അപ്പുറത്തെ വീടും ഇപ്പുറത്തെ വീടും പിന്നെ ഈ വീടും

ഏതിടത്തായാലും എന്താ, നമുക്ക് നമ്മളാവണ്ടേ? 

വിവാഹം വരെ എല്ലാ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളോടെയും ജീവിക്കാനുള്ള ഒരിടം മാത്രമാണ് ഒരു പെണ്ണിന് അവൾ ജനിച്ച വീട്.

അതുവരെ എന്റെ വീടെന്നും സ്വന്തം വീടെന്നും അവകാശത്തോടെ വീമ്പു പറഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന ആ വീട് അവൾക്ക് പിന്നെ അന്യമാവുന്നു.

വിവാഹത്തോടെ മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് അവൾ മാറ്റപ്പെടുന്നു. അത് ഒരു നോർമൽ വീട് ഷിഫ്റ്റിങ് പോലെ നിസാരമാണോ?

വളരെ സാധാരണവത്കരിക്കപ്പെട്ട, നിസാരവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഈ വിഷയം പക്ഷേ അത്ര നിസാരമല്ല.

ഒരു സ്ത്രീ അവൾക്ക് പരിചിതമായ വീടും പരിസരവും അവൾക്ക് സ്വന്തമായതൊക്കെയും സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെയും സഹോദരങ്ങളെ പോലും ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പുതിയ വീടും സാഹചര്യങ്ങളും ആയി ഇണങ്ങുന്നത്.

എന്നിട്ടും അതവൾക്ക് സ്വന്തമാവുന്നുണ്ടോ?

വന്നുകയറിയവൾ എന്ന പദവി മരണം വരെ അവളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടല്ലോ.

പുതിയ വീടിനോടും വീട്ടിലുള്ള സകലതിനോടും എന്തിന് പുതിയ അയൽക്കാരോട് പോലും അവൾ ഐക്യപ്പെടണം.

അവിടെ ഉണ്ടാകുന്ന അസ്വസ്ഥതകൾ അവളിൽ മാനസികമായി ഓക്കാനം വരുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് അകത്തേക്ക് തന്നെ വിഴുങ്ങിയിട്ട് അവൾ വെളുക്കെ ചിരിക്കണം.

ഇതൊക്കെയെന്തിന് എന്ന് ആർക്കും ചോദിക്കാം..

സ്വന്തത്തെ ബാധിക്കാത്തിടത്തോളം മറ്റുള്ളവരോട് അർത്ഥമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ നമ്മൾ മിടുക്കരാണല്ലോ.

ഇതൊക്കെയെന്തിന് എന്ന് ഒരു പെണ്ണ് സ്വയം ചോദിക്കാൻ പ്രാപ്തി നേടും വരെ അവൾ ആർക്കോ വേണ്ടി ആരോ കീ കൊടുത്ത് വിടുന്ന പാവ തന്നെയാണ്.

ഇനി ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് പറയാം. ജനിച്ച ആ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ നാലു പേർ ആയിരുന്നെങ്കിൽ വന്നു കയറിയ ഈ വീട്ടിൽ ഇരുപത്തിനാല് പേർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ വീടിനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ഈ വീട്.

വീട് മാത്രമല്ല വീട്ടിലെ മുറികളും കട്ടിലും മേശയും ചോറു വെക്കുന്ന കലവും നെല്ലു പുഴുങ്ങുന്ന ചെമ്പും അടുപ്പിൽ വെക്കുന്ന മടലും അങ്ങനെയങ്ങനെ എല്ലാം അവിടെയും ഇവിടെയും വ്യത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു.

അവിടെയുള്ള നാലു പേരെ പോലെ ഒരാൾ പോലും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവിടെയുള്ള ഇരുപത്തിനാല് പേരിൽ ആർക്കും അവിടെയുള്ള നാലുപേരോടും ഒരു സാദൃശ്യവും ഇല്ല.

ആ വീട്ടിൽ ആണെങ്കിൽ തോന്നുമ്പോൾ ഉറങ്ങാം തോന്നുമ്പോ ഉണരാം. തോന്നുമ്പോ തോന്നുമ്പോ തോന്നുന്നതൊക്കെ തിന്നാം, വായിൽ വന്നതൊക്കെ പറയാം, ഇഷ്ടം പോലെ പാട്ട് കേൾക്കാം, സിനിമ കാണാം, ആരെങ്കിലും ചീത്ത പറഞ്ഞാൽ വല്യ കാര്യമാക്കാണ്ടും മൈൻഡ് ചെയ്യാണ്ടും ഒക്കെ നടക്കാം.

ഈ വീട്ടിൽ നേരത്തെ ഉറങ്ങി നേരത്തെ എണീക്കണം, കൃത്യസമയത്തിന് കൃത്യമായ ഭക്ഷണം, ചിട്ടയായ ജീവിതം. പതുങ്ങിയ സംസാരവും നടത്തവും. പാട്ടൊക്കെ നമുക്ക് നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ മൂളിപ്പാടാം, സിനിമ കാണുന്ന നേരം കിടന്നുറങ്ങാമല്ലോ എന്ന് നമുക്ക് നമ്മോട് തന്നെ പറയാം.

അന്നൊക്കെ ഒട്ടുമിക്ക സ്ത്രീകൾക്കും ആ വീടും ഈ വീടും ഏതാണ്ട് ഇതുപോലൊക്കെ തന്നെയായിരിക്കും.

ആ വീട്ടിൽ ഇരുപത് വർഷവും ഈ വീട്ടിൽ അഞ്ചു വർഷവും ഞാൻ ജീവിച്ചു.

പിന്നെ ഈ വീട്ടിലെ ഇരുപത്തിനാലിൽ പലരും പല വീടുകളിലേക്ക് മാറി. അതിനിടയിൽ ഞാൻ എന്റേത് മാത്രമായ ഒരു പുതിയ കുടുംബത്തിലെ അംഗമായി, പുതിയ വീടുണ്ടായി.

അങ്ങനെ ഇപ്പോഴുള്ള വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ നാലു പേരായി.

ആ വീടിനോടും മറ്റേ വീടിനോടും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായതാണ് എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ വീട്.

നെല്ല് പുഴുങ്ങാത്ത ചെമ്പുള്ള, മുളകും മല്ലിയും തേങ്ങയും ചേർത്തരക്കാത്ത അമ്മിയുള്ള, തുണികളെ എടുത്തിട്ടലക്കാത്ത അലക്കുകല്ലുള്ള, വിറകിനു കത്തി ചാരമാകാൻ ഒരടുപ്പ് പോലുമില്ലാത്ത, പത്തിരിക്കല്ലിനു വിശ്രമമുള്ള ഒരു വീട്.

സ്ത്രീ പുരുഷ വിവേചനമില്ലാതെ മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക്, സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾക്ക് അനുമതിയുള്ള വീട്.

എന്റെ ചിന്തകളിൽ എനിക്ക് പൂർവാധികം സ്വാതന്ത്ര്യം ഉള്ള വീട്.

കുലസ്ത്രീ ആവാൻ നിന്നു കൊടുക്കാത്തതിനാൽ സ്വയം പണിയെടുത്തൊതുങ്ങുന്ന രാപകലുകൾക്ക് പകരം എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് ഞാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്ന വീട്.

മറ്റുള്ളവർക്ക് എന്തു തോന്നും, ആളുകൾ എന്തു പറയും.. എന്നതൊന്നും വല്യ കാര്യമാക്കാത്ത വീട്.

കേട്ടുകേട്ട് മതിയായി മടുപ്പ് അടിച്ച് ഞാൻ ഓഫ്‌ ആക്കിയാൽ അല്ലാതെ എന്റെ ഇഷ്ടഗാനങ്ങൾ നിലക്കാത്ത എന്റെ വീട്.

ഓരോ പെണ്ണിനും അവൾ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന രണ്ടു വീടുകളും മൂന്നാമതൊന്നു കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ അതും.. ഓരോ സർവകലാശാല ആയിരിക്കും.

ആദ്യ സർവകലാശാലയിൽ അവൾ പൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ജീവിതത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു. കൂടെ അടുത്തതിലേക്ക് ഉള്ള എൻട്രൻസ് കോച്ചിങ് പൂർത്തിയാക്കി അവിടന്നിറങ്ങുന്നു.

രണ്ടാം സർവകലാശാലയിൽ നിന്നാണ് ഏറ്റവും ടഫ് സിലബസ് വെച്ച് ജീവിതം മുഴുവനും പഠിക്കുന്നത്.

അതിന്റെ അവസാന വർഷം “ആരാണ് ഈ ഞാൻ” എന്ന വിഷയത്തിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞവർ രക്ഷപ്പെട്ടു.

അവർ മൂന്നാമത്തേതിലേക്ക് പ്രവേശനം നേടിയിരിക്കും.

അതുവരെ പഠിച്ച പാഠങ്ങളെല്ലാം കൈവിട്ട് കളഞ്ഞ് ഡോക്ടറേറ്റ് വാങ്ങിയ വിഷയത്തിൽ മാത്രം കോൺസെൻട്രേറ്റ് ചെയ്തെങ്കിൽ പിന്നെ ഒരു മനുഷ്യായുസ്സിലെ സന്തോഷം മുഴുവൻ ആസ്വദിച്ചു ശിഷ്ടകാലം ജീവിക്കാം.

അല്ലെങ്കിൽ ആർക്കോ വേണ്ടി ജീവിച്ച് തകർന്നു തരിപ്പണമായ സ്ത്രീജന്മങ്ങളുടെ കദനം പറയുന്ന കഥകളുടെ ലിസ്റ്റിലേക്ക് ഒരു പേര് കൂടെ ചേർത്ത് സഹതപിക്കുന്നവർക്ക് പുതിയൊരു ഇരയാവാം.

പെണ്ണേ.. വൈകിയാണെങ്കിലും, നിന്റെ മരണത്തിന്റെ തൊട്ടു തലേന്ന് ആണെങ്കിൽ പോലും, നീ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീ നീയായി ജീവിക്കുക.

ഒരു ദിവസമെങ്കിൽ ഒന്ന്, അത്ര മതി കണ്ണടയുമ്പോൾ നിനക്ക് ആശ്വസിക്കാൻ. അത്രയെങ്കിലും വേണം പെണ്ണേ..

_________

©shafia

Pic: Google