മധുരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളിൽ ഒരു തറവാട് വീട്

വീട് എന്നാൽ അതിന്റെ വലുപ്പമോ ആന്തരിക സൗന്ദര്യമോ കണ്ണിനെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരമോ അല്ല മറിച്ചു സമാധാനമായി തലചായിച്ചുറങ്ങാൻ ഒരിടം. വീട്ടുകാർക്കിടയിലുള്ള ഐക്യം  അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന മാനസികമായ ഉല്ലാസം ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന ഒരിടം നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ ഭാഗ്യം ചെയ്തവർ. 

എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു ഓർമ്മകളുടെ പച്ചത്തുരുത്തിൽ കനോലി കനാലിന്റെ തീരത്തു സ്വർഗ്ഗം പോലുള്ള ഒരു തറവാട് വീട്. ആധുനിക സജ്ജീകരണങ്ങളോ അലങ്കാര വിസ്മയങ്ങളോ ആളെണ്ണി മുറികളോ ഇല്ലാത്ത ആ തറവാട്ടുവീട്ടിൽ നിറയെ സ്നേഹമുള്ള ആളുകൾകൊണ്ടു സമ്പന്നമായിരുന്നു. 

ചുറ്റും കോലായവും അതിനുചുറ്റും വളച്ചുകെട്ടിയ തിണ്ണയും പൂമുഖവും നടുവകവും മണ്ടകവും വിശാലമായ അടുക്കളയും അതിനോടു ചേർന്നൊരു വെപ്പുപുരയും അടുക്കളയുടെ മറ്റൊരുഭാഗത്തു പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും പലഹാരങ്ങളും ഉപ്പിലിട്ടതും സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്ന മറ്റൊരുമുറിയും. ആ മുറിയിൽ എപ്പോഴും തിരക്കായിരുന്നു ഭരണിക്കകത്തു സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഉപ്പിലിട്ടതും അച്ചാറും ഉപ്പിട്ടു വെച്ചിരിക്കുന്ന പുളിയും മോഷ്‌ടിക്കാൻ വരുന്ന പിള്ളേരുസെറ്റിന്റെ ശല്യം സഹിക്കാതെ പിന്നീട് ആ മുറി പൂട്ടിയിട്ടു താക്കോലിന്റെ സ്ഥാനം അമ്മായിയുടെ മുണ്ടിന്റെ കോന്തലയിലുമായി പിന്നീട്. 

വളരെയധികം പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ വീടിന്. കളിമണ്ണിന്റെ കട്ടയും മരവുമല്ലാതെ മറ്റൊരു നിർമ്മാണ വസ്തുവും ആ വീടു നിർമ്മിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നാലുതലമുറകൾ അവിടെ പെറ്റുവളർന്നു. 

ശീതീകരിക്കാൻ ഓരു ഫാൻ പോലുമില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ ഒരിക്കൽ പോലും താങ്ങാൻ ആകാത്ത ചൂട് അനുഭവപ്പെടാറില്ലായിരുന്നു. മരംകൊണ്ടു പണിത ഗോവണിയും മുകളിലുള്ള മുറികളും കുട്ടികളുടെ അങ്കത്തട്ടായിരുന്നു. 

കള്ളനും പോലീസ് കളിയും പൂജ്യംവെട്ടിക്കളിയും കഥപറച്ചിലുമൊക്കെ അവിടെ വെച്ചായിരുന്നു. താഴെയുള്ള കാരണവന്മാർക്കു ശല്യമാകാതെ സ്വസ്ഥമായിരിക്കാനാകും മുകളിലുള്ള മുറികൾ കുട്ടികൾക്കു തന്നിരുന്നതെന്നു ഇപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. 

ചുറ്റും മരങ്ങളും പലവർഗ്ഗത്തിൽപെട്ട മാവുകളും പ്ലാവും ഇലഞ്ഞിയും മുരിങ്ങയും കാഞ്ഞിരവും തേക്കും മുതലായ മരങ്ങൾ കൊണ്ടു നിബിഡമായിരുന്നു വീടു നിൽക്കുന്ന തൊടി. വീടിന്റെ മൂന്നു ദിക്കിലും കുളമുണ്ടായിരുന്നു. 

ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ആ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നാലും ഒരു ജലദോഷംപോലും എത്തിനോക്കാറില്ലായിരുന്നു. മണ്ണിൽ ചളിയുരുട്ടിക്കളിക്കുന്നതും ,ചോറും കറിയും വെച്ചു കളിക്കുന്നതും ചിരട്ടയും പ്ലാവിലകൊണ്ടുള്ള പാത്രനിർമ്മാണവും ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ പ്രധാന വിനോദമായിരുന്നു. ഒന്നിനും തടസ്സം പറയാത്ത കാരണവന്മാർ അതായിരുന്നു ആ വീട്ടിലേ ആളുകളുടെ സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. ചുറ്റും മതിൽ കെട്ടുകളോ മതത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകളോ ഇല്ലായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ള പാറുവിന്റെ വീട്ടിലെ പാമ്പിൻകാവാണു മറ്റൊരു കളിസ്ഥലം. ആ കാവിൽ നിറയെ മരങ്ങളായിരുന്നു. ആനയേക്കാൾ വണ്ണമുള്ള ആലും പാലയും ഞാവലും. ഞാവൽപ്പഴം കായിക്കുന്ന സമയം വേനലവധിയായിരിക്കും. രാവിലെ മുതൽ ഞാവൽ മരച്ചുവട്ടിൽ കാറ്റിൽപൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഞാവൽപ്പഴങ്ങളെയും കാത്തിരുന്ന കുട്ടിക്കാലമായിരുന്നു. പക്ഷെ വെള്ളിയാഴിച്ച ഉച്ചസമയത്തു കാവിൽ പോകാൻ പാടില്ലത്രെ പാറുവും പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചിരുന്നു കൂടെ വീട്ടുകാരും. 

യക്ഷിയിറങ്ങുന്ന സമയം ആണത്രെ, പാറു യക്ഷിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്പോലും. 

ഇടതൂർന്നു പനങ്കുലപോലുള്ള മുടിയാണത്രെ യക്ഷിയുടേത്. ഉറക്കം വരാത്ത പല രാത്രികളിലും യക്ഷിയെ ഓർത്തു കിടക്കാറുള്ള ഞാൻ എന്നോ സ്വപ്നത്തിൽ പേടിച്ചു കരഞ്ഞുവെന്നും പിറ്റേദിവസം ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പനിവന്നുവെന്നും എന്നോ കേട്ടുമറന്ന കഥപോലെ ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. 

വലിയമുറ്റമുള്ള ആ വീട്ടുമുറ്റത്തു ഉണക്കാൻ ഇടുന്ന കൊപ്ര, കാക്ക കൊണ്ടുപോകാതെ നോക്കാൻ ഇരിക്കുന്നത് വീടിനോട്‌ ചേർന്നുനിന്നിരുന്ന കയ്യാലയിലും  തൊഴുത്തിനോടു ചേർന്നുള്ള നീളൻകോലായിലും ആയിരുന്നു. അതു കുട്ടികളുടെ ജോലിയായിരുന്നു. 

കൊപ്ര ഉണങ്ങിയില്ലേൽ തൊട്ടടുത്തുള്ള തീക്കൂടിന്റെ മുകളിൽ പരത്തിവെക്കുന്നതും അടിയിൽ ചിരട്ട കത്തിച്ചു ചൂടാക്കുന്നതുമൊക്കെ പഴയ കാലത്തെ ടെക്നോളജികളായിരുന്നു. 

ആളെണ്ണി മുറികളില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ ഏഴുകുടുംബങ്ങളും മക്കളും അവരുടെ മക്കളും ഒന്നിച്ചുതാമസിച്ചിരുന്നു എന്നതു ഇന്നത്തെ പുതിയ തലമുറക്ക് അവിശ്വസനീയമായി തോന്നിയേക്കാം. പക്ഷെ സ്നേഹമുള്ളിടത്തു ആത്മാർത്ഥയുണ്ടാകും അവിടെ ഒത്തൊരുമയും, അതാകാം നാലുതലമുറ ജീവിച്ച ആ തറവാടുവീടു ഭാഗം വെക്കാൻ പേരക്കുട്ടികൾക്കു ഭാഗ്യം ലഭിച്ചതും മുതുമുത്തച്ഛന്മാരുടെ സ്വത്തിന്റെ ഓഹരിയിൽ ഒരോഹരി കിട്ടാൻ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചതും. 

പ്രതാപം നിറഞ്ഞ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ നൽകുന്ന ആ തറവാടുവീടിന്റെ സ്ഥാനത്തു ഇന്നു വെറും മൺകൂന മാത്രം. ഓർമ്മകൾക്കു സുഗന്ധം പകരാൻ ഇന്നു സ്മാരകമായി നിലകൊള്ളുന്നതു തൊഴുത്തും കയ്യാലയും മാത്രം. 

കറകളഞ്ഞ സ്നേഹവും നന്മയും നിഷ്‌ക്കളങ്കരായ മനുഷ്യരുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ തറവാടു വീടു കുട്ടിക്കാലത്തെ മധുരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളിൽ ഇന്നും തിളക്കമറ്റാതെ നിലകൊള്ളുന്നു. 

റംസീന നാസർ