എന്റെ ജീവിതമാണ് എന്റെ സന്ദേശം

എല്ലാവരുടെയും ആദ്യത്തെ ശമ്പളം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള പോസ്റ്റ്‌ കണ്ടു.

ആദ്യത്തെ അധ്വാനത്തിന്റെ കൂലി അതെത്ര ചെറിയ തുകയാണെങ്കിലും നമ്മൾ ഓർത്തുവെയ്ക്കും…

ഒരു ജോലി ചെയ്തിട്ട് അതിന്റെ കൂലി എനിക്ക് കിട്ടുന്നത്, എന്റെ ഏഴോ എട്ടോ വയസ്സിലാണ്.

നാട്ടിലെ വലിയൊരു വീട്ടിൽ അതിരാവിലെ ചെന്ന് മുറ്റമടിച്ചു കൊടുക്കും. മുറ്റമടിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ വല്യമ്മച്ചി കൂടെ നിൽക്കും.

ചരലും കല്ലും അടിച്ചു കൂട്ടാതെ ഇലമാത്രം അടിച്ചു വാരാൻ ശകാരിക്കും.. കിഴുക്കും…. ഒച്ചവെയ്ക്കും…

തലേന്ന് രാത്രി കഴിച്ച പാത്രങ്ങൾ വലിയൊരു ചെരുവത്തിൽ ഇട്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. പുറകുവശത്തെ കയ്യാലയിൽ എടുത്തു വെച്ചുതരും.

അവിടിരുന്നു ചാരവും സബീനപ്പൊടിയും ചേർത്തു പാത്രങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ കഴുകിയെടുക്കും.

പാത്രത്തിലെ ഭക്ഷണാവശിഷ്ടങ്ങളൊക്കെ പന്നിയ്ക്കുള്ള ബക്കറ്റിലേയ്ക്ക് ഇട്ടുവെയ്ക്കും. കഴുകലെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ആ ബക്കറ്റും ഏന്തിവലിച്ച് പന്നിക്കൂട്ടിലേയ്ക്ക് വിടും.

അതുങ്ങളെ എനിക്ക് പേടിയാണ്.

വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദവും….

മൂക്കുതുളയ്ക്കുന്ന നാറ്റവും.

പുറത്തു നിന്ന് അതിന്റെ പാത്രത്തിലേയ്ക്ക് ബക്കറ്റിലെ തീറ്റ മറിച്ചിട്ടേച്ചും ഒറ്റ ഓട്ടമാണ് ഞാൻ. പിന്നെ തെങ്ങിൻചോട്ടിലെ കൊതുമ്പും ചൂട്ടുമൊക്കെ വലിച്ചു വിറകുപുരയിൽ കൊണ്ടിടും. താറാവിനെ അഴിച്ചു തോട്ടിൽ നീന്താൻ വിടും.

അങ്ങനെ ചില്ലറപണികളൊക്കെ കഴിയുമ്പോൾ അവരെനിക്ക് അഞ്ചു രൂപയുടെ ഒരു തുട്ട് തരും.

അതാണ്‌ ആദ്യത്തെ ശമ്പളം.

അത് കൂട്ടിക്കൂട്ടിവെച്ചാണ് അക്കൊല്ലത്തെ അരുവിത്തുറ പെരുന്നാളിന് വല്യമ്മച്ചിക്ക് ഒരു കള്ളി മുണ്ടും വെള്ളതോർത്തും വാങ്ങി കൊടുത്തത്.

നാലാം ക്ലാസിൽ വെള്ളിലാപ്പിള്ളി മഠത്തിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു. അവിടെനിന്നും കുറെയൊക്കെ പഠിച്ചു…. ജീവിതം🙂

നാലുവർഷത്തെ അതിഭീകരമായ അനുഭവങ്ങൾക്കും ഒറ്റപ്പെടലുകൾക്കും ശേഷം 8th മുതൽ വീടിനടുത്തെ സ്കൂളിൽ.

ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് സിനിമ പോലെ… പിന്നീടുള്ള ജീവിതം എങ്ങനാവും എന്നോർത്ത് വിഷമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ മഠത്തിൽ നിന്നും തിരികെ പോരേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്നു തോന്നും.

പലചരക്കു കടയിൽ പേപ്പർ കവർ ഒട്ടിച്ചു കൊടുത്തും ട്യൂഷൻ എടുത്തും തോട്ടപ്പയറു പൊട്ടിച്ചും പറിച്ചിറങ്ങിയ പറമ്പിലെ വീണുപോയ കാപ്പിക്കുരു പെറുക്കി വിറ്റും ചെറിയ തുകകൾ സമ്പാദിച്ചു. അമ്മ പണിക്ക് പോകുന്ന വീട്ടിലെ ചേച്ചിമാരുടെ ചുരിദാറുകൾ വെട്ടിക്കുറച്ചും തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ചും എനിക്കിടാൻ പാകമാക്കി.

വല്ല്യ അവധികളൊക്കെ എനിക്ക് പിറ്റേ വർഷത്തേയ്ക്കുള്ള ബാഗും ചെരുപ്പും പുസ്തകങ്ങളും വാങ്ങിക്കാനുള്ള പണം സമാഹരിക്കാനുള്ള ദിവസങ്ങളാണ്.

ആ രണ്ടുമാസത്തേയ്ക്ക് ഓരോ വീടുകളിൽ അടുക്കളപ്പണിക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കാനുമൊക്കെ നിന്നു.

മാസം രണ്ടായിരം രൂപയായിരുന്നു ശമ്പളം.

പ്ലസ്ടു  കഴിഞ്ഞാണ് മെഡിക്കൽ മിഷൻ സിസ്റ്റേഴ്സിന്റെ മഠത്തിൽ അടുക്കള ജോലിക്ക് നിൽക്കുന്നത്.

അവിടെ രാവിലെ നാലരയ്ക്ക് തുടങ്ങുന്ന ഓട്ടപ്പാച്ചിലാണ്.

മോട്ടർ ഓണാക്കി ടാങ്കിൽ വെള്ളം നിറച്ച്, പാൽപാത്രം ഗെയ്റ്റിൽ പോയെടുത്ത്.. ഒരു ഫ്ലാസ്കിൽ തിളപ്പിച്ച പാലും മറ്റൊരു ഫ്ലാസ്കിൽ ചൂടുവെള്ളവും… വേറൊന്നിൽ കട്ടനും… മേശപ്പുറത്തു  വെച്ച് ശ്വാസം വലിച്ച്, ക്ലോക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മണി 5.15.

വീണ്ടും ഓട്ടമാണ്.

പുട്ടും കടലക്കറിയും.. അപ്പവും സ്റ്റൂവും… ചപ്പാത്തിയും വെജ് കറിയും.. ഒക്കെ അടുക്കള ചാർട്ടിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതുപോലെ സമയാസമയം അടുപ്പത്തു വേവുകയും കാസറോളുകളിലേയ്ക്കും ഫ്ലാസ്കുകളിലേയ്ക്കും കറിപാത്രങ്ങളിലേയ്ക്കും നിറയ്ക്കുകയും മേശയിൽ നിരത്തുകയും ചെയ്യണം.

ഇഡ്ഡലിയ്ക്കാണെങ്കിൽ സാമ്പാറും…

ദോശയ്ക്ക് പുതിനയില ചേർത്ത വെള്ള ചമ്മന്തി ആണ് കുറച്ചുപേർക്കെങ്കിൽ, മറ്റേ കൂട്ടർക്ക് വറ്റൽ മുളക് ചേർത്തരച്ച്, കടുകും ചെറിയുള്ളിയും കറിവേപ്പിലയും താളിച്ച ചുവന്ന ചമ്മന്തി നിർബന്ധം.

നൂലപ്പവും ചപ്പാത്തിയും ഉണക്ക് കപ്പയും മീൻ കറിയും പാലപ്പവും കള്ളപ്പവും റാഗിപ്പുട്ടും ഒക്കെ മാറിമാറി ഉണ്ടാവും.

ആറരയ്ക്ക് കുർബാന കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴേയ്ക്കും മേശപ്പുറത്തു ചായയും പലഹാരങ്ങളും ഒക്കെ റെഡി ആവണം. പിന്നെ ചൂലുമെടുത്ത് ഇറങ്ങും. ചുറ്റും അടിച്ചുവാരി ഓടയും വൃത്തിയാക്കി, കയ്യും കാലും കഴുകി വരുമ്പോൾ കഴിക്കാൻ ഉണ്ടെങ്കിലായി. ചോറും നാലുമണി പലഹാരവും അത്താഴവും അടിച്ചുവാരലും കഴുക്കും തുണി അലക്കും തേച്ചെടുക്കലും ഒക്കെ തീർത്ത്, രാത്രി 10മണി കഴിയുമ്പോഴേക്കും നടുവിന്റെ ഭാഗം അനക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടാവില്ല. ഉറക്കം കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് മൂടുമ്പോഴും രാവിലത്തേയ്ക്ക് അരച്ചുവെച്ച മാവ് പുളിച്ചു പൊന്തി വീണുപോകുമോ എന്നോ, ഉച്ചയ്ക്ക് ഒഴിച്ചുകറിയെന്താക്കണമെന്നോ ഒക്കെയോർത്തു ഉറങ്ങിപോകും.

അന്നെനിക്ക് മാസം കിട്ടുന്നത് 3670 രൂപയാണ്.

പിന്നെ നൂറും അഞ്ഞൂറും ഒക്കെയായി കൂട്ടി തന്നിരുന്നെങ്കിലും ഒരിക്കലും അയ്യായിരം കടന്നിട്ടില്ല.

സിസ്റ്റർ ബ്രിജിത്താമ്മയാണ് ആദ്യമായി ഭരണങ്ങാനം SBI ബാങ്കിൽ എനിക്കൊരു അക്കൗണ്ട് എടുത്തു തന്നതും ശമ്പളം സേവ് ചെയ്യിക്കുന്നതും.

രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പണം കൊണ്ട് നഴ്സിംഗ് പഠിച്ചു.

എന്റെ ഈ രണ്ടു വർഷങ്ങൾ… 16മുതൽ 18വരെയുള്ള എന്റെ കൗമാരകാലം ഞാൻ എങ്ങനാണ് ജീവിച്ചതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

വയറു നിറച്ചുണ്ടിട്ടില്ല. കണ്ണുപൊട്ടുന്ന ചീത്ത വിളിയും പരിഹാസവും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്തിരുന്നു പുല്ലു പറിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മടുത്തുവന്നു ഉറങ്ങുമ്പോൾ പമ്മിവന്നു ഫാൻ ഓഫാക്കി കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. രാത്രിമുഴുവൻ കൊതുക് കടിച്ചു കൈകൾ പൊന്തിയിട്ടുണ്ട്.

മുറി കഴുകിയപ്പോൾ ചവിട്ടി നനഞ്ഞതിന്…

Bread ൽ ജാം തേച്ച് കഴിക്കാൻ എടുത്തതിന്…

എണ്ണം കണക്കാക്കി വറുത്തുവെച്ച മീൻ പൂച്ച കൊണ്ടുപോയതിന്,

ഒരു വിളഞ്ഞ പേരയ്ക്ക പറിച്ചു കടിച്ചതിന്..

വെള്ളയ്ക്കൊപ്പം നീലത്തുണിയും ചേർത്തു മുക്കിവെച്ചതിന്…

പുട്ടിനു തേങ്ങ കുറഞ്ഞാൽ..

ചമ്മന്തിക്ക് എരിവ് കൂടിയാലൊക്കെ,

അമ്മ ഒരിക്കൽ മഠത്തിൽ വന്നപ്പോൾ ഇട്ടിരുന്ന ജിമുക്കി കമ്മല് മുതൽ അച്ഛന്റെ കള്ളുകുടി വരെ ഓർമിപ്പിച്ചു കുത്തിപ്പറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മുകളിലത്തെ ചാപ്പലിന്റെ മൂലയിൽ മരത്തിൽ പണിത ഈശോയുടെ രൂപമുണ്ട്. അതിന്റെ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു കരഞ്ഞതിന് കണക്കില്ല.

അന്നൊക്കെ ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നത്, കിടക്കാനൊരിടവും പുതയ്ക്കാനൊരു പുതപ്പും കഴിക്കാൻ ഒരുനേരത്തെ ആഹാരവും കിട്ടിയ ഞാൻ ഭാഗ്യവതി ആണെന്ന് ആയിരുന്നു.

“ദൈവ സ്നേഹം വർണ്ണിച്ചിടാൻ വാക്കുകൾ പോരാ

നന്ദി ചൊല്ലി തീർക്കുവാനീ ജീവിതംപോരാ..” എന്ന് എത്രയോ തവണ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു പാടിയിരിക്കുന്നു.

ഒത്തിരിയൊക്കെ മനപ്രയാസപ്പെട്ടെങ്കിലും അതിലൊന്നു പോലും എന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ദോഷമായി ഭവിച്ചിട്ടില്ല.

എവിടെക്കൊണ്ടിട്ടാലും ആ പരിസ്‌ഥിതിയോട് ചേരും….

നല്ല മീൻകറിയും ഇറച്ചിക്കറിയും ഉണ്ടാക്കാൻ….

അരികും മൂലയും കൂട്ടി അടിച്ചുവാരാൻ…

തുണികൾ വൃത്തിയായി അലക്കിയെടുക്കാൻ….

മടക്കി വെയ്ക്കാൻ…

തേങ്ങ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ അരികുചേർത്ത് ചിരവിയെടുക്കാൻ…

ചീരയും വാഴക്കൂമ്പും ചേർത്തു കട്ലറ്റ് ഉണ്ടാക്കാൻ…

രാവിലത്തെ അരിപ്പുട്ടിൽ ഒരു മുറിതേങ്ങയും ലേശം ജീരകവുംചേർത്തു വറുത്തെടുത്താൽ നാലുമണിക്കാപ്പിയിലേയ്ക്ക് ഒരു അവിലോസ് പൊടിയും, മിച്ചം വരുന്നത് ഇഡ്ഡലിയാണെങ്കിൽ കുതിർത്തു പൊടിച്ച്‌, കടുക്‌ താളിച്ചൊരു ഉപ്പുമാവാക്കിയും മിനിമം റിസോഴ്സ് മാക്സിമം യൂട്ടിലിറ്റി  എന്ന തത്വം കടം കൊള്ളാൻ അനുഭവങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു.

വീട്ടിലേക്ക് അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന പച്ചക്കറികൾ നട്ടുവളർത്താനും

വരവറിഞ്ഞു ചിലവാക്കാനും

അതിൽനിന്നു മിച്ചം വെക്കാനും പഠിച്ചു.

ഏത് മീൻ കൊണ്ടുവന്നാലും വേഗത്തിൽ വൃത്തിയായി വെട്ടിയെടുക്കാനും..

ചുമയ്ക്ക്… പനിയ്ക്ക്… വയറുവേദനയ്ക്ക് കഫംക്കെട്ടിനു ഒക്കെ ഓടിച്ചെന്നു പറിച്ചെടുക്കാൻ പാകത്തിന് ഔഷധചെടികളും അതിനുള്ള അടിസ്ഥാന അറിവുകളും…

പൈപ്പിലെ വെള്ളം ലീക്കായാൽ…

ഒരു ബൾബ് മാറ്റിയിടാൻ….

ടാങ്ക് ക്ളീൻ ചെയ്യാൻ…

ഗ്യാസ് connect ചെയ്യാൻ..

അത്യാവശ്യം first aid  പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ…

ശരീരവും മുടിയും വൃത്തിയാക്കി വെയ്ക്കാൻ…

പെട്ടെന്ന് ആഹാരം കഴിക്കാനും കുളിച്ചിറങ്ങാനും…

കീറിയ പാവാടയും ബ്ലൗസുമൊക്കെ നിറമുള്ള നൂലിന് പൂക്കൾ തുന്നി മറയ്ക്കാൻ…

അവസരങ്ങളിൽ മിണ്ടാൻ… മിണ്ടാതിരിക്കാൻ… ബഹുമാനം കൊടുക്കാൻ… തിരുത്താൻ…

ഒരാളെ കേൾക്കാൻ…

ഒക്കെ…. ഒരു സ്കൂളിലും യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലും പഠിപ്പിക്കാത്ത പലതും… ഞാൻ അറിയാതെതന്നെ മനസിലാക്കി.

നഴ്സിംഗ് ജോലിയിൽ ആദ്യത്തെ ശമ്പളം വാങ്ങിയ അന്ന് എനിക്കുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ഇൻവലപ്പിൽ നൂറിന്റെ 50 നോട്ടുകൾ. ആയിരത്തിന്റെ രണ്ടു നോട്ടുകൾ…

ഏഴായിരം രൂപ!!

കഷ്ടപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളോർത്തു.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു നിറഞ്ഞു വന്നു.

പിന്നെ പതിമൂവായിരമായി…

മുപ്പതിനായിരമായി…

അമ്പതിനായിരമായി…

ഇന്നിപ്പോൾ രണ്ടുലക്ഷം രൂപയടുത്ത് മാസം അക്കൗണ്ടിൽ credit ആവുന്നു.

ഞാൻ വന്ന വഴിയും ജീവിതവുമൊക്കെ ഇടയ്ക്ക് ഓർക്കുമ്പോൾ ഞാനെന്റെ കൈവെള്ളകളിലേയ്ക്ക് നോക്കാറുണ്ട്.

എന്നിട്ട് ആത്മഗതം ചെയ്യും.

ഈ കൈകൾകൊണ്ട് എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്ന്ന്… ✌️🧡

എനിക്കറിയാം, ഇതിൽ കൂടുതൽ കഠിനമായ വേദനകളിലൂടെയും വഴികളിലൂടെയും കടന്ന് വന്നവരാണ് പലരും.

എനിക്ക് ഈശ്വരനോട് അന്നും ഇന്നും എന്നും പ്രാർത്ഥിക്കാനുള്ളത്, ജോലിചെയ്തു ജീവിക്കാനുള്ള ആരോഗ്യം മാത്രം തന്ന് അനുഗ്രഹിക്കണേ എന്ന് മാത്രമാണ്.

പഠിച്ച് ഒരു നിലയിലായാൽ പുസ്തകത്തിനും ഉടുപ്പിനും ഒക്കെ വിഷമിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കണമെന്ന് മനസിലുറപ്പിച്ചിരുന്നു. പലരിൽ നിന്നും പല പണിയും കിട്ടിയിട്ടുമുണ്ട് ട്ടാ 😒.

ഇപ്പോൾ എന്റെ കൈ എന്റെ തലയ്ക്കു താങ്ങ് എന്ന ചിന്താഗതിയിൽ പോകുന്നു. വളരെ സമാധാനം…

ലീവിന് നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ജോലിചെയ്ത മഠത്തിൽ പോകാറുണ്ട്.

അവരോടൊക്കെ സ്നേഹത്തോടെ വിശേഷങ്ങൾ പറയാറുണ്ട്.

കരുത്തുള്ളവളാക്കിയതിന്…

സ്വയം മുറിവുണക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചതിന്…

കൂടെ ചേർന്നിരുന്നവരോട്…

അകറ്റി നിർത്തിയവരോട്…

സ്നേഹം ഭാവിച്ചു ഹൃദയം മേടിച്ചവരോട്…

മിണ്ടി മിണ്ടി മിണ്ടാതായവരോട്…

എല്ലാവരോടും… എല്ലാത്തിനും നന്ദിയുണ്ട്.

 മുകളിലുള്ളവൻ അറിയാതെ ഒരിലപോലും നമ്മുടെ ദേഹത്ത് പാറി വീഴില്ലന്നേ 🥰

ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് .

എനിക്കും 🧡