ഇരുട്ടിന്റെ റാണി

നീ…

നിന്റെ കാലത്തിന്റെ

രാജ്ഞിയായിരിക്കാൻ

എന്നെ ക്ഷണിച്ചു.

അതൊരു കൺകെട്ടുവിദ്യയായിരുന്നു.

മദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന

മസ്തിഷ്ക്കത്തെ ഭേദിച്ച്

മനസ്സെന്നെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ തുറുങ്കിലടച്ചു.

എനിക്കും കാലത്തിനുമിടയിൽ

തിരശ്ശീല വീണിരിക്കുന്നു.

വെയിൽനാളങ്ങളെന്നെ വന്നുതൊട്ടു. തിരശ്ശീലക്കുപുറകിലിരുന്ന് ഒരാൾ വിളിച്ചുപറയുന്നു, അതു രാത്രിയാണെന്ന്…

പകലിന്റെ ഇരുട്ടിൽ ഞാനുറങ്ങി.

രാത്രി ഉണർന്നിരിക്കുന്നവൾ

കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെന്തൊക്കെയാണ്.

ഈ നുഴഞ്ഞുകയറ്റം ചിരപരിചിതമായിരിക്കുന്നു.

എനിക്കുള്ള മറുപടി നീർകണങ്ങൾമാത്രമായിരുന്നോ..?

സത്യം തന്നെ!!

നിന്റെ കാലം വട്ടത്തിൽകറങ്ങി.

കാലിന്നടിയിലെ ഭൂമി വാപിളർത്തുന്നു.

വെട്ടംപകരാനിനിയും എരിയാൻവയ്യാ!

ദാഹിക്കുന്നു…!

ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഴമേഘങ്ങളേ,

എനിക്കുമാത്രമായി പെയ്യുക.

ആ മങ്ങിയ വിരിപ്പ്

തലയെപ്പൊതിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്.

അപേക്ഷകളെല്ലാം പ്രാർത്ഥനകളാണ്.

ഓർമ്മകളേ, കുളിരായ് പെയ്യുക.

പുലരുവോളം നിന്റെ ജാലവിദ്യ തുടരുക.

കൺകെട്ടുകൾ അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു.

ഭൂതകാലത്തിലെ രാജ്ഞിമാത്രമാണു ഞാൻ…!

അതേ…

ഭൂതകാലത്തിലെ രാജ്ഞിമാത്രമാണു ഞാൻ.

••••••••••••••••••••••••••

©Hafsath KT