകളാൽ ദേഹം പൊതിയുന്നേരം

അച്ഛൻ തൻ മുഖവുമാ ജലത്തിൽ ഒളിപ്പിക്കേ,

ഓളങ്ങളിൽകലരുംഅടരാക്കണ്ണീരിൻ്റെ

താപത്താൽ ഉരുകിയോ, പുഴ തൻനെഞ്ചകവും.

അച്ഛനു വേണ്ടി, സ്വന്തം അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടി,

ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കപ്പുറവുമുള്ള പൂർവ്വികർക്കായ്,

സഖിക്കായ്, ഗുരുവിനായ്, അറിയാജന്മങ്ങൾക്കായ് ,

ബലിത്തറയിൽ വീണു, കണ്ണീരു, മെ ള്ളും പൂവും.

ആശതൻ കൊട്ടാരങ്ങൾ മനസ്സിൽ പണിതീർത്തു,

ചുറ്റി നടക്കും നൂറു കച്ചവടക്കാരുടെ .

സ്വപ്നങ്ങൾക്കു മേൽ പേമഴയായി പെയ്തിറങ്ങി,

ആകാശക്കോണിൽ കൂട്ടം കൂടിയ കാർമേഘങ്ങൾ.

പ്രാർത്ഥനയും കണ്ണീരും, നെഞ്ചിലെ വേവും നോവും

ഏറ്റുവാങ്ങിസാഗരംതേടുന്നൊരലകളെ,

നോക്കിശയിപ്പു പുഴ, തീരത്തെ പുണർന്നിട്ട് ,

സർവ്വസാക്ഷിയായ് മേവും കാലത്തിൻ കണ്ണാടിയായ്.

ഡോക്ടർ വീനസ്

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : ബ്രിട്ടാനിക്ക